ตอนที่ 14 กลียุค(2)
"เวทมนตร์สายฟ้าของข้าไม่ใช่อะไรที่เลเวลระดับ4000จะรับได้หรอกนะ ความแข็งแกร่งของร่างกายนั้นมันน่าสะพรึงจริงๆข้าไม่แปลกใจเลยกระทั่งราชันทรราชก็ได้พ่ายแพ้ให้แก่เ้า ยังไงเสียเ้าก็เป็เพียงแค่ผีดิบเท่านั้นแหละ" เฮนโรวกล่าว
"บังอาจ!!" ลูซิเฟอร์กล่าวะโดังกึกก้องแม้ระยะห่างจะห่างกันหลายกิโลหากแต่เสียงกลับส่งไปถึง เป็เสียงที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและศักดิ์ศรี
อันเดดนั้นเป็เผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังั้แ่กำเนิดพวกมันจะเข้าใจตนเองในทันทีเลยว่าเป็ตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุด ทว่า ลูซิเฟอร์นั้นพิเศษยิ่งกว่ามันเป็ตัวตนที่ถูกสร้างมาจากอาชีพที่มีคำว่า 'จักรพรรดิ' นามของสิ่งนี้เป็อำนาจสูงสุดแห่งกฏของสังสารวัฏเป็สิ่งที่แสดงถึง อำนาจ พลัง สติปัญญาและความโกลาหล เป็อัตราส่วนที่เกิดได้ยากยิ่งประดุจเต่าตาบอดในมหาสมุทรที่พยายามจะโผล่พ้นน้ำโดยให้หัวของตนลอดเข้าห่วงยางอย่างพอดิบพอดีเพราะฉะนั้นแล้วอันเดดที่ถูกสร้างโดยสกิลของอาชีพ 'จักรพรรดิผีดิบ' พวกมันจะทรงพลังยิ่งกว่าอันเดดปกติทุกตน!!
เนื่องด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเทพากระทั่งความต่างชั้นของเลเวลก็ไม่อาจสร้างข้อได้เปรียบเสียเปรียบให้แก่พวกมันได้ เว้นเสียแต่ว่าจะเป็ความต่างที่มากโขจนแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน! เพราะสาเหตุที่อันเดดนั้นทรงพลังยิ่งทำให้พวกมันทุกตนล้วนมีความหยิ่งทะนงเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิของชาติกำเนิด...ศักดิ์ศรีเหล่านี้นั้นมิอาจถูกเหยียดหยามได้!!
"ข้ามีนามว่าลูซิเฟอร์!...และข้าเป็อันเดด!!"
"เ้าเป็อันเดดจริงหรือไม่นั้น...สิ่งนี้จะพิสูจน์ตัวตนของเ้าเอง"
" 'มหาเวทย์เก้าอัสนีแดน์' "
สิ้นเสียงเฮนโรวปรากฏสายฟ้าสีแดงเส้นใหญ่มหึมาแรงกดดันของสายฟ้าเส้นนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดราวกับถูกูเาทับอก ท้องนภาสีครามแจ่มใสแปรเปลี่ยนเป็สีแดงสดดุจโลหิต พลางเสียงฟ้าร้องดังสนั่นก้องราวกับผืนธรณีจะลุกเป็ไฟ! ทันในนั้นเอง
สายอัสนีสีแดงฉานอันใหญ่บรมได้ผ่ามาลงดุจโทษทัณฑ์ของ์ มันกลืนกินอาณาบริเวณนับแสนตารางกิโลเมตรกล่าวได้เต็มปากเลยว่าแม้มีสิบชีวิตก็มิอาจรอดพ้นไปได้ ความรุนแรงนั้นสมดังชื่อของมัน 'ทัณฑ์์' ดังตำนานที่ถูกเล่าขานกันว่า "มันผู้ใดได้พบเห็นท้องนภาที่แปรเปลี่ยนกลายเป็สีแดงสดดั่งโลหิต...ในคืนนั้นเหล่า...จ้าวแห่งยุทธจะหลั่งน้ำตาเป็สายเื...ทาสมนุษย์จะแสดงความดีใจ...ทว่า..หากเป้าหมายของมันคือผู้ใดผู้นั้นควรฆ่าตัวตายเสียให้เร็ว"
เปรี๊ยงงงงงงง...!
