บทที่ 14 เซียวฝานออกหน้า
ห้องโถงนั้นเงียบสงัด มีเพียงผู้เฒ่าซุนที่กำลังโกรธจนสั่นไปทั้งตัว
“ข้าจะทิ้งท้ายไว้ตรงนี้ เขาเอาห้าร้อยตำลึงเงินจากข้าไป หากพวกเ้าไม่คืนเงินหรือไม่ส่งคนให้ข้า เช่นนั้นพวกเราต้องขึ้นศาลกันให้รู้เื่รู้ราวแน่ชัดแล้ว”
เมื่อมีคำว่าศาลออกมา ซูชิ่งเฉิงก็ทรุดลงบนพื้นอย่างหมดแรง “ไม่ ไม่ได้ ข้าจะส่งบุตรสาวของข้าให้ท่าน ท่านอย่าส่งข้าไปยังศาล”
เพียะ เพียะ!
ซูซีหัวมิอาจอดทนได้อีกต่อไป จึงวิ่งเข้าไปตบหน้าซูชิ่งเฉิงสองครั้ง จากนั้นก็จ้องมองผู้เฒ่าซุนด้วยความโกรธเคือง
“ผู้เฒ่าซุน เรานั่งลงและหารือเื่นี้กันดีหรือไม่?”
“ผู้ใดอยากหารือกับเ้า? ข้า้าเงิน เงินเท่านั้น!”
เนื่องจากเป็ฝ่ายผิด ซูซีหัวจึงมิอาจแสดงอำนาจได้ โชคดีที่ฮูหยินใหญ่ออกไปแล้ว มิเช่นนั้นในสถานการณ์เช่นนี้ นางคงโกรธจนเกิดอาการร้ายแรงเป็แน่
“ผู้เฒ่าซุน สกุลซูของเราไม่ได้โลภเงิน…”
“เช่นนั้นพวกเ้าเอาออกมาได้หรือไม่?” ผู้เฒ่าซุนหัวเราะเยาะ วาจาที่กล่าวนั้นตรงประเด็นไม่มีอ้อมค้อม
ซูซีหัวนิ่งงัน ถ้าหากเป็ตอนที่เพิ่งย้ายมาก็ไม่มีปัญหา แต่หลังจากผ่านเื่ราวการถอนหมั้นมามากมาย ยามนี้แม้สกุลซูจะหาเงินมาได้ แต่ก็คงยากลำบากมาก
เวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน ฮูหยินใหญ่และซูเยว่กลับมาแล้ว เมื่อผู้เฒ่าซุนเห็นพวกนาง เขาก็กล่าวถึงเื่เงินห้าร้อยตำลึงทันที
“ไม่ต้องกล่าวถึงเื่อื่น หากไม่ส่งคนมาก็ต้องคืนเงินให้ข้า”
ฮูหยินใหญ่โกรธจนสั่นสะท้าน “นี่...นี่เป็เื่จริงหรือ?”
ห้าร้อยตำลึงเงิน ห้าร้อยตำลึงเงิน!
ซูชิ่งเฉิงก้มหน้าไม่กล้าเปล่งวาจา“ข้าไม่จำเป็ต้องหลอกลวงพวกเ้า”
ผู้เฒ่าซุนพ่นลมหายใจ ดวงตาเหล่มองร่างซูเยว่ เฮ้อ!
บุตรสาวของนักปราชญ์ช่างงดงามแท้ รูปโฉมก็สูงส่งกว่าคนธรรมดา
ซูเยว่สะดุ้งเมื่อถูกจ้องมอง นางหดตัวหลบหลังซูซีหัว “ห้าร้อยตำลึงเงินนั้น แล้วข้าจะคืนให้”
อย่างน้อยก็ต้องไม่ปล่อยให้ซูเยว่ตกอยู่ในกำมือของผู้เฒ่าซุน ส่วนซูชิ่งเฉิงพวกเขาค่อยคิดบัญชีทีหลัง
“ย่อมได้” ผู้เฒ่าซุนยิ้มแล้วเหยียดมือออกมา “คืนให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“เดี๋ยวนี้มิได้หรอก” ซูซีหัวกล่าวพลางขมวดคิ้ว
ฮูหยินใหญ่สีหน้าวิตก แม้ไม่ใช่ตอนนี้สกุลซูก็ไม่มีเงินห้าร้อยตำลึงจะคืนอยู่ดี
“เฮ้อ พวกเ้าเอาเงินของข้าไปแล้ว ข้าจะเรียกคืนก็ต้องตามใจพวกเ้าหรือ?”
