เสียงฝนกระทบหลังคาจนเป็คลื่นดังก้อง เส้นสายฝนขีดข่วนประตูห้องนอนรีสอร์ทงดงามกลางป่า มิวยืนนิ่งอยู่หน้าต่าง สายตาค่อยๆ เลื่อนมองหยดน้ำวิ่งเป็ทางยาวตามกระจก พร้อมกับเสียงฝุ่นในหัวใจที่พาลคิดถึงอดีต…
ผ่านมาเพียงสัปดาห์เดียวหลังเลิกรา “ความเ็ป” ยังติดตามทุกฝีก้าว ทุกเสียงฝนทำให้ใจยิ่งหนักขึ้น ดวงตาของเธอมองไม่ชัด เจอกับรางสายฝนที่เชื่อมโลกภายนอกกับโลกภายในเธอ
ตรอกเล็กทางเดินหน้าห้องต้นไม้ถูกน้ำฝนพร่างปรอย บานประตูไม้แดงเลื่อนเปิดโดยไม่มีเสียง สะท้อนภาพชายคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตคอกลมสีเทาเข้ม — ใบหน้าชายหนุ่มมีเส้นสายสุขุม หยาดเหงื่อเจือฝนตามขมับ ดวงตาคมทอแววอบอุ่น
“เข้ามาก่อนครับ ฝนตกหนัก แบบนี้ ออกไปคงเปียกทั้งตัว” น้ำเสียงของเขาแ่เบา เป็มิตรอย่างไม่น่าเชื่อ
มิวจ้องเขา ไม่ทันได้ตอบ ชายแปลกหน้าดึงร่มคันเล็กออกมายื่นให้ พร้อมรอยยิ้มอ่อน ซ่อนความเป็สุภาพบุรุษลงในทุกย่างก้าว
“ขอบคุณค่ะ…” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย เมื่อรับร่มจากมือเขา ทั้งใจเต้นระรัวจนรู้สึกได้
ในห้องนั้น เคล้ากลิ่นอบอุ่นของไม้เก่าและเครื่องหนังจากโซฟามุมหนึ่ง ฝนยังพรำหนัก เสียงฝีเท้าของเธอกับเสียงสวนตัวเขาเข้าหากัน ริมผ้าห่มบนเตียงถูก “เขา” ปูใหม่อย่างระวัง เปิดให้มิวเดินเข้าอย่างไม่รีบร้อน
“ฝนตกแบบนี้ ผมว่าเธอต้องแข็งตัวแน่ๆ” เขาพูดอย่างเข้าใจ บาดใจเธอจนแรงขึ้นอีก
เขาใช้น้ำเสียงหนักแน่นแต่สุภาพ ดวงตาจ้องมองที่สายฝนด้านนอกก่อนหันมาตอบเธอ “ร้านไวน์และรีสอร์ทผมปิดให้เธอเข้าพักได้เต็มที่ เลือกห้องที่เงียบที่สุดแล้ว” เขาชี้มาที่ห้องไม้สองห้องติดกัน “ขอแค่เธอรู้สึกปลอดภัย”
ฝนซัดประตู หน้าต่าง และฝุ่นในจิตใจก็ถูกล้าง มือหนาของเขายื่นมาวางบนบ่าของมิว เบาๆ อย่างมีจังหวะเหมือนเต้นรำสองคนริมไฟอ่อนๆ
“ขอบคุณ…ภัทร” เธอพูดออกไป ทั้งที่เพิ่งรู้ชื่อเขาเมื่อ2 นาทีที่แล้ว
เขายิ้ม ค้อนสายตามากขึ้น ริมฝีปากขยับ “ไม่เป็ไรครับ มิว”
มิวค่อยๆ รวบรวมลมหายใจอีกครั้ง เริ่มวางของบนเตียง เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้หน้าต่าง กระต๊ากก กาด เล็กๆ วางคู่กับแสงจากเตาผิง สีส้มสลัว เขาชงกาแฟร้อนให้ มิวขดตัวอยู่ปลายเตียง
“อากาศแบบนี้ต้องกาแฟร้อน จะได้ไม่หนาวจนใจ” เขาวางถ้วยกาแฟตรงหน้ามิว พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธองุนงงในแบบที่ไม่เคยรู้จักในสัปดาห์ที่ผ่านมา
แม้การพบกันดูเงียบเชียบ แต่มีพลังบางอย่างไหลเวียน มิวยิ้มรับผ่านแก้วกาแฟ รสกลมละมุนราวกับเขาอยากบอกเธอว่า “เธอไม่โดดเดี่ยว”
1K
