ศีลไม่เสมอ

        อมเรศยังต้องเผชิญกับปัญหามากมายหนักหนาทุกวัน

        มันกลายเป็นชีวิตประจำวันวุ่นวายวกวนสับสน และเสียเวลาที่สุดเท่าที่เขาเคยมีชีวิตเกิดมา

        “มันยังตัดสกินเฮดไม่เลิกอีกเหรอแม่มันไม่ว่าอะไรเลยเหรอ” เสียงของครูแนะแนววัยกลางคนอาจารย์สิริมนต์ ดังขึ้นอมเรศถูกเรียกตัวไว้และวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อนอยู่ที่ทางลงตึก 7 

        แม่ง… ซวยจริง ๆ

        ซวยฉิบ ซวยกว่านี้ก็ไม่มีอีกแล้ว

        “ไม่เป็นไรน่าสมัยครูเป็นนักเรียนก็ตัดทรงนี้แหละ” เสียงของอาจารย์รุจพิชัย ซึ่งเป็นครูผู้ชายดังขึ้นดูจะยังพอมีความเข้าใจวัยรุ่นมากกว่าอาจารย์สิริมนต์ซึ่งเป็นครูแนะแนวแท้ ๆเสียอีก

        อมเรศไม่รู้ว่าที่อาจารย์รุจพิชัยนั้นพูดทีเล่นทีจริงแต่อย่างน้อยเขาก็ยังรู้สึกขอบคุณอยู่เล็กน้อยที่ครูยังพอมีความเข้าใจต่อวัยรุ่นและมีทัศนคติที่ไม่ย่ำแย่จนเกินไป

        “เด็กวัยรุ่นก็แบบนี้แหละครับอาจารย์สิริมนต์ เดี๋ยวเขาก็โตแล้ว ม.2 กำลังห้าวเลยมันเรื่องปกติครับ”

        อาจารย์สิริมนต์ “...” 

        ประโยคนี้หันมาพูดกับอมเรศ “สมัยครูเรียนก็เคยมีเรื่องชกต่อยเยอะแยะไปใส่รองเท้าเหยียบส้น เอาเสื้อออกนอกกางเกง กระเป๋าแฟบ ติดกระดุมคอ ตัดสกินเฮดโอ๊ยธรรมดา”

        อาจารย์รุจพิชัยคนนั้นเดินจากไปด้วยสีหน้าที่เสมือนเจอเรื่องปกติมากชิล ๆ แต่ตัวต้นเรื่องที่ยืนด่าอมเรศตรงนี้ยังไม่จบง่าย ๆ นี่สิอาจารย์สิริมนต์วิพากษ์วิจารณ์เขาต่อไปครูคนอื่นที่เดินผ่านห้องทะเบียนมายังทางเชื่อมตึกตรงนี้หยุดและถามอาจารย์สิริมนต์เป็นแถว อมเรศรู้สึกถูกฉีกหน้ากลางฝูงชนอีกเป็นรอบที่ล้านเขาเบื่อ มองกลอกตาบน สั่นศีรษะในความอับโชคกลางวันแสก ๆ

        อาจารย์สิริมนต์แสดงการวางอำนาจต่อเขาและลามปามไปถึงแม่ของเขาด้วยการใช้ร่มที่ถือติดมือมาเคาะศีรษะเขาอย่างแรงหนึ่งทีนี่เป็นอีกครั้งที่อมเรศรู้สึกว่าตนถูกทำร้ายร่างกายและก่อนหน้านั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนที่หน้าห้องสมุดโรงเรียน…

        วันนั้นเขาเดินผ่านห้องสมุดเขากำลังจะไปเรียนวิชาต่อไปกับบรรดาคนในห้อง 2/D

        แน่ล่ะเขาถูกเรียกโดยครูหมวดคณิตชายที่ชอบทำตัววางเขื่อง (อันที่จริงครูในโรงเรียนนี้ก็ชอบทำตัววางเขื่องคับโรงเรียนกันหมดนั่นแหละเหลืออยู่ประมาณ 1 %ที่ไม่ทำตัวเช่นนั้น) ครูคนนี้ก็เป็นพวกเดียวกับอาจารย์สุภัสสราอาจารย์นาตาลี และอาจารย์ชนิดา ...พวกนั้น

        “อมเรศทำไมไม่บอกให้พ่อแม่พาไปอยู่โรงเรียนอื่น”เขาถูกเรียกไว้ด้วยประโยคนั้นคือการเริ่มต้น

        “ครับ…?” เขาเดินแตกแถวจากคนในห้องมา หยุดยืนตรงหน้า อาจารย์สุกฤษฎิ์

        “บอกพ่อแม่ให้พาไปเรียนเอกชนนะโรงเรียนมัธยมเอกชนแถวนี้ก็เยอะแยะ ถ้ามาอยู่โรงเรียนนี้แล้วทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง”

        “ครับ…” เขาตอบรับเพราะไม่อาจพูดอะไรได้อีกแต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาคืออาจารย์สุกฤษฎิ์ไม่ได้พูดเปล่าแต่มือของชายผู้นี้ยังฟาดลงบนหลังของเขาผัวะแล้วผัวะเล่า

        เอา--เอาเข้าไป--นี่เขาต้องถูกครูทั้งโรงเรียนนี้ทำร้ายร่างกายปะวะ บ้าบอซะจริง ๆ