ตอนที่ 2 สะใภ้บ้านนอก
หมู่บ้านหงส์เหริน
“ ท่านยาย ท่านยาย ”เสียงเรียกดังขึ้นจากป้าหลิว (ป้าข้างบ้าน)
“ว่าอย่างไร อาหลิว ทำไมวิ่งหน้าตาตื่นมาอย่างนี้หรือ ”
“ ท่านยายเห็นหรือมั้ยว่าเมื่อคืนหลานของท่านได้พาหญิงสาวแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้านของเรา ”
“เ้าว่ายังไงนะ” ! ท่านยาย ใ
“เ้าพูดจริงใช่หรือไม่ ” ท่านยายได้แอบยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน
“ก็ดีนะสิ ข้าจะได้ไปสู่ขอเมียให้หลานข้าแล้วสาวน้อยคนนั้นเป็ลูกสาวบ้านไหนกัน หน้าตาเป็ยังไงไหนเ้าบอกข้ามาให้ละเอียดสิ ” ป้าหลิว ครุ่นคิด....
“ ก็ เอิ่ม ! ดูงดงามเชียวแหละ ท่านยาย ”
ห้องเก็บฟืนที่แสนคับแคบ“ ข้าคันไปทั้งตัวแล้ว ใครก็ได้ช่วยข้าที ข้าถูกขังไว้ในนี้ มีใครได้ยินข้าหรือไม่ ”
โครกคราก ๆ
“ ข้าหิวจังเลยทำไมเอาข้ามาขังไว้ในนี้ ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าที ”
แอ๊ด ! เสียงเปิดประตูห้องเก็บฟืนดังขึ้นหญิงสาวหันไปจ้องมองคนที่กำลังเดินเข้ามาหาคน
“ พวกท่านเป็ใครกัน ”
“เ้าไม่ต้องกลัวข้าไปสาวน้อย ข้าเป็ยายของอาหลง ทำไมอาหลงถึงใจร้ายกับเ้า ทำกับเ้าแบบนี้ เ้าเป็ลูกสาวบ้านใดกันพ่อแม่เ้าคงเป็ห่วงแย่แล้วสินะ ”
“ ท่านยายโปรดช่วยข้าด้วยนะเ้าคะ ฮือ ๆข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงได้โดนมัดมือ มัดเท้าไว้แบบนี้ข้าไม่ได้รู้จักหลานท่านยายมาก่อนนะเ้าคะ เหตุใดกันทำไมถึงได้มากักขังข้าไว้ ”
“ ไม่ต้องกลัวไปนะลูก ยายจะช่วยเ้าเอง”ท่านยายแอบคลี่ยิ้มเบาๆ
บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ลมเย็นพัดผ่านแสงไฟอันอบอุ่นลอดผ่านออกมาจากทั่วบริเวณหมู่บ้าน ดวงดาวเปล่งประกายเต็มท้องฟ้า เสียง เจี๊ยวจ๊าว โหวกเหวก ครึกครื้น ทั่วหมู่บ้าน เหมือนมีการจัดงานอะไรสักอย่างฮ่า ฮ่า ฮ่า “ ดีจังเลยนานแล้วนะที่หมู่บ้านเราไม่ได้มีงานแบบนี้เกิดขึ้น ”
“นั้นสิอาหลง กำลังจะมีคู่ครองแล้ว ”
เหล่าเสียงคนในหมู่บ้านต่างพากันร่วมยินดีเฉลิมฉลอง
พลันร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามาที่ต้นเสียง และกำลังมองไปยังเบื้องหน้า “คนในหมู่บ้านต่างมีเื่อะไรที่น่าจะต้องยินดีได้ถึงเพียงนี้”
“ ต้าหลงเ้ามาแล้วหรือ เ้ามาหายายตรงนี้ ”หนุ่มรูปงามเดินตรงไปหาท่านยาย แต่ สายตาของเขา กวาดตามองไปรอบๆ บริเวณลานหมู่บ้านที่โดนตกแต่งไปด้วยโคมไฟสีแดงระยิบระยับ กลิ่นดอกไม้ที่มันอบอวลระหว่างทางมันดูแปลกตาไปหมด ป้ายมงคลยินดีที่ติดตกแต่งไปทั่ว พร้อมด้วยเสียงครึกครื้น เจี๊ยวจ๊าว กันอย่างมีความสุข
