บทที่ 1 เหตุวิวาทร้านสุรา
ยามเย็น
ร้านสุรา “ลุงจอห์น”
แสงแดดส่องเฉียงๆทาบลงหน้าร้านแห่งนี้พอดีอย่างยิ่ง ส่องให้ร้านนั้นสว่างขึ้นมาเหนือร้านอื่น
ทำเลก็ดีอย่างยิ่ง อยู่กึ่งกลางระหว่างตัวเมืองเขตใน กับเขตนอก ไม่ว่ากลุ่มคนชนชั้นใดล้วนมาเยี่ยมเยือนร้านแห่งนี้อย่างสะดวกอย่างยิ่ง
ทั้งยังเป็ที่นิยมสำหรับทหารประจำการ ยามเมื่อผลัดเปลี่ยนเวร จากเวรยามน่าอึดอัดในค่ายรักษาการณ์ที่สุดชายแดนเขตนอก กลับสู่บ้านอบอุ่นสุขสบายในเขตใน จะอย่างไรไม่อาจไม่แวะพักที่ร้านแห่งนี้ ดื่มเหล้าสักขวดหนึ่ง ทานเนื้อสักจานหนึ่ง
วันนี้ก็เช่นกัน
ทหารกลุ่มหนึ่ง แม้ไม่ได้สวมเกราะ เพียงมองดูยังทราบว่าที่สวมใส่เป็อาภรณ์ชั้นในใต้ชุดเกราะทหาร บอกได้ว่าเป็ทหารที่เพิ่งเปลี่ยนผลัดชุดหนึ่ง แวะเวียนร้านสุราก่อนกลับบ้าน
ตัวร้านแบ่งเป็สองส่วนอย่างเห็นได้ชัด ที่ด้านนอกเป็โต๊ะไม้ ตากแดดตากลม สภาพเก่าผุพังตามเวลา นั่งประปรายไปด้วยชาวบ้านเขตนอกจำนวนหนึ่ง
ด้านในกลับเป็โต๊ะหินอ่อน ล้วนทำความสะอาดขัดถูเป็ระเบียบเรียบร้อย ที่นั่งอยู่ด้านในล้วนเป็สุภาพชนภายใต้อาภรณ์หรู แน่นขนัด แออัดอย่างยิ่ง
“ท่านลุง” นายทหารที่นำหน้านายหนึ่งกล่าวทัก หลังจากผ่านประตูเข้าไป “พวกเรามาสี่คน ขอสุรานาวาริธสี่ขวด เนื้อหอมสี่จาน กับแกล้มอีกสี่ถ้วย”
“นายกองอลัน” ชายชราที่หลังร้านออกมาต้อนรับ ทักทายนายทหารอย่างสนิทสนม “เรียนเชิญ เรียนเชิญ สุรามีพร้อมเสมอ เชิญนั่ง”
กล่าวจบกวาดตามองโดยรอบ วันนี้ร้านแน่นขนัดอย่างยิ่ง มองหาโต๊ะให้ทหารกลุ่มนี้กลับไม่อาจหาได้สักโต๊ะหนึ่ง
นายทหารทั้งสี่ล้วนกวาดตามองตามชายชราเ้าของร้าน มองหาโต๊ะให้กลุ่มตนเองสักโต๊ะหนึ่ง
“ไม่เป็ไร ท่านลุง” อลัน นายกองผู้นั้นกล่าว “วันนี้พวกเรานั่งที่ด้านนอก ยกตามออกไปเถิด”
กล่าวจบหันกายหมายออกไป ทว่าสายตากลับสะดุดที่โต๊ะแห่งหนึ่งมุมร้านด้านใน
โต๊ะขนาดกลาง นั่งได้สี่คน
กลับนั่งด้วยสตรีนางหนึ่ง
เป็สตรีแต่งกายคล้ายชาวบ้านชนบทนางหนึ่ง ด้านหน้าวางไว้ด้วยเนื้อหยาบเพียงจานเดียว ไม่มีสุรา
เมื่อนายกองชะงักสายตา พลทหารที่เหลือล้วนมองตาม
ไวดั่งใจคิด พลทหารนายหนึ่งพลันก้าวไปหาสตรีชนบทนางนั้น
