บันทึกราชันย์เทพอสูร

        ย่ำรุ่งอรุณฉาย

        ใกล้ได้เวลาเข้าชั้นเรียนของอาจารย์เสิ่นซิ่วอีกคราหนึ่งอย่างไรก็ตาม เนี่ยหลี ตู้เจ๋อกับลู่เพียวรู้สึกว่าวิชาที่นางสอนช่างน่าเบื่อนักทุกวันเอาแต่พูดพล่ามอยู่หน้าชั้นเรียนเป็นประจำ เมื่อสอนเสร็จก็จะพูดถึงเรื่องชนชั้นน่าเบื่อหน่ายไม่มีสาระอันใด

        แน่นอนระหว่างการสอนของเสิ่นซิ่ว เนี่ยหลี ตู้เจ๋อและลู่เพียวต้องไปยืนอยู่หลังห้อง

        ชั้นเรียนกำลังจะเริ่มในไม่ช้าพวกนักเรียนจับเป็นกลุ่มเล็กๆ คุยกัน

        เยี่ยจื่ออวิ๋นไม่ตั้งกำแพงขวางกั้นนักเรียนคนอื่นในชั้นไม่นานก็มีเพื่อนหญิงมากมาย เสิ่นเยวี่ยนั่งยืดอกอยู่ด้านข้าง ด้วยฐานะของเขาย่อมไม่ใส่ใจคบหานักเรียนในชั้น หากมิใช่เพราะเยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่ในชั้นนี้เขาก็คงไม่มาเข้าเรียนชั้นนี้ตั้งแต่แรก

        อีกสองเดือนข้างหน้าจะมีการทดสอบไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเยี่ยจื่ออวิ๋นจะต้องได้เลื่อนขึ้นไปเรียนที่ชั้นผู้ควบคุมจิตอสูรเบื้องต้นได้อย่างแน่นอน

        เสิ่นเยวี่ยชำเลืองมองเนี่ยหลีที่กำลังอยู่หลังชั้นเรียนบนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแดกดัน “สองเดือนก็จะสามารถเลื่อนขึ้นไปถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวได้อย่างนั้นหรือหากขยะเช่นเจ้าทำได้ ตะวันก็คงต้องขึ้นทางทิศตะวันตกแทนแล้ว!”

        เนี่ยหลีตู้เจ๋อกับลู่เพียวกำลังคุยกันอยู่หลังห้องยังมีนักเรียนสามัญชนบางคนเข้ามาผูกสัมพันธ์กับกลุ่มของเนี่ยหลีเพราะเนี่ยหลีมีความคิดต่างมากกว่าผู้อื่นบางครั้งก็ให้คำชี้แนะในการฝึกยุทธ์แก่พวกเขา กลายเป็นผู้นำกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้แม้แต่ตู้เจ๋อซึ่งเป็นที่นับถือในหมู่นักเรียนสามัญชนก็ยังเชื่อฟังในสิ่งที่เนี่ยหลีแนะนำ

        เพียงไม่กี่วันเนี่ยหลีก็พาทั้งสองเก็บเงินได้มากกว่าหนึ่งหมื่นหกพันเหรียญจิตอสูรแล้วตู้เจ๋อไม่เคยคิดฝันว่าตนจะมีเงินมากมายเช่นนี้ได้เขาจึงเชื่อใจและยอมรับเนี่ยหลีเต็มที่ รู้สึกว่าเนี่ยหลีเก่งกาจนัก

        “เนี่ยหลีพวกเราควรทำอย่างไรต่อไป?” ตู้เจ๋อเอ่ยถามเพราะเนี่ยหลีเคยบอกไว้ว่าพวกเขาจะไม่ออกไปล่าแกะเขาโค้งอีก เช่นนั้นควรทำอย่างไรต่อไป?

        “เดี๋ยวเลิกเรียนเจ้าก็รู้เอง!”เนี่ยหลียิ้มอย่างมีลับลมคมใน เขาวางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้วก่อนอื่นต้องไปซื้อผลึกวิญญาณเพื่อนำมาทดสอบคุณสมบัติทางวิญญาณจากนั้นจึงเริ่มการฝึกของพวกเขา

        เนี่ยหลีท้าพนันกับเสิ่นซิ่วไว้เขาต้องก้าวหน้าเป็นผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองแดงหนึ่งดาวให้ได้ภายในเวลาสองเดือน!

        นอกจากการฝึกยุทธ์แล้วสายตาของเนี่ยหลีหันไปทางเยี่ยจื่ออวิ๋นที่นั่งห่างออกไป เยี่ยจื่ออวิ๋นโดดเด่นในหมู่เด็กสาวข้าจะเข้าใกล้เยี่ยจื่ออวิ๋นได้อย่างไรหนอ? ทำอย่างไรให้เยี่ยจื่ออวิ๋นชอบข้า?