“ วันนี้เป็วันนี้ที่หลานข้าจะได้มีคู่ครองกับเขาเสียทีเ้าสาวของเ้ารออยู่ในห้องหอแล้ว ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ยายพูดออกมา ชายหนุ่มก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ตนเคยรักและสัญญาว่าจะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลู่หลานแต่กลับถูกทรยศหักหลัง เขาถลึงตามองห้องที่มีแสงไฟลอดผ่านออกมา รังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงก็ดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้น จากท่าทางที่นิ่งเงียบกลับรู้สึกโกรธยิ่งนักั์ตาเปล่งประกายดุดันจนดูน่ากลัว ต้าหลง เริ่มทำลายข้าวของตรงหน้าทั้งหมด
“พวกท่านออกไปให้หมด!ออกไปจากที่นี้ให้หมดจะไม่มีการแต่งงานใดๆเกิดขึ้น ”ชาวบ้านต่างพากันใกับสิ่งที่เขาได้ทำชายหนุ่มกลับรู้สึกไม่พอใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า !เพราะนึกย้อนกลับไปยังอดีต มันทำให้มีแต่ความเ็ป และหลอกลวง
“หลานยาย… ทำไมเ้าทำแบบนี้ยายหวังดีอยากให้เ้ามีคู่ครองเ้าจะได้ไม่โดดเดี่ยว ”เมื่อชายหนุ่ม ได้ฟังสิ่งที่ท่านยายพูดออกมาก็รู้ว่าท่านยายหวังดีก็นิ่งเงียบและสงบลง เพราะไม่อยากทำให้ท่านยายเสียใจ ถึงตัวเองจะไม่ใช่หลานแท้ๆก็ตาม
“เ้าไปเถอะ… เข้าไปหาภรรยาของเ้านะ นางรอเ้าอยู่ในห้อง”
พรึบ ! เสียงผลักประตู ดังขึ้นอย่างแรง
ชุดแต่งงานสีแดงเด่นขับเน้นผิวพรรณของหญิงสาวให้ขาวกระจ่าง หลิวเฟย นั่งก้มหน้าตรงขอบเตียงเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกมา หญิงสาวได้ลุกเดินไปหาชายหนุ่มตรงหน้าร่างเล็กที่สูงไม่ถึงหัวไหล่ของเขา กลับจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจเช่นกัน
“ ไหนท่านยายเ้าบอกจะช่วยข้าให้ออกไปจากที่นี่ไม่ใช่หรือสุดท้ายแล้วทำไมข้าถึงต้องมาแต่งงานกับเ้า ” !
พรึบ ! ต้าหลงดึงผ้าปิดหน้าออกมา รูปร่างเล็ก ผมดำขลับใบหน้ากลมเรียวน่ารัก น่าเอ็นดู ที่ปรากฏตรงหน้าชายหนุ่มก็ทำให้เขาชะงักในความน่ารักของหญิงสาวไปไม่น้อยตอนที่ได้เจอหญิงสาวในป่าดูท่าทางมอมแมม เลอะเทอะ ไปหมดแต่ตอนนี้หญิงสาวตรงหน้าก็ดูน่ารักไม่ใช้น้อย
กระนั้น ! “ ข้าก็ไม่ได้มีความยินดีที่จะแต่งงานกับเ้าเช่นกันเพราะเหตุจำเป็ที่ไม่อยากให้ท่านยายเสียใจ เลยต้องมีความจำยอมเท่านั้น ” ซึ่งมันก็ไม่ได้มีความรู้สึกที่แตกต่างกัน
ชิ ! “ ข้ากับเ้าก็คงมีความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันหรอกนะ ”
“ เ้าจงรับรู้ไว้ซะ ” !