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
เสียงของสายฟ้ายังคงดังเป็ระลอกทั่วโลกาต้องะเื! สายฟ้าผ่าลงเพียงชั่วครู่เท่านั้นก่อนจะสลายหายไป...ภาพปรากฏเป็โดมสีทองขนาดใหญ่มันห่อหุ้มเมืองใกล้เคียงทั้งหมดเอาไว้กระทั่งองค์จักรพรรดิหรือตัวเฮนโรวเอง โดมสีทองนี้เป็ผลพวงมาจาก 'มหาเวทย์เก้าอัสนีแดน์' ตัวเฮนโรวสามารถตัดสินใจได้ว่าที่ใดจะถูกทัณฑ์์ทำลายและที่แห่งใดจะถูกป้องกันโดย์และทั้งหมดนี้เป็ฝีมือเฮนโรว...เข้าเชี่ยวชาญทุกศาสตร์ของเวทมนตร์ ทว่า เขาเชี่ยวชาญเวทย์สายฟ้าเป็ที่สุดราวกับฟ้าประทาน เขาสามารถเย้ยหยันผู้คนทั่วสหภาพหกแผ่นดินได้อย่างไม่ต้องกลัวเกรงกระทั่งการเดินเข้าออกสี่แดนเทพมนุษย์ก็ย่อมกระทำได้โดยง่าย
ตามมาด้วยเสียงโหยหวยราวกับภูติผีในขุมนรกอเวจี
ก๊าซซซซซซซซซซซซซ
ความคิิดที่ผุดขึ้นมาเป็สิ่งแรก 'ข้ากำลังจะตาย...' ในวินาทีนั้นลูซิเฟอร์สามารถรู้สึกได้ถึงการลดลงของพลังชีวิตมันตกลงอย่างพรวดพราด มันมาพร้อมกับความเ็ปเกินคณา ไม่อาจเข้าใจได้เลยทั้งที่อันเดดนั้นไร้สิ้นความรู้สึกหากแต่ 'ทัณฑ์์' กลับสามารถทำให้มันรู้สึกเ็ปดั่งถูกไฟนรกแผดเผากระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วถึงกระนั้นเนื่องจากมันเป็เพียงโครงกระดูกทำให้ไม่ถูกช๊อตจากไฟฟ้าแรงสูง
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
กระแสไฟฟ้ายังคงวิ่งอยู่ทั่วร่างและไม่มีท่าทีว่าจะหายไปราวกับมันจะติดตัวไปอีกเนิ่นนาน
"เฮนโรวเวทย์นี้มัน...ตำนานทัณฑ์์งั้นรึ!?..มันเป็เื่จริงงั้นรึ!!" องค์จักรพรรดิกล่าวอย่างลนลาน เขาไม่เคยเห็นเวทย์ใดที่ทรงพลังขนาดนี้มาก่อนราวกับสามารถกลืนกินโลกได้ทั้งใบ ในเสี้ยววินาทีที่การมองเห็นถูกบดบังโดยสายฟ้าสีคราม ปีศาจแห่งความกลัวก็ได้เข้าครอบงำโดยสมบูรณ์ ร่างกายนั้นสั่นเทาอย่างหวาดกลัวราวกับเทพสายฟ้าได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้า
"ทัณฑ์์นั้นไม่ปราณีเป้าหมายพะยะค่ะ หากผู้ใดได้ตกเป็เป้าหมายของมันแล้วละก็สำหรับการผ่าครั้งแรกจะลดพลังชีวิตจนเหลือหนึ่งและจะปล่อยให้เป้าหมายนั้นลิ้มรสความเ็ปราวกับตายทั้งเป็ กล่าวได้ว่ายอมตายเสียยังดีกว่าอีกพะยะค่ะ" เฮนโรวอธิบาย
"มันเป็เวทมนตร์งั้นรึ!...ไม่ใช่ว่าเป็ทัณฑ์์จากแดน์!!...เ้าได้มันมาได้ยังไง"
"คาดว่าน่าจะเป็ของจากยุคโบราณกาลพะยะค่ะ..กระหม่อมยังพบรอยต่อระหว่าง่ 3000ปีแห่งสุญญตากับยุคแห่งทวยเทพแต่สำหรับเวทมนตร์นี้ กระหม่อมได้รับมาจากยุคแห่งทวยเทพพะยะค่ะ มันเป็สมบัติตกถอดของเทพาทั้งเก้า"