“ไม่ใช่เื่ตามใจหรือไม่ตามใจ…”
ซูซีหัวไม่พอใจ เพิ่งจะกล่าวไปครึ่งประโยคก็ถูกขัดจังหวะ “คืนให้ตอนนี้เลย นี่ตั๋วเงินแล้วเ้าก็ออกไปจากสกุลซูเสีย”
เสียงผู้ชายที่ดังขึ้นฉับพลันทำให้ผู้คนในห้องโถงตกตะลึง พวกเขามองตามเสียงนั้นและพบบุรุษรูปงามสง่าราศีเดินเข้ามาทางประตูใหญ่ มีองครักษ์ถือดาบติดตามมาด้านหลัง
“ท่านมาได้อย่างไร”
ซูซีหัวงุนงงไปบ้าง เมื่อเซียวฝานมาถึง
“ข้ามาเยี่ยมเยือนเหมือนเช่นเคยเท่านั้น” เซียวฝานยิ้มเล็กน้อย ผินสายตาเ็าไปทางผู้เฒ่าซุน “จื่อซิ่ง”
หลัวจื่อซิ่ง องครักษ์ข้างกายของเซียวฝาน
ยามได้ยินดังนั้นจึงรีบก้าวเข้ามา หยิบตั๋วเงินออกมาตบใส่หน้าผู้เฒ่าซุน “นี่คือสิ่งที่แม่ทัพของข้ามอบให้เ้า ยามนี้จงออกไปจากสกุลซูเสีย!”
ผู้เฒ่าซุนมิคาดคิดมาก่อน ปล่อยให้ตั๋วเงินนั้นลากผ่านหน้า ััถึงสายตาเปี่ยมด้วยจิตสังหารขององครักษ์ จึงสะดุ้งโหยงผุดลุกขึ้น
“เ้า...เซียว...เซียว…”
“ไสหัวไป!” หลัวจื่อซิ่งสายตาเย็นเยียบ
ผู้เฒ่าซุนลังลังเล
ชั่วพริบตานั้น หลัวจื่อซิ่งก็คว้าปกเสื้อของเขาไว้ “ท่านแม่ทัพ ข้าขอตัว”
ซูซีหัวมองหลัวจื่อซิ่งลากผู้เฒ่าจากไป สายตาเต็มไปด้วยความมึนงง นี่คือเซียวฝานหรือ? แม่ทัพเซียวผู้มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง แก้ปัญหาได้โดยไม่ต้องเอ่ยเกินความจำเป็
“กำลังคิดอะไรอยู่"
เสียงนุ่มนวลดังขึ้นข้างหู ซูซีหัวหลุดจากความคิดฟุ้งซ่าน มองเซียวฝานด้วยสายตาประหลาดใจ
“ท่าน…”
นางพึ่งจะเอ่ยปาก ฮูหยินใหญ่ก็กล่าวขึ้นก่อน “แม่ทัพเซียว สกุลซูจะคืนตั๋วเงินนั้นให้ท่าน”
ซูชิ่งเฉิงที่นั่งหดตัวอยู่บนเก้าอี้รีบร้อนขึ้น
“นั่นคือสิ่งที่แม่ทัพเซียวยกให้ด้วยความสมัครใจ”
สิ่งใดก็ตามที่ถูกให้โดยความสมัครใจล้วนไม่จำเป็ต้องคืน
ซูเยว่แค้นเคืองต่อบิดาผู้คิดจะผลักตนเข้าสู่กองเพลิงด้วยเงินห้าร้อยตำลึง นางผิดหวังนักแต่ด้วยสายโลหิตที่ผูกพัน นางจำต้องเตือนสติ
“ท่านพ่อ โปรดเงียบด้วย!”
ซูชิ่งเฉิงโกรธจนะโลงจากเก้าอี้ “เ้ามีสิทธิ์ใดบังคับให้ข้าเงียบ นี่...เขายินยอมเอง”
เมื่อสบตากับเซียวฝาน เสียงของซูชิ่งเฉิงก็ค่อย ๆ เบาลง และสุดท้ายก็ย้อนกลับขึ้นเก้าอี้อีกครั้ง
ซูซีหัวมุมปากกระตุก เคยกล่าวไว้แล้วว่าหากใจไม่กล้าก็อยู่เฉย ๆ เสีย จะออกมาสร้างเื่เพื่ออันใด?
ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับซูชิ่งเฉิง ทว่าเขาก็เป็คนในสกุลซู นางจึงต้องออกเสียงปกป้อง
“แม่ทัพเซียวเชิญนั่งเถิด”
“ขอบคุณ” เซียวฝานผสานมือ จากนั้นก็คว้าแขนซูซีหัวและนั่งลงข้าง ๆ ทันที “ข้าจะนั่งตรงนี้”
ข้ามความคิดของผู้อื่นไป ซูซีหัวพยายามกลั้นอารมณ์ เซียวฝานทำเช่นนี้เพราะกลัวว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่ถูกเปิดเผยหรือไร
แต่ก็ช่างเถิด ใครบอกให้พวกเขาทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกันเล่า? ก่อนอื่นก็ต้องร่วมมือกันก่อน
“ขอบังอาจถามว่าวันนี้แม่ทัพเซียวมาด้วยกิจอันใด?”