โครกครากๆ เสียงท้องสาวน้อยร้องดังขึ้นด้วยความหิว
“ ั้แ่เช้ามายังไม่มีอะไรตกถึงท้องข้าเลย ”
ต้าหลงก็อดสงสารไม่ได้หยิบถุงหมั่นโถวที่ท่านยายเก็บไว้ให้ ยื่นให้หญิงสาวตรงหน้า
“ ข้ารู้แล้ว คนที่ข้าต่อสู้ในป่าวันนั้นก็คงเป็เ้าสินะ เ้าคือปีศาจงูที่ถูกทางการไล่ล่าเป็แน่ ใช่หรือไม่ ?
“ มาหาข้าถึงที่เลยนะ… ข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้ ” !
ทันใดนั้น ! หลิวเฟยได้ดึงเสื้อของชายหนุ่ม แล้วกระชากลงไปกองอยู่ตรงที่นอน ร่างบึกบึนกำยำแข็งแรง ตอนนี้ได้โดนสาวน้อยขึ้นไปคร่อมเป็ที่เรียบร้อย
“ เ้าจะทำอะไรข้า ”
“ ข้าก็จะจับเ้าให้ทางการไงละ แล้วข้าก็จะได้เงินใช้ ”
“ เ้าจะปล่อยข้าหรือไม่ ” ! ต้าหลง กล่าว
“ฝันไปเถอะว่าข้าจะปล่อยเ้าไป ” สิ้นเสียงที่หญิงสาวพูดชายหนุ่ม ก็ได้ดึงสาวน้อยร้อยเล่ห์ พลิกกลับลงไปกองแทนตนหญิงสาวได้โดนมือทั้งสองโอบเอวบางแล้วเหวี่ยงร่างลงที่เตียง กระซิบข้างหู...
“ ปล่อยนะ… ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ” !
“ เ้าจะทำอะไรข้า ”
หลิวเฟยร้องด้วยความใที่ชายหนุ่มกลับเป็ฝ่ายรุกแทนตน ที่ไม่ได้คิดเผื่อตรงนี้ไว้
“ ทำไงดี ทำไงดี ”
“เ้า ! เ้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ”ท่านยาย ช่วยข้าด้วย…
“ อุ้ยๆ ว้ายๆ ถึงกับกำแพงสั่นะเืเลยหรือนี่ ” ป้าหลิวและเหล่าเพื่อนบ้านที่สอดส่องถึงกับใกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่คิดว่าต้าหลงหนุ่มที่นิ่งเงียบ จะเป็ชายหนุ่มที่ดื้อดึงได้ถึงเพียงนี้
“ ไหนบอกว่าไม่อยากแต่งงานไง ไหงเป็แบบนี้ ได้ ไอหยา ”!
ไป ! ไป ! “ พวกเ้าปล่อยให้ผัวเมียเขาได้อยู่ด้วยกัน ”
ป้าหลิวว่าแล้วก็ลุกเดินออกไปให้คู่บ่าวสาวทำธุระกันไป
“ ข้ายอมแพ้เ้า… ข้ายอมแพ้ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ” ! ต้าหลงเมื่อได้ยินดังนั้นก็ได้ลุกจากร่างหญิงสาว แล้วเดินลงจากเตียงนอน ที่ประดับประดาสวยงาม
เ้าบ้า! หลิวเฟย สบทในใจ คอยดูเถอะข้าจะจัดการเ้า
“ เ้านอนตรงนี้ส่วนข้าจะไปนอนตรงพื้นด้านล่างจะได้ไม่เป็ที่สงสัยของท่านยาย ”
เมื่อได้ฟังดังนั้น หญิงสาวก็ข่มตาหลับลงแต่ในใจมันครุ่นคิดที่จะจัดการชายหนุ่มตรงหน้าตลอดเวลา
แสงอันอบอุ่นจากดวงอาทิตย์สาดส่องลอดออกมาจากช่องกำแพงเสียงนกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ทำให้หญิงสาว ลืมตาตื่นขึ้นมา “ เช้าแล้วหรือนี่... ข้า ผล็อยหลับลึกขนาดนี้เลยหรือหญิงสาวได้กวาดตามองไปรอบห้องก็ไม่เจอสามีกำมะลอเค้าหายไปไหนกันนะ...