การสนทนายังคงอีกยาวไกลก่อนเสียงสายหนึ่งจะดังขึ้น
@!@#$##%#@
เป็เสียงที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตพยาบาทก่อนเงาร่างสายหนึ่งจะพุ่งทะยานมาอย่างรวดเร็วดุจทะลุมิติ เพียงกระพริบตาก็ปรากฏร่างกายที่สูงราวเจ็ดแปดเมตรยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า โครงกระดูกที่เคยเป็สีขาวนวลแปรเปลี่ยนเป็สีแดงเดือดพร้อมกับไอน้ำที่ออกมาจากตัว
"สัตว์ประหลาด!!" องค์จักพรรดิกล่าวอย่างตื่นตะลึงงัน
เฮนโรวกลับนิ่งสงบและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเขาไม่สะทกสะท้านต่อศัตรูตรงหน้าแม้แต่น้อย เขามั่นใจในเื่การป้องกันของตนเองเป็อย่างมากนอกจากเวทมนตร์สายฟ้า สิ่งที่เขาเชี่ยญชาญรองลงมาก็คือเวทย์สายป้องกัน ต่อให้สิบหมัดของราชันทรราชก็มิอาจสร้างรอยแตกให้ม่านทองคำได้เลยมันเป็ปราการสุดท้ายอย่างแท้จริง
ก่อนค่าพลังบางอย่างจะแวบเข้ามาในหัว
ชื่อ:ลูซิเฟอร์ อายุ:อนันต์ เผ่าพันธุ์:อันเดด(ราชวงศ์) อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์ เลเวล:4,798 พลังกาย:348,985(1,046,955)
พลังเวทย์:344,875(1,004,625)
นี้มันเื่บ้าอะไรกัน...
ความคิดกลับแปรเปลี่ยนเฮนโรวพลันหน้าถอดสีอสูรกายตรงหน้ากำลังยิ้มออกมาอย่างน่าสยดสยอง
ทักษะติดตัวสำหรับ 'อันเดด(ราชวงศ์)' 'ทวงคืน':ค่าพลังชีวิตต่ำกว่าหรือเท่ากับ10% เพิ่มค่าพลังป้องกัน ค่าพละกำลัง ค่าพลังเวทย์สูงขึ้น3เท่า เป็ระยะเวลา30วินาที
ถึงเฮนโรวจะคิดหนีมันก็สายไปเสียแล้วอสูรกายสีแดงเดือดได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับสเตตัสสุดสูงลิ่ว แค่หมัดเดียวของมันอาจทำให้ต้องาเ็ปางตายหรืออาจจะตกตายในทันที! เฮนโรวที่เมื่อครู่นิ่งสงบดั่งสายน้ำ ทว่า ตอนนี้เขากลับลนลานและหวาดกลัว เขาเป็ชายผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดรองจากสี่แดนเทพมนุษย์และเขาย่อมไม่เคยประสบเหตุการณ์เฉียดตายนานนับหลายพันปี ยิ่งเขาไม่ได้พบกับความหวาดกลัวนานเท่าใด...ยามนี้เขากลับหวาดกลัวเป็ทวีขึ้นเท่านั้น
บึ้ม...!
เสียงกระทบของหมัดอสูรกายกับม่านทองคำดังดุจฟ้าถล่ม หมัดได้ถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็วกระทั่งเฮนโรวก็มิอาจมองตามได้ทัน ม่านทองคำถูกทำลายลงดุจความฝันทั้งที่มันเป็วิชาจากยุคแห่งทวยเทพและยามนี้วิชาสุดยิ่งใหญ่ได้พ่ายแพ้ให้แก่สัตว์ประหลาดจากยุคปัจจุบัน! มันเป็อสูรกายขนานแท้ หมัดขนาดั์ได้ทะลวงผ่านม่านและพุ่งชนเข้ากับร่างของเฮนโรวในฉับพลัน...
บึ้ม...!