“น้องสาวท่านนี้” พลทหารกล่าวเสียงดัง คนในร้านล้วนหันมอง “น่าเสียดายวันนี้โต๊ะเต็ม กลับเห็นโต๊ะนี้พวกข้านั่งได้พอดีคน ขอเชิญน้องสาวด้านนอกได้หรือไม่”
ควรทราบว่านครใหญ่ล้วนเป็เช่นนี้ แบ่งชนชั้นพื้นที่ชัดเจน หญิงชนบทนั่งด้านในร้าน ความจริงนับเป็เื่แปลกตา เหล่าชนชั้นสูงล้วนไม่เห็นชาวชนบทในสายตา ที่ทหารนายนี้กล่าว นับว่าเกรงใจอย่างยิ่งแล้ว
สตรีนางนั้นกลับไม่นำพา กล่าวเฉื่อยชา “นายท่าน ข้านั่งอีกแค่ไม่นาน เนื้อจานนี้หมดก็จะรีบไป พวกท่านหากสะดวกรอก็รอ ไม่สะดวกรอก็เชิญด้านนอกเถิด ยังมีที่ว่างอีกมากมายนัก”
ทั้งร้านพลันแตกตื่นยิ่ง เสียงซุบซิบดังระงม ไม่ว่าใครล้วนไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้
“น้องสาวอาจไม่คุ้นเคยมารยาท” พลทหารกล่าวต่อ น้ำเสียงแข็งขึ้น “ทว่าที่นั่งด้านในนี้ เหมาะกับพวกข้ามากกว่า น้องสาวท่าน กลับเหมาะสมกับด้านนอกนั้น”
“อ้อ” สตรีนางนั้นพยักหน้า หยิบเนื้อใส่ปากอีกชิ้นหนึ่ง “เช่นนั้นพวกท่านก็รอเถิด เนื้อนี้ใกล้หมดแล้ว”
“เฮอะ” พลทหารแค่นเสียง “หญิงชนบทไร้มารยาท เห็นข้าเกรงใจแล้วคิดว่าต้องยอมหรือ”
กล่าวจบดึงดาบออกวางบนโต๊ะตรงหน้านางโดยแรง
เสียงกระซิบรอบข้างพลันเงียบลง
“ดาบที่ดี” หญิงสาวมองดูดาบนั้นอย่างเ็า “ทว่าท่าจับดาบกลับไม่กระชับ เกรงว่าไม่อาจถือได้มั่นเท่าใด ทางที่ดีฝึกปรือเพิ่มอีกหลายส่วน”
“เพ้อเจ้อ” พลทหารบันดาลโทสะแล้ว พลันชักดาบออกจากฝัก
“ช้าก่อ..” นายกองอลันเห็นท่าไม่ดีหมายออกหน้าห้ามปราม
ทว่ากล่าวคำไม่ทันจบ
ดาบยังไม่ทันพ้นฝัก
มือกลับหลุดออกจากดาบ
ไม่มีใครทันเห็นว่าเกิดเหตุการณ์อันใด เพียงเห็นพลทหารนั้นชักดาบ จากนั้นปล่อยมือจากดาบแทบจะทันที
“หยุดเพียงเท่านี้” นายกองนั้นสบโอกาสถลันเข้ามา
“ท่านนายกอง” พลทหารกล่าว “เมื่อครู่นางลงมือแล้ว หญิงสาวชนบทมีหรือลงมือได้เช่นนี้ นางน่าสงสัยยิ่ง สมควรตรวจสอบ”
“ข้าลงมือใดหรือ” สตรีนางนั้นกล่าว หยิบเนื้ออีกชิ้นหนึ่ง “ข้าบอกท่านแล้ว ท่านจับดาบไม่กระชับ ใยไม่ฝึกฝนเพิ่มเติม กลับกล่าวเหลวไหลใส่ความข้า”
นายกองนั้นย่อมทราบ พลทหารของคนไม่ใช่ชั้นเลว อย่างไรดาบไม่หลุดมือง่ายๆ ทว่าพวกมันออกเวรแล้ว เพียงคิดดื่มสุรากลับบ้าน ไม่คิดทำงานล่วงเวลา