“ ท่านยาย ” เสียงร้องเรียกจากหญิงสาว
“ว่าไงจ๊ะสาวน้อย“
“ท่านยายกำลังทำอะไรอยู่หรือเ้าคะ ”
“ข้ากำลังทอเสื้อให้กับเ้าอยู่ เ้าจะได้มีใส่ตอนหน้าหนาวนี้ ”
“ ขอบพระคุณเ้าค่ะ ท่านยาย รบกวนท่านยายอีกแล้ว ”
“ ท่านยายขอรับ ! ถึงเวลากินยาแล้วขอรับ” เสียงชายหนุ่ม แทรกเข้ามาระหว่างบทสนทนาของท่านยายและหญิงสาว “ ท่านยายเป็อย่างไรบ้างอาการท่านดีขึ้นบ้างหรือไม่ขอรับ ”
“ โรคคนแก่ แหละลูกเอ้ยไม่ต้องเป็ห่วงยายหรอก ขอบใจพวกเ้านะ”
“ ดูเ้ารักท่านยายมากนะ ” ใช่ ! “ ท่านยายดีกับข้า ถึงข้าจะไม่ใช่หลานแท้ๆ แต่ท่านก็ดูแลข้ามาตลอดข้าก็จะดูแลท่านยาเช่นกัน ”
พลบค่ำ ตะวันลับขอบฟ้า เหล่าฝูงนกน้อยใหญ่ต่างพากันบินกลับรัง...
ต้าหลง !“ เ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้กัน ”
“ อากาศข้างในมันร้อนข้าเลยออกมารับลม เ้ามีอะไรกับข้าหรือไม่ ”
คู่รักกำมะลอ... หลิวเฟยหันขวับกับคำพูดของต้าหลง
“ เ้าไม่ต้องมาพูดกับข้าแบบนี้ ถ้าข้าไม่สงสารท่านยายข้าจะฆ่าเ้าส่งทางการ ” หลิวเฟยเดินเข้าห้องด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เฮ้อ… ง่วงนอนจังเลยไปนอนดีกว่าข้าไม่ไหวแล้ว
“ นางคงเข้าใจข้าผิดสินะ คิดว่าข้าเป็ปีศาจงู แบบนั้นหรือ ” !
ปึก ! เสียงชายหนุ่มปิดประตู “อีกไม่กี่วันจะเป็คืนพระจันทร์เต็มดวงแล้วสินะ ข้าเหลือเวลาไม่นานแล้ว ”
เอ้ก อี เอ้กเอ้ก เสียงไก่ขันยามเช้า หญิงสาวบิดี้เีไปมาไม่อยากตื่นนอน “ โอย หนวกหูจริงๆเลยนะพวกเ้าเนี่ย ข้าจะหลับจะนอนก็ไม่ได้นอนกับพวกเ้านี่แหละ ”
หลิวเฟย... “ ตื่นมาทำอะไรแต่เช้าละลูก กลิ่นหอมไปทั่วหมู่บ้านแล้ว”
“ ท่านยายเ้าคะ ท่านมานั่งนะเ้าคะ เดี๋ยวข้าจะตักข้าวไปให้ท่านยาย วันนี้มีหมั่นโถว แล้วมีซุปด้วยนะเ้าคะ ”
“ ซุปอะไรหรือลูก” !ท่านยายถามหญิงสาวด้วยความงุนงงเพราะที่หมู่บ้านเราก็ไม่ได้มีสัตว์อะไรที่จะทำซุปได้...นี่น่า นอกเสียจาก...
“ นี่ไงเ้าคะ ซุปไก่ ข้าต้มไว้ให้ท่านยายนะเ้าคะ ”
“ ไก่อย่างนั้นหรือ ” ?