"เฮนโรวววววว" องค์จักรพรรดิกล่าวสุดเสียงเป็เสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
เสียงหมัดดังราวกับสามารถบดขยี้ได้ทุกสิ่งพลางส่งร่างของเฮนโรวกลิ้งกระเด็นไปไกล ลูซิเฟอร์ยังคงสติไว้ได้ดีที่แม้ตอนนี้มันยากจะยืนแล้วก็ตามเนื่องจากทัณฑ์์ได้ผ่าลงมาจนทำให้ค่าพลังชีวิตของลูซิเฟอร์เหลือเพียงหนึ่ง!...เป็ความทรมาณเป็อย่างมากราวกับตกนรกอเวจีสิบชาติและสิ่งนี้ก็ได้กลืนกินเรี่ยวแรงทั้งหมด แค่เพียงพลิกฝ่ามือยังรู้สึกราวกับปีนขึ้นูเา กล่าวได้เต็มปากเลยว่าลูซิเฟอร์นั้นเป็สัตว์ประหลาดเพียงใด...
อ๊อค...!? เฮนโรวกล่าวอย่างเดือดดานพลันกระอักเืคำโต สภาพของเขาตอนนี้เละเทะเสียยิ่งกว่ายาจกเสียอีกนอกจากเส้นเืที่ะเิและกระดูกที่แตกทั่วตัวแล้ว ก็เหลือเพียงแขนข้างซ้ายเท่านั้นที่เขาสามารถขยับเขยื้อนได้ แขนซ้ายเริ่มขยับเล็กน้อยก่อนจะชูขึ้นฟากฟ้าพลางกำหมัดแน่น
ลูซิเฟอร์แข็งค้างราวกับถูกสาปกลายเป็หินสำหรับการโจมตีเมื่อครู่มันได้ใช้พลังเท่าที่มีไปหมดแล้ว...การจะก้าวเดินต่อนั้นยากยิ่งดุจปีนป่าย์! ทำให้ยามนี้มันไม่ต่างอะไรไปจากรูปปั้นที่อยู่กับที่
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
ท้องนภาสีแดงฉานยังไม่เลือนหายไปมันยังคงอยู่ดังเดิมพร้อมกับม่านทองคำที่ห่อหุ้มองค์จักรพรรดิและบ้านเมืองเอาไว้ องค์จักรพรรดิเริ่มจะเกรงกลัวเขาคิดว่าการผ่าของทัณฑ์์นั้นจบลงไปแล้ว...ทว่า..์กลับเล่นตลกเพราะเมื่อลองทบทวนชื่อเขามันดูดีๆแล้ว 'มหาเวทย์เก้าอัสนีแดน์' หากเป็ไปดังที่เขาคิดทัณฑ์์ที่มีอาจมีได้มากถึงเก้าสายด้วยกัน...และจำนวนครั้งที่เพิ่มขึ้นอาจมาพร้อมกับความรุนแรงเป็ทวีคูณ
ลูซิเฟอร์ยอมจำนนแล้วมันไม่อาจขยับได้เลยแม้แต่น้อยสภาพร่างกายมันล้าไปหมดและทันในนั้นเอง....
เปรี๊ยง...!
การผ่าครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เฮนโรวตัดสินใจจะรวบครั้งที่3 4 5 6 7 8 9ให้เหลือในคราเดียวเขาตัดสินใจจะสังหารลูซิเฟอร์อย่างจริงจังและเขาก็พร้อมจะรับทัณฑ์์ไปพร้อมกับอสูรกายตนนั้นด้วย
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก
ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
เสียงสองสายกำลังร่ำร้องอย่างโหยหวยมันยิ่งทำให้องค์จักรพรรดินั้นหวาดกลัวทันณฑ์์มากขึ้นไปอีก เขาไม่อาจรับรู้เลยว่าทั้งสองนั้นกำลังพบเจอกับอะไร "เฮนโรวเ้าทำหน้าที่ได้ดีมาตลอดแล้วไหนเล่าที่เ้าบอกจะดูแลลูกของข้าให้แข็งแกร่งดั่งข้าถ้าเ้าตายไปจะทำตามคำพูดได้งั้นรึ..." องค์จักรพรรดิกล่าวอย่างโศกเศร้า เฮนโรวเป็จอมเวทย์ระดับตำนานของราชอาณาจักรเขาดูแลเหล่าจักรพรรดิมาั้แ่กำเนิดราชอาณาจักร! การสูญเสียเฮนโรวไปนั้นไม่ต่างอะไรกับการสูญเสียอัญมณีอันล้ำค่า
จักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรได้แต่ยืนมองบุคคลสำคัญถูกทัณฑ์์สังหารอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกของเขาไม่ต่างอะไรไปกับแก้วที่แตกละเอียด มันเ็ปเหลือเกิน มันทรมาณเหลือเกิน ข้าได้แต่นั่งมองผู้มีพระคุณต้องตกตายอยู่ตรงหน้า ข้าไม่สามารถปกป้องอะไรได้เลยกระทั่งลูกชายของข้าเอง...
