ตอนที่ 13
แสงไฟจากอาคารสำนักงานิญญาทอดตัวมาปะทะกับแผ่นหลังของพวกเขา ด้วยความเหนื่อยล้าอันสุดจะทน อีวานจึงตัดสินใจทำให้ชีวิตของเขาง่ายขึ้นด้วยการกดขี่คนที่ทำลายชีวิตอันสดใสในวัยเด็กเพียงเพราะรู้ตัวว่า เขามีสิทธิ์
“หมดแรงแล้ว แบกฉันหน่อย” น้ำเสียงอันราบเรียบบวกกับท่าทางนิ่งๆ ของอีวาน ทำให้แซ็กต้องกลอกตาให้กับความไร้เหตุผลของชายหนุ่ม
“ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน!” แซ็กหยุดเดิน เขาหันมาทำหน้าบึ้ง แล้วเอ่ยกับอีวานเสียงแข็งไปด้วย
“จะแบกหรือไม่แบก?” สุ้มเสียงนิ่งๆ ของอีวานเข้มขึ้น ทำให้แซ็กต้องหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ
เ้าหมอนี่โตมาแบบไหนกันนะ ทำไมถึงเอาแต่ใจแบบนี้?
“ก็ได้ๆ แบกครับ ผมแบกเอง” ถึงจะก่นด่าอีวานในใจไปแบบนั้น แต่ในความเป็จริง เขากลับย่อตัวลงตามคำสั่งของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย
“หึ พูดมาก” อีวานเอ่ยติงเสียงขรึมแล้วโถมตัวไปซ้อนหลังแซ็กอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
แซ็กได้แต่บุ้ยปากอย่างเคืองๆ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นแล้วออกแรงแบกอีวานที่เกาะอยู่บนหลังกลับห้องไปท่ามกลางสายลมอันเบาสบายที่พัดมาใน่พลบค่ำ
“พรุ่งนี้เราโดนสอบวินัยแหงๆ” แซ็กบ่นอุบ เมื่อนึกถึงสิ่งที่พวกเขาทำเมื่อ่เช้าไปด้วย ขณะที่สองเท้าของเขายังคงก้าวไปบนทางเท้าอย่างมั่นคงและระมัดระวังกว่าทุกครั้งเพราะกลัวว่า หากเดินเร็วกว่านี้ จะทำให้คนที่เกาะอยู่บนหลังไม่สบายตัว
…ทั้งที่ตัวเขาเองก็เหนื่อยล้าไม่ต่างกันเลย
“มันก็ต้องเป็แบบนั้นอยู่แล้ว” อีวานอิงหน้าไปพิงไหล่อันแข็งแกร่งแซ็กพลางขานรับด้วยสุ้มเสียงอันสบายตัวไปด้วย
“นายไม่กลัวเหรอ?” แซ็กอยากจะหันไปสบตาถามอีวานตรงๆ อยู่หรอก
…แต่การแบกอีกฝ่ายเอาไว้บนหลังแบบนี้ มันก็ใกล้ชิดกันเกินความจำเป็แล้ว เขาแค่ไม่อยากหันไปสบตากันให้ใจเต้นเปล่าๆ
แซ็กไม่รู้หรอกว่า อีวานรู้สึกยังไง แต่ที่แน่ๆ คนที่จะใจเต้นน่ะ ยังไงมันก็ต้องเป็เขาอยู่แล้ว!
“คนดีไม่กลัวที่จะต้องช่วยเหลือ” อีวานอิงศีรษะบนไหล่ที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามของแซ็กอย่างสบายตัวพลางเอ่ยหลักการของเขาออกมาเสียงเรียบ โดยไม่รู้เลยว่า ตอนนี้แซ็กกำลังคิดอะไรอยู่
“ก็ได้ๆ นายทำดีแล้ว” แซ็กได้แต่พยักหน้ารับงึกงักพลางเอ่ยชมคนที่อยู่บนหลังด้วยสุ้มเสียงอันกวนประสาท ขณะที่ฝ่ามืออันแข็งแกร่งของเขากระชับต้นขาของอีวานให้แน่นขึ้นเพราะกลัวว่า อีกฝ่ายจะเมื่อย
“ถึงจะเผลอไปแตะอะไรนิดหน่อย แต่ฉันอ่านระเบียบมาดีแล้ว ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอก” ไม่รู้ทำไมอีวานถึงรู้สึกว่า แซ็กกลัวผลของสิ่งที่พวกเขาทำลงไปในวันนี้ ด้วยเหตุนี้เองชายหนุ่มจึงมองข้ามความกวนประสาทของอีกฝ่าย แล้วชะโงกหน้าไปเอ่ยปลอบด้วยสุ้มเสียงอันจริงจัง
“นายกำลังปลอบใคร…เด็กเหรอ?!” ลมหายใจของอีวานที่พ่นลงมาโดนต้นคอของแซ็กโดยบังเอิญ ทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมา ด้วยเหตุนี้เองแซ็กจึงกลอกตาแล้วสบถออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ผุดขึ้นมาใน่เวลาอันเปราะบางนี้
“ที่นี่ก็มีเด็กอยู่หนึ่งคน ไม่ใช่เหรอ?” อีวานเอ่ยเย้าอย่างอารมณ์ดีพลางเอื้อมมือข้างหนึ่งที่เกาะต้นคอของแซ็กอยู่ไปจิ้มโหนกแก้มของคนที่กำลังแบกเขาอยู่อย่างแรงไปหลายที เพราะเกิดนึกสนุกอยากแกล้งอีกฝ่ายขึ้นมา