“ ใช่เ้าค่ะท่านยาย ซุปไก่ ” ยายถึงกับใเมื่อได้ยินแบบนั้น หันไปมองในเล้า ไก่ได้หายไปหมดแล้ว
“ โถ่ ! ไก่ของข้า” ท่านยายอุทาน ในใจ หันมามองหน้าหญิงสาวแล้วก็ยิ้มเจื่อน อาหลงก็ไม่ได้กินไข่แล้วสิ!
“ อาหลงหลานยาย ”
ชายหนุ่มแบกกองฟางออกมาจากห้องเก็บฟางเพื่อที่จะนำมาทำเชื้อเพลิงแต่ได้เห็นท่านยายร้องไห้ จึงรีบวางกองฟางที่ได้แบกไว้ลงในทันที
“ ท่านยาย ท่านเป็อะไรหรือขอรับ ทำไมท่านยายถึงได้ร้องไห้แบบนี้ ”
“ อาหลงของยายเ้าจะไม่ได้กินไข่แล้วสินะ โถ่ ๆ ”
“ ท่านยายเ้าคะ ทำไมหรือเ้าคะ ต้าหลงจะต้องกินไข่ทุกวันเลยหรอ ” “ เ้าหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ! เ้าไม่เห็นหรือว่าท่านยายกำลังเสียใจที่ไก่ของท่านได้กลายเป็ต้มซุปไปแล้ว
“ ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะเ้าคะ ข้อขอโทษท่านนะข้าไม่รู้จริงๆว่าเ้าไก่พวกนี้เป็สิ่งที่ท่านยายรักมันมากขนาดนี้ข้าก็เห็นว่ามันเป็ไก่เ้าค่ะเลยเอามาต้มซุปเดี๋ยวข้าจะไปไล่จับไก่ป่ามาให้ท่านนะ ”
ว่าแล้วหลิวเฟยก็วิ่งเข้าป่าไป เพื่อไปจับไก่ป่า “ เ้ารีบไปตามเมียเ้ากลับมานะลูก เป็ผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนี้วิ่งเข้าป่าไปคนเดียวจะไม่ปลอดภัย อย่าทะเลาะกันนะลูก ” ชายหนุ่มได้รีบวิ่งตามหญิงสาวออกไปเพราะใกล้จะพลบค่ำแล้วในป่ามันอันตรายยิ่งนัก “ คืนนี้จะเป็คืนพระจันทร์เต็มดวงเ้าต้องไม่สบายตัวอีกแน่ อาหลง ยายสงสารเ้าเหลือเกิน ยายรู้มาตลอดว่าถ้าเป็คืนพระจันทร์เต็มดวงแล้วเ้าจะต้องไม่สบายแน่ ๆ ”
“ หลิวเฟย ” เสียงต้าหลงเรียกหาตามมาจากด้านหลัง หญิงสาวหยุดชะงัก “เ้าจะตามข้ามาทำไมกันคิดว่าคนอย่างข้าจะหาไก่ป่าไม่ได้หรืออย่างไร ทำไมต้องตามข้ามา ”
“ ถึงท่านยายจะหวงเ้าไก่ตัวนั้นมาก แต่ท่านก็เป็ห่วงเ้าเหมือนกันกลับกันเถอะไม่ต้องไปตามหามันหรอก ท่านยายเข้าใจเ้า ”
หลิวเฟยก้มหน้านิ่ง “ ข้าขอโทษนะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ถ้าข้ารู้ว่าท่านยายรักมันขนาดนี้ข้าก็จะไม่ไปยุ่งกับมันเลย ” หญิงสาวเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป
“ กลับบ้านกับเถอะ เดี๋ยวท่านยายจะเป็ห่วงเ้าเอา”
“ ข้ายังไม่กลับนะจะขอหาไก่ป่ามาให้ท่านยายให้ได้ ”
“ ใกล้จะพลบค่ำลงทุกทีแล้วสินะ…แย่แล้ว ! คืนนี้เป็คืนพระจันทร์เต็มดวงข้าจะทำอย่างไรดีต้องรีบพานางกลับไปก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ”
“ เ้าจะเดินตามข้ามาทำไมต้าหลง ”
“ ข้าก็ช่วยเ้าหาไก่ป่าไงละ”
“ ไม่ต้องเ้ากลับไปเถอะข้าหาเองได้ กุ๊กๆ เ้าไก่จ๋า เ้าอยู่ไหน ออกมาให้ข้าจับเสียดีๆนะ กุ๊ก ๆ กระต๊าก ๆข้าได้ยินเสียงไก่ป่าแล้ว
“ นั้นไง ข้าเจอเ้าแล้ว… มาให้ข้าจับเสียดีๆ ”
สวบๆ “ เสียงอะไรนั้นนะ ตรงพุ่มไม้ ”หลิวเฟยเอ่ยถาม สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า
“ นังตัวซวยนี่เอง ! ข้าจำเ้าได้แล้ว เ้าคือคนที่ต่อสู้กับข้าคราวก่อนใช่หรือไม่ ” หญิงสาวครุ่นคิดครู่นึง
“ ข้านึกออกแล้ว เ้า เ้า ” !