องค์จักรพรรดิได้แต่โทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาก่อนหยาดน้ำตาจะเริ่มไหลริน
ก่อนเสียงสายหนึ่งจะดังขึ้น "โอ้!?...องค์จักรพรรดิกำลังเสียน้ำตาให้กระหม่อมเช่นนั้นรึ? ฮ่าฮ่าฮ่า...กระหม่อมรู้สึกซึ้งในพระทัยมากพะยะค่ะ"
"เฮนโรว...! เกิดอะไรขึ้น!?..เหตุใดเ้าไม่ได้ตาย!"
"พระองค์กำลังประสงค์ให้ข้าตายหรือรอดกันแน่..เอิ่ม....กระหม่อมเป็ผู้บรรลุแก่นแท้แห่งสายอัสนี์ สายฟ้าทุกสายนั้นจะกลายเป็พลังให้แก่กระหม่อมพะยะค่ะ..ถึงชั่วครู่จะรู้สึกเจ็บนิดหน่อยก็ตาม"
"เจ็บนิดหน่อย!?"
องค์จักรพรรดิไม่รู้ว่าเฮนโรวกล่าวเพื่อแกล้งเล่นหรือจริงจังไม่มีตำนานใดเลยที่บอกให้ทนรับทัณฑ์์ ทุกตำนานต่างกล่าวเป็เสียงเดียวกันว่า อย่าริห่วงทรัพย์สิน อย่าริห่วงวรยุทธ อย่าริเสียดายและอย่าริห่วงชีวิต! หากตกเป็เป้าหมายของทัณฑ์์ มันผู้นั้นยอมตรอมใจตายยังจะดีซะกว่า
"พระองค์ทรงดูอสูรกายตนนี้สิพะยะค่ะ" เฮนโรวกล่าวพลางเดินเข้าไปใกล้ร่างไร้ิญญาของลูซิเฟอร์
"ร่างกายของมันนั้นแข็งแกร่งยิ่ง ข้าเกรงว่ามันจะเป็อันเดดจริงๆและเราก็ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์นี้เลยสักนิดเพราะพวกมันนั้นถูกลบหายไปและบันทึกที่เกี่ยวกับพวกมันทั้งหมดก็หายสาญสูญไปเช่นกัน...อสูรกายตนนี้อาจสามารถสั่นคลอนโลกต้นกำเนิดเลยก็เป็ได้" เฮนโรวอธิบายพลางััโครงกระดูกตรงหน้าพลางครุ่นคิด
"งั้นพวกเราควรทำสิ่งใดกันต่อ?"
"ข้าจะต้องไปรายงานกับสภาผู้าุโแห่งสี่แดนเทพมนุษย์ก่อนเื่มันจะเลวร้ายมากกว่านี้"
ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...
ทักษะติดตัวสำหรับ 'อันเดด(ราชวงศ์)' 'หวนคืน' :หากพลังชีวิตเหลือศูนย์จะฟื้นสภาพกลับมาอยู่ในระดับ 10% (คลูดาวน์ 23.59.59 ชั่วโมง)
อาาาาาาาา
บึ้ม...!
ร่างกายของเฮนโรวแหลกละเอียดในทันควันพร้อมกับละอองโลหิตสาดกระเซ็นเขาตกตายในชั่วพริบตา สำหรับลูซิเฟอร์ที่ตอนนี้ติดสถานะ 'ทวงคืน' พลังป้องกัน พละกำลังและพลังเวทย์ของมันพุ่งสูงขึ้นเป็สามเท่าตัว ต่อให้เป็เทพแห่งการป้องกันก็มิอาจรับหมัดของมันได้แล้วนี้นับประสาอะไรกับจอมเวทย์ผู้ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆกระทั่งม่านสีทองก็ไม่มี...
"เฮนโรววววววววว"
...สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์
เลเวล:4,834 พลังกาย:45,597 พลังเวทย์:569,235