“เด็กอะไร ลงไปเลยนะ บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่า เราอายุเท่ากัน!” ถึงจะบอกให้อีวานลงไป แต่ฝ่ามือของเขากลับกระชับต้นขาของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ขณะที่สองเท้ายังคงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง โดยที่ปากของเขาก็ยังโวยใส่อีวานอยู่ไม่หยุด
“แต่นายหยุดอยู่แค่นี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อีวานบีบแก้มของแซ็กอย่างแรงพลางเอ่ยเย้าไปด้วย จากนั้นเขาก็หลุดหัวเราะออกมาด้วยความเบิกบาน
“อย่าจี้ใจดำได้ไหมฮะ ทำไมนายถึงได้โตมานิสัยเสียแบบนี้นะอีวาน!” เสียงหัวเราะกังวานใสของอีวาน ทำให้แซ็กต้องหันไปเอ่ยปรามเสียงแข็งโดยไม่วายที่จะถลึงตาใส่อย่างเคืองๆ ไปด้วย
…ในที่สุดบรรยากาศดีๆ อันเปราะบางก็สิ้นสุดลง เหลือเพียงการต่อล้อต่อเถียงแบบเด็กๆ ของพวกเขา
“เพราะฉันเป็อิสระจากนายไง” อีวานยอมละมือออกจากใบหน้าอันหล่อเหลาของแซ็ก หลังจากที่บีบแก้มนิ่มๆ นั่นจนพอใจ ขณะที่สุ้มเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความเบิกบานในยามที่เอ่ยเย้าอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความสุข
“ใครว่าล่ะ เพราะมันผิดพลาดทางเทคนิคต่างหาก” แซ็กหันหน้ากลับไปมองทาง แล้วยู่ปากเอ่ยอย่างเซ็งๆ ขณะที่แก้มของเขาเต็มไปด้วยรอยแดงจากการโดนบีบอย่างแรง ทำให้อีวานต้องหัวเราะคิกออกมาด้วยความขบขัน
…ระคนเอ็นดูนิดๆ
“แต่อย่างน้อยนายก็ไม่ต้องเสียใจ” อีวานเอ่ยยิ้มๆ พลางเคลื่อนหน้าไปอิงกับไหล่ของแซ็กด้วยท่าทางอันอ่อนเพลียอีกครั้งราวกับว่า เขาใช้เรี่ยวแรงไปจนหมดแล้ว
ถึงแม้อีวานจะไม่รู้ว่า แซ็กคิดยังไงกับเขา แต่ชายหนุ่มพอจะเดาว่า ในเมื่อพวกเขาเป็โซลเมทกัน บางทีแซ็กในเวลานั้นคงจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขามากพอที่จะเสียใจกับการตายของเขากระมัง
ถ้าเป็แบบนั้นจริง…เขาจะรู้สึกอย่างไรกันนะ อีวานถามตัวเองเล่นๆ ขณะที่เปลือกตาหนักอึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ
“ใครจะเสียใจกันเล่า!!” แซ็กเอ่ยเสียงแข็งด้วยใบหน้ายุ่งๆ เขาแสร้งทำเป็ไม่ได้ใส่ใจเื่ของอีวานเลยสักนิด แล้วก้าวเท้าข้ามถนนไป
“เฮ้ หลับแล้วเหรอ?” ความเงียบของอีวาน ทำให้แซ็กต้องเอ่ยถามพลางเหลือบตาไปมองคนที่หลับสบายอยู่บนหลังไปด้วย
หลับไปแล้วแฮะ…
แซ็กเลื่อนสายตาไปมองเส้นทางเบื้องหน้า ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองไปยังอพาร์ตเมนต์ของพวกเขาที่ตั้งอยู่ไม่ไกลอย่างเหม่อลอย ขณะที่ฝ่าเท้าของเขาก้าวไปเบื้องหน้าอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่า จะเผลอทำให้คนที่หลับสบายอยู่บนหลังตื่นขึ้นมา
“...ถูกของนาย ฉันคงจะเสียใจมากจริงๆ นั่นแหล่ะ” ชั่วขณะนั้นดวงตาสีน้ำเงินเข้มของแซ็กมีประกายอันวูบไหวสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน เขาทำได้แค่ระบายลมหายใจออกมา จากนั้นจึงรำพันเสียงอ่อนอย่างแ่เบาด้วยสีหน้าเศร้าๆ
โชคดีแล้ว ที่ในเวลานี้เขาได้อยู่ที่นี่…
…กับอีวาน
ติดตามตามอ่านได้ทุกวันศุกร์ และ วันเสาร์ เวลา 20.30 จ้า
สำหรับใครรอไม่ไหว ดำเนินเื่ถึง หน้า 142 (หน้า 157 แบบรวมปก) ในฉบับ ebook นะคะ
11K