“ ข้าคือปีศาจงูที่จะรัดคอเ้าให้ตายคราวนั้นอย่างไรเล่า เสียดายที่มีคนเข้ามาช่วยเ้าเอาไว้ คราวนี้แหละเ้าจะต้องตายด้วยน้ำมือข้าอย่างแน่นอน ”!
“ แล้วคนที่ตามข้ามาเพื่อช่วยจับไก่ป่าล่ะเป็ใคร ! ชายผู้นั้นไม่ใช้ปีศาจงูอย่างนั้นหรือ ’’
เค้าเป็ใครกัน…
ว่าแล้วเ้าปีศาจงูในร่างชายแปลกหน้าจะเข้ามาทำร้ายหญิงสาว ต่างฝ่ายต่างต่อสู้กับ ปั๊ก !เสียงก้อนหินก้อนใหญ่กระแทกเข้ามาตรงหน้าเ้าปีศาจงู
ตุ๊บ ! เ้าปีศาจงูได้ร่วงลงไปกองลงกับพื้น
นี่เ้า! ปีศาจงูหันไปมองที่มาของก้อนหินก้อนใหญ่
“ นี่เ้าอีกแล้วหรือเนี่ย ” ต้าหลงได้ดึงตัวหญิงสาวออกมา
“ คราวก่อนข้าได้ไว้ชีวิตเ้าไปแล้ว นี่เ้ายังไม่เข็ดใช่หรือไม่ ” เมื่อได้ยินดังนั้น เ้าปีศาจงูได้แปลงกายกลับสู่สภาพเดิมแล้วเลื้อยหนีหายเข้าไปในป่าลึก ชายหนุ่มได้พาหญิงสาวกลับมายังหมู่บ้าน
“ ถึงเวลาที่เ้าต้องบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าเ้าเป็ใคร ! เ้าบอกข้าว่าเ้าคือปีศาจงูไม่ใช่หรือ ”
“ ข้าไม่เคยบอกเ้านะว่าข้าเป็ปีศาจงู มีแต่เ้าที่โวยวายอยู่ฝ่ายเดียว ”
นี่เ้า !
“ ข้าคือ…ราชันหมาป่า ” !!
“ อะไรนะ ! เ้าจะบอกข้าว่าเ้าคือปีศาจหมาป่าอย่างนั้นหรือ ” ?
ฮึ! “ คิดว่าข้าจะเชื่อเ้าหรืออย่างไรคนอย่างเ้ารึจะเป็าาหมาป่า อย่างมากก็เป็ได้แค่แมวน้อย ไม่ต้องมาหลอกลวงข้าเสียให้ยากข้าไม่เชื่อเ้าหรอก”
“ข้าก็เคยได้ยินมาว่าราชันหมาป่าเป็ราชันผู้ยิ่งใหญ่ มีไข่มุกดำเพลิงเป็อาวุธที่วิเศษสุดถ้าใครได้แล้วจะมีชีวิตที่เป็ะ มีเขี้ยวพญาเพลิงเป็อาวุธคู่กายไม่มีผู้ใดกล้ามาต่อกลอนได้ ไหนละอาวุธคู่กายของเ้า ข้าขอดูหน่อย แค่ต่อสู้กับเ้าปีศาจงู เ้าก็ยังปล่อยมันไปตั้งสองครั้งไม่สามารถชนะมันได้เลย ยังไงข้าก็ไม่เชื่อเ้า ” ... หญิงสาวได้โวยวายกับสิ่งที่ต้าหลงพูดมาไม่เป็ความจริง
ฟุบ !