นายกองไม่กล่าวคำใด หยิบดาบของพลทหารนั้น แสดงท่าทีคล้ายใส่คืนเข้าฝัก คล้ายจะชักออก มองออกยากอย่างยิ่ง
ฉับพลันทันทีกลับชักดาบออก
เนื้อชิ้นหนึ่งพลันกระทบเข้าที่ข้อมือ
ดีที่นายกองเตรียมตัวพร้อมรับอยู่แล้ว เนื้อนั้นนับว่ากระทบได้รุนแรงทว่าไม่อาจทำให้ดาบหลุดจากมือ สุดท้ายชักดาบออกมา
“ท่านจะฆ่าข้าหรือ” สตรีนางนั้นกล่าว “หรือคิดจับกุมไปตรวจสอบ”
“หยุดเพียงเท่านี้เถิด” นายกองกล่าวพลางพินิจนางอย่างละเอียด “พวกเราจะไปนั่งด้านนอก”
“ท่านเองก็เห็นว่าข้าลงมือ” สตรีนางนั้นยังกล่าวต่อ “กลับเกียจคร้านสืบความ หากตัวข้าเป็สายลับจาก เทพาธ พวกท่านไม่ใช่ลำบากแล้วหรือ”
นายทหารทั้งสี่พลันหันขวับมองนางเป็ตาเดียว
“ที่แท้เป็สายลับ” พลทหารนั้นตวาด “ข้าจะจับเ้า”
กล่าวจบพุ่งกายหมายคว้าจับ มือหนึ่งยื่นไปยังลำคอ อีกมือหนึ่งยื่นไปหาข้อมือนาง
“ที่ข้ากล่าว” สตรีนางนั้นตอบ “หากข้าเป็สายลับ มิได้หมายความว่าข้าเป็สายลับ”
กล่าวจบหยิบเนื้อสองชิ้น ดีดออกไปยังข้อมือทั้งสองข้าง หยุดยั้งสองมือนั้นไว้
เนื้อในจานว่างเปล่าแล้ว
พลันผุดลุกขึ้น
“พวกท่านกล่าวหาคนไร้หลักฐาน” สตรีนางนั้นกล่าวเสียงดัง “เพียงเพราะ้าโต๊ะนั่งดื่มสุราภายใน รังเกียจโต๊ะภายนอกไม่คู่ควร กลับปฏิบัติต่อผู้คนเช่นนี้”
“ยามนี้เนื้อหมดจานแล้ว ทว่าข้ากลับไม่ได้กิน ท่านลุง ท่านเก็บเงินกับทหารพวกนี้แล้วกัน” กล่าวจบหมายเดินจากไป
“พวกเรายังต้องจ่ายให้เ้าหรือ” พลทหารนั้นโทสะแรงยิ่ง
“เช่นนั้นพวกเรามาประลองกัน” นางกล่าวเฉื่อยชา “เพียงประลองข้างถนน ไม่นับว่าท่านใส่ความจับกุมข้า ไม่นับว่าข้าเป็สายลับทำร้ายพวกท่าน หากข้าชนะ พวกท่านก็จ่ายค่าเนื้อแล้วปล่อยข้าจากไป หากข้าแพ้ ค่าสุราพวกท่าน ข้าจ่ายเอง”
พลทหารนั้นพลันหัวร่อเสียงดัง “เ้าหรือ? มีปัญญาสั่งแค่เนื้อหยาบ ยังมีเงินจ่ายค่าเนื้อหอมพวกข้าหรือ”
นางไม่ตอบคำ เพียงเดินออกมาหน้าร้านจึงกล่าว “เช่นนั้นจะประลองหรือไม่? หากไม่ประลอง ข้าจะไปแล้ว”
“เฮอะ” พลทหารนั้นแค่นเสียง พลันชักดาบของมันและนายกองออกสองเล่ม วางดาบไว้ในร้าน จากนั้นหิ้วเอาฝักดาบ พุ่งทะยานออกไปนอกร้าน ท่าร่างปราดเปรียว ลำตัวขนานพื้นพุ่งทะยานออกไป พริบตาเดียวยืนอยู่ตรงหน้านาง