ฮูหยินใหญ่เหลือบมองทั้งสองคน น้ำเสียงที่ถามมีความระมัดระวังบางส่วน รู้สึกว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์พิเศษกัน
“เป็เื่ของซีหัว”
“เื่ของซีหัวหรือ”
เซียวฝานพยักหน้า “ฮูหยินใหญ่อาจไม่ทราบ ซีหัวได้ช่วยเหลือกรมอาญาเป็อย่างยิ่ง”
ซูซีหัวผู้ทำคุณประโยชน์ต่อกรมอาญาอย่างมากมายเงียบสงัด
เมื่อใดกันที่ข้าได้ช่วยเหลือกรมอาญาอย่างใหญ่หลวง?
แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ซูซีหัวก็มิได้โต้แย้งเซียวฝาน ปล่อยให้เขาและฮูหยินใหญ่โต้ตอบกันไปมา ประหนึ่งว่าแม่ทัพผู้เป็เ้ากรมอาญาที่ยิ่งใหญ่ กำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานกับหญิงสาวในสวนหลังบ้าน
‘อา เซียวฝานแท้จริงแล้วไม่ธรรมดา’ ซูซีหัวรำพึงในใจ
ขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกเร่งรีบขึ้นมาอีกครั้ง เงินห้าร้อยตำลึงที่เซียวฝานจ่ายไปนั้น จำเป็ต้องรีบคืนโดยเร็ว
รุ่งเช้าคงจะต้องเข้าไปสำรวจสถานการณ์ในเมืองหลวงก่อน
ครึ่งชั่วยามผ่านไปเซียวฝานลากลับ หลังจากผู้คนจากไปแล้วนางจึงสบตากับฮูหยินใหญ่ “ให้ลุงรองของเ้าพักฟื้นร่างกายให้เรียบร้อยก่อนเถิด”
ซูซีหัวตื่นตระหนกเล็กน้อย พยักหน้ารับ “สมควรพักรักษาตัวจริง ๆ”
เพียงสองประโยค ซูชิ่งเฉิงถูกจัดให้มีคนรักษาการณ์ไว้ในเรือนหลังทันที
วันรุ่งขึ้น ซูซีหัวพาอิงเถาและลี่จือเข้าไปในเมืองหลวง เมืองหลวงมีสี่ถนนสิบสองตรอก ทั้งสี่ทิศล้วนคึกคัก ริมทางปลูกต้นท้อ ลำไย และแพร์ แม้ยังไม่ถึงฤดูใบไม้ผลิ แต่ดอกท้อก็บานสะพรั่งแล้วเพิ่มสีชมพูอันงดงามให้แก่เมืองหลวง
หลังจากสกุลซูถูกยึดทรัพย์สิน พวกเราย้ายมาอยู่ชานเมืองด้านตะวันตก ซูซีหัวรู้ว่าเมืองหลวงคึกคัก แต่นางก็แทบไม่เคยเดินเล่นที่นี่เลย
อิงเถากระซิบ “ถนนทั้งสี่ทิศ ถนนตะวันตกคึกคัก ถนนตะวันออกหรูหรา ถนนใต้ทรงคุณค่า ถนนเหนือธรรมดา”
ลี่จือนางพยักหน้า กล่าวเสริม “ตรอกตะวันตกมีหอโคมแดงและร้านอาหาร ตรอกตะวันออกมีร้านเครื่องประดับและเครื่องเทศ ตรอกใต้มีร้านหนังสือและสำนักปราชญ์ ตรอกเหนือมีสิ่งของใช้ทั่วไป”
แม้ทั้งสี่ตรอกจะอยู่ห่างไกลกัน แต่สำหรับพวกขุนนางนั้น ระยะทางเพียงเท่านี้มิใช่ปัญหาอันใด เมืองหลวงมีถนนกว้างขนาดให้รถม้าแปดคันวิ่งผ่านได้ การเดินทางไปมาก็ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น
ซูซีหัวฟังไปด้วย สายตาเหลือบมองรอบข้างด้วย นางเดินอยู่บนตรอกตะวันตก ไม่นับหอโคมแดงในยามค่ำคืน ยามนี้ริมถนนเต็มไปด้วยร้านค้าขายอาหาร
เกี๊ยวน้ำ ก๋วยเตี๋ยว ขนมหวานน้ำชา… มีอาหารหลากหลายให้เลือกสรร นางจะทำอย่างไรจึงจะโดดเด่นกว่าผู้อื่น
“ซีหัว”
เสียงเรียกดังขึ้นกะทันหัน ซูซีหัวหันกลับไปมอง “ผู้ใด?”
474