ชายหนุ่มล้มลงกองกับพื้นแววตาดุดันในตอนนี้คล้ายที่อยากสังหารใครสักคน ดวงจันทร์เต็มดวงสว่างสาดส่องมายังใบหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาที่ดำขลับกลับกลายเป็เขียวทมิฬ ชายหนุ่มได้ทุรนทุราย ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว
“ออกไป! ให้ห่างจากตัวข้าเดี๋ยวนี้ ”
“ ข้าบอกให้เ้าออกไปให้ห่างจากตัวข้าเดี๋ยวนี้ไงเล่า ”!!
อ๊าก !!!
หลิวเฟย ใกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า ใบหน้าสีขาวนวลอมชมพูตอนนี้ได้กลายเป็สีซีดไปแล้วด้วยความกลัว
“ ต้าหลงเ้าเป็อะไรไปหรือ ” ! หญิงสาวตั้งท่าถอยหนีออกมาด้วยความใ
ทันใดนั้น !
ชายหนุ่มก็ไม่สามารถควบคุมตนเองได้แล้วกระชากร่างหญิงสาวจนล้มฟุบลงกับพื้น กระโจนเข้าหา จับมือทั้งสองข้างมัดติดพันธนาการด้วยมือของตน เล็บอันแหลมคมเหมือนมีดได้ทิ่มแทงลงไปยังแขนของหญิงสาว จนหญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป
“ ต้าหลง ! ต้าหลง ! นี่ข้าเองนะ” หลิวเฟย
ชายหนุ่มรับรู้และได้ยินเสียงที่หญิงสาวได้เรียกตนแต่ชายหนุ่มไม่สามารถควบคุมความรู้สึกจากข้างในใจได้ มันช่างขัดแย้งเหลือเกินสายตาที่รู้สึกผิดต่อหญิงสาวตรงหน้า แต่ไม่สามารถยับยั้งความหิวกระหายได้ “ ทำไมข้าถึงรู้สึกอยากกินเืหญิงสาวคนนี้เหลือเกิน” ทำไม !
หมับ !ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาประชิดใบหน้าที่กำลังหวาดกลัวและกัดเข้าไปตรงที่ปากอันอวบอิ่มของหญิงสาว หลิวเฟยเ็ปจากสิ่งที่ได้เจอเมื่อเืของหญิงสาวได้กระทบลิ้นของชายหนุ่ม ต้าหลงกลับรู้สึกนิ่ง อารมย์พุ่งพร่านกลับลดน้อยลงสติของชายหนุ่มกลับมาเป็ปกติอีกครั้ง สาวน้อยที่กำลังสู้สุดฤทธิ์เพื่อที่จะให้มีชีวิตอยู่รอดดิ้นหนีสุดตัว
“ต้าหลง ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ” ชายหนุ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงผลักหญิงสาวออกห่างตน
“ ข้าขอโทษ ”ชายหนุ่มกลับมามีสติและรับรู้ในสิ่งที่ตนได้ทำกับหญิงสาวไปเขาเ็ปกับสิ่งที่เห็น หญิงสาวร้องไห้ เืที่ไหลลงมา กลบปากหญิงสาวเสื้อผ้าหญิงสาวมีรอยคราบเืจากการกระทำของเขา
ด้วยอำนาจของไข่มุกดำเพลิง ที่อยู่ในตัวหญิงสาวมันทำให้เขา มีอาการแปลกๆ และอยากกินเืโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มััได้ว่าเมื่อได้กินเืของหญิงสาวเข้าไปแล้วร่างกายของตนก็เลิกทุรนทุรายทันที
“ข้าจะทำอย่างไรดี ”... หลิวเฟย
1K