พลทหารนั้นโยนฝักดาบให้นาง
“เราประลองกันด้วยฝักดาบนี้ ไม่ทำร้ายกันจนาเ็ ไม่ว่าฝ่ายใดแพ้ชนะ ข้าจ่ายค่าเนื้อเอง”
กล่าวจบไม่รอตอบรับ ยื่นปลายฝักดาบออกทันที
ปลายฝักดาบนั้นจ่อเข้าใบหน้านาง ห่างเพียงหนึ่งคืบ
ครึ่งคืบ
หนึ่งนิ้ว
จนเหลือเพียงครึ่งนิ้ว นางจึงขยับกาย เบี่ยงกายออกเล็กน้อย ดาบนั้นพลันพลาดเป้า
ดาบพลาดเป้า ทว่าแขนนั้นออกแรงจนสุดแล้ว ไม่อาจพลิกแพลงได้อีก
พลันรูสึกข้อมือชาวูบ อาการคล้ายตอนที่โดนนางซัดเนื้อใส่ครั้งนั้น ทว่ากลับรุนแรงยิ่งกว่า
ครั้งนั้นนางเพียงซัดชิ้นเนื้อเข้าใส่ ครั้งนี้กลับเป็ฝักดาบที่มันมอบให้ ฟาดข้อมือมันโดยแรง
ฝักดาบหลุดออกจากมืออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มีอีกมือหนึ่งรองรับไว้ จู่โจมซ้ำไปอีกดาบ
สตรีนางนั้นเห็นดาบที่สองจู่โจมมา พลันตั้งดาบรับโดยตรง
แรงกระแทกหนักหน่วงอย่างยิ่ง นางพลันเอนกายตามสภาวะ จากนั้นหมุนตัวรอบหนึ่ง พาตัวพ้นวิถีอันตราย ทั้งยังอาศัยแรงเหวี่ยงใช้ออกดาบหนึ่ง
เพียะ!
ฝักดาบนั้นฟาดเอาหัวเข่าของพลทหารนั้นเต็มแรง
หากเป็ดาบจริง พลทหารนั้นไม่พ้นขาขาดไปแล้ว
มันทั้งเจ็บทั้งอับอาย ได้ยินเสียงหัวร่อกระซิกเบาๆจากชาวบ้านที่นั่งด้านนอกร้าน รู้สึกถูกเหยียดหยามอย่างยิ่ง
โทสะลบเลือนเหตุผล มันพลันอาศัยสภาวะแรงกระแทกจากดาบนั้น ออกแรงหมุนตัวจากข้อเท้าอีกข้างหนึ่ง ส่งมาที่ต้นขา
สะโพก
ลำตัว
หัวไหล่
ข้อศอก
พลันกำดาบด้วยสองมือ ทุ่มโถมฟาดออกไปเต็มแรงดาบหนึ่ง
สตรีนางนั้น ยามกระทันหันไม่ทันคาดคิดว่าพลทหารจะจู่โจมออกมาอีก พลันตั้งดาบรับโดยตรง หมายอาศัยยืมแรงตามสภาวะสวนออกไปอีกดาบหนึ่ง
ครั้งนี้คงเป็เข่าอีกข้างหนึ่งของมันต้องโดนฟาดไป
เปรี้ยง!!
ฝักดาบปะทะโดยแรง
ครั้งนี้กลับรุนแรงกว่าครั้งก่อนหลายเท่า
สตรีนางนั้นพลันรู้สึกทั้งข้อมือยาวถึงหัวไหล่สะท้านวูบ ไร้ความรู้สึกคล้ายเป็อัมพาตชั่วขณะ ไหนเลยจะมีแรงจับฝักดาบได้อีก หลุดลอยไปตก ณ ที่ห่างออกไปหลายก้าว
ตัวนางเองก็ตกถึงพื้นแทบยืนไม่มั่น ซวนเซสองสามก้าวจึงหยุดลง
เงยหน้าขึ้นมาก็พบฝักดาบของพลทหารนั้น ชี้หน้านางอยู่
6K