        ชั่วขณะที่เนี่ยหลีกำลังใจลอยครุ่นคิดอะไรบางอย่างเซียวหนิงเอ๋อที่นั่งอยู่แถวหน้าจู่ๆ ก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาเนี่ยหลี

        เซียวหนิงเอ๋อเป็นเด็กสาวเพียงคนเดียวในชั้นที่มีความงามโดดเด่นเทียบได้กับเยี่ยจื่ออวิ๋นทุกความเคลื่อนไหวและการกระทำของเด็กสาวทั้งสองย่อมอยู่ในสายตาของทุกคนในชั้นเยี่ยจื่ออวิ๋นมีนิสัยอ่อนโยน ไม่เคยดูแคลนผู้อื่น ไม่เคยทำตัวเย่อหยิ่งดังนั้นเด็กสาวสามัญชนมากมายจึงยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับนางส่วนสำหรับเซียวหนิงเอ๋อนั้น บุคลิกของนางเย็นชาโดดเดี่ยว ดั่งเจ้าหญิงหิมะผู้หนึ่ง

        แม้แต่เด็กนักเรียนหญิงในชั้นก็ไม่อาจเข้าใกล้นางได้อย่าว่าแต่เด็กนักเรียนชาย

        หรือว่าเนี่ยหลีไปล่วงเกินอะไรเซียวหนิงเอ๋อเข้า?

        “เนี่ยหลีตายแน่!”เห็นแผ่นหลังของเซียวหนิงเอ๋อนักเรียนจากครอบครัวชั้นสูงหลายคนในชั้นเรียนเริ่มยิ้มนินทา ในสายตาของพวกมันเซียวหนิงเอ๋อเป็นฝ่ายลุกขึ้นไปหาเนี่ยหลีเช่นนี้ แน่นอนว่าจะต้องมิใช่เรื่องดีแน่เดาว่าคงต้องไปหาเรื่องเนี่ยหลีเป็นแน่ หากมิใช่เทพธิดาหิมะเช่นเซียวหนิงเอ๋อจะมีธุระอันใดกับเนี่ยหลีได้?

        หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริงตะวันก็คงต้องขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว

        พลังยุทธ์ของเซียวหนิงเอ๋อเข้าใกล้ระดับทองแดงหนึ่งดาวอีกแค่เอื้อมหากมีเรื่องบาดหมางกัน คนที่จะกลายเป็นซากขยะก็ต้องเป็นเนี่ยหลี!

        พวกนักเรียนจากครอบครัวชั้นสูงกำลังเฝ้ารอชมละครที่กำลังจะเริ่มขึ้นหลายคนแอบชื่นชอบเซียวหนิงเอ๋อ ไม่ว่าอย่างไรเซียวหนิ่งเอ๋อก็เป็นโฉมงามที่ไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยจื่ออวิ๋น

        วันนี้เซียวหนิงเอ๋อสวมชุดลูกไม้ลายตารางเรือนผมดำขลับของนางปล่อยประแผ่นหลัง นางสวมกำไลอยู่บนข้อมือขาวผ่องราวหยกแลดูงดงามเปี่ยมเสน่ห์เป็นพิเศษเซียวหนิงเอ๋อปกติมักสวมชุดรัดรูปเพื่อสะดวกต่อการฝึกยุทธ์ ด้วยความงามของนางชุดรัดรูปนั้นกลับยิ่งช่วยขับเน้นความงามให้แก่นางทว่าวันนี้ดูเหมือนนางจงใจแต่งตัวงดงามกว่าเดิมเป็นพิเศษ  เพียงชำเลืองมองคราวเดียวก็ยากที่จะถอนสายตาจากไปได้

        แต่งตัวเป็นพิเศษปานนี้ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกสำหรับเซียวหนิงเอ๋อ

        เนี่ยหลีตู้เจ๋อและลู่เพียวกำลังสนทนากันขณะที่เซียวหนิงเอ๋อเดินมาถึงหน้าโต๊ะของเนี่ยหลี

        เซียวหนิงเอ๋อดูเหมือนจะมีรัศมีกายพิเศษบางอย่างรอบตัวนางเมื่อเดินมาถึง ตู้เจ๋อกับลู่เพียวต่างรีบลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความตื่นตระหนกเซียวหนิงเอ๋อมักดูเย็นชาเฉยเมยต่อผู้อื่นทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ทั้งคู่เริ่มเป็นห่วงเนี่ยหลี

        เซียวหนิงเอ๋อจ้องมองเนี่ยหลีที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสบายๆสายตาเหลือบมองไปทางเยี่ยจื่ออวิ๋นเป็นพักๆ ทำให้เซียวหนิงเอ๋ออดที่จะท้อแท้มิได้เนี่ยหลีมีแต่เยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่ในสายตา ดูเหมือนไม่ทันรู้ตัวว่านางมายืนอยู่ใกล้ๆแล้ว

        ตั้งแต่เมื่อคืนนี้หลังจากที่เนี่ยหลีนวดรักษาให้ ร่างกายของเซียวหนิงเอ๋อสบายขึ้นเป็นอันมากนางได้หลับสบายอย่างยิ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาในรุ่งเช้าเซียวหนิงเอ๋อจึงรีบไปที่ห้องสมุดแต่เช้าตรู่ นางพยายามค้นหาเคล็ดวิชาเต๋าหยิ่นแต่พบว่าในห้องสมุดมีเพียงบันทึกเคล็ดวิชาเต๋าหยิ่นไว้คร่าวๆ เท่านั้นมันเป็นเคล็ดวิชาลับที่ตกทอดมาจากยุคอาณาจักรวายุเหมันต์!

        ยิ่งไปกว่านั้นเคล็ดวิชาที่เนี่ยหลีช่วยแก้ไขให้ก็มีความลึกซึ้งขึ้นเป็นอันมากเมื่อเช้านี้นางฝึกพลังวิญญาณอยู่เพียงครึ่งชั่วยามพลังวิญญาณก็เพิ่มขึ้นถึงสองจุดแล้ว ยังมากกว่าการฝึกแบบเก่าทั้งวันเสียอีก!

        ในหัวใจของเซียวหนิงเอ๋อร์ เนี่ยหลีช่างลึกลับและแข็งแกร่งนัก

        และสิ่งที่ทำให้เซียวหนิงเอ๋อร์รู้สึกภาคภูมิใจก็คือนางเป็นเพียงคนเดียวในชั้นนี้ที่ล่วงรู้ถึงพรสวรรค์ของเนี่ยหลี! สำหรับพวกที่หัวเราะเยาะเนี่ยหลี ล้วนเป็นพวกเย่อหยิ่งจองหอง!

        เซียวหนิงเอ๋อร์ยืนข้างโต๊ะที่เนี่ยหลีนั่งอยู่เฝ้ามองเนี่ยหลีผู้กำลังสรวลเสเฮฮาอยู่เงียบๆ

        นักเรียนจากหลายครอบครัวต่างพากันซุบซิบเรื่องนี้เงียบๆ

        “เจ้าคิดว่าเซียวหนิงเอ๋อร์จะสั่งสอนเนี่ยหลีอย่างไรบ้าง?”

        “พลังวิญญาณของเนี่ยหลีเพิ่งจะห้าจุดเดาว่ามันคงต้องถูกโยนออกไปนอกห้องเรียนแน่ๆ!”

        “ฮ่าๆเนี่ยหลีไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง และมันก็ต่อต้านอาจารย์เสิ่นซิ่วตอนนี้ยังล่วงเกินเซียวหนิงเอ๋อร์อีก ชีวิตของมันต้องย่ำแย่แน่!”

        แม้แต่ตู้เจ๋อและลู่เพียวก็ยังจ้องมองเซียวหนิงเอ๋อร์ด้วยความตึงเครียดพวกเขาไม่เข้าใจว่าเด็กสาวถือตัวเช่นเซียวหนิงเอ๋อร์จะเดินมาหาพวกเขาทำไมทั้งคู่เริ่มด่าเนี่ยหลีในใจ เนี่ยหลีหาเรื่องไปทั่วอีกแล้ว! หากเซียวหนิงเอ๋อร์คิดทำร้ายเนี่ยหลี พวกมันย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือเพียงแต่ต่อให้ทั้งสามร่วมมือกันพวกมันก็คงไม่สามารถรับมือกับพลังวิญญาณเจ็ดสิบแปดจุดของเซียวหนิงเอ๋อร์ได้

        อีกไม่นานเซียวหนิงเอ๋อร์ก็จะเลื่อนขึ้นถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวแล้วกลายเป็นผู้ควบคุมจิตอสูรที่แท้จริงผู้หนึ่ง

        เวลานี้ไม่ว่าจะเป็นเยี่ยจื่ออวิ๋นหรือเสิ่นเยวี่ย ทุกคนต่างมองไปทางเนี่ยหลีเป็นตาเดียว

        เยี่ยจื่ออวิ๋นก็สงสัยนางไม่ทราบว่าเนี่ยหลีไปล่วงเกินเซียวหนิงเอ๋อร์อย่างไรหรือเนี่ยหลีทำอะไรเซียวหนิงเอ๋อร์? คนเสเพลเช่นเนี่ยหลีสมควรได้รับบทเรียนเสียบ้างจริงๆ!

        สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัย

        เห็นเซียวหนิงเอ๋อร์กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะด้วยท่วงท่างดงามเนี่ยหลีก็อดสงสัยไม่ได้ เขาเงยหน้าขึ้นมองและถาม “มีเรื่องอะไรหรือ?”อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เนี่ยหลีไม่ทราบจะเรียกเซียวหนิงเอ๋อร์อย่างไรดีและพอเริ่มคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

        เมื่อได้รู้จักเซียวหนิงเอ๋อร์เข้าจริงๆเนี่ยหลีพบว่าเซียวหนิงเอ๋อร์ไม่ได้เย็นชาเย่อหยิ่งดังที่นางมักแสดงออกความจริงแล้วเซียวหนิงเอ๋อร์เป็นเด็กสาวที่อ่อนโยนน่ารักผู้หนึ่งทีเดียว!

        เซียวหนิงเอ๋อร์ยื่นมือขวาออกไปและหยิบเอาถุงกระดาษออกมาจากแหวนมิตินางเอ่ยเบาๆ “นี่เป็นอาหารเช้าที่ข้าปรุงข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบกินอะไรบ้าง ดังนั้นจึงทำมาหลายอย่าง” เซียวหนิงเอ๋อร์วางถุงกระดาษลงบนโต๊ะเบาๆ

        อะไรกัน?เกิดอะไรขึ้น?

        ทั้งห้องเงียบกริบหากมีเข็มตกลงพื้นสักเล่มก็คงได้ยินชัดเจน ทุกคนต่างคิดว่าตนฟังผิดแล้ว

        ตู้เจ๋อกับลู่เพียวปากอ้าตาค้างมองภาพฉากตรงหน้าอย่างเซ่อซ่าปากกว้างจนแทบยัดไข่เข้าไปได้สักใบแล้ว พวกเขาไม่อยากเชื่อสายตาตนเองเซียวหนิงเอ๋อร์เป็นหนึ่งในสองเทพธิดาประจำชั้นเรียนต่อให้ทอดตาทั่วโรงเรียนเซิ่งหลันเกรงว่าก็ยังเป็นหนึ่งในสิบสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามที่สุดและปกติเซียวหนิงเอ๋อร์มีนิสัยเย็นชา ค่อนข้างแปลกคน แต่มาวันนี้ พวกเขาเป็นอีกอย่างเซียวหนิงเอ๋อร์ทำอาหารเช้ามาให้เนี่ยหลี และยังมีตั้งหลายอย่าง

        หรือตะวันจะขึ้นทางทิศตะวันตกเสียแล้วจริงๆ?นี่เป็นเรื่องจริงรึ? ทุกคนรู้สึกราวกับถูกฟ้าฟาด

        “ข้าคงกำลังฝันไปแน่ๆข้าต้องรีบกลับไปนอนสักตื่นแล้วค่อยกลับมาพูดใหม่!” นักเรียนคนหนึ่งพึมพำ

        “ซี๊ด!”นักเรียนหลายคนคิดว่าพวกเขากำลังฝันไป จึงหยิกตัวเองสักทีหนึ่งความเจ็บจี๊ดบอกพวกเขาว่าตนมิได้ฝันไป

        “นี่ไม่สมเหตุผลเอาเสียเลย!”นักเรียนจากครอบครัวชั้นสูงหลายคนคร่ำครวญในใจพวกเขายังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ชุดที่เซียวหนิงเอ๋อร์สวมใส่วันนี้แฝงความอ่อนโยนที่ทำให้พวกเขาไม่อยากเชื่อก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดว่าเทพธิดาเซียวหนิงเอ๋อร์จะไปหาเรื่องเนี่ยหลีคิดไม่ถึงกลับกลายเป็นการส่งอาหารเช้าให้เนี่ยหลีเสียอย่างนั้น

        หากเซียวหนิงเอ๋อร์ส่งอาหารเช้าให้พวกเขาบ้างต่อให้เป็นอาหารหมู พวกเขาก็ยังจะเห็นเป็นอาหารอันหอมหวนโอชารสแล้ว

        เซียวหนิงเอ๋อร์ปกติไม่ค่อยมีเพื่อนหญิงนางยังเกียจคร้านเกินกว่าจะสนใจเด็กหนุ่มคนอื่นๆนี่กลับมาสนใจเจ้าขยะเช่นเนี่ยหลีผู้นี้ ยังลดตัวลงมาส่งอาหารเช้าให้เนี่ยหลีนี่... นี่... ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี! หรือเป็นเพราะเนี่ยหลีมีข้อขัดแย้งกับอาจารย์เสิ่นซิ่วหรือ?หากเป็นเพราะเหตุนี้ ต่อให้ถูกทำโทษยืนไปสักหลายปีพวกมันก็อยากจะมีปัญหากับอาจารย์เสิ่นซิ่วเช่นกัน

        เซียวหนิงเอ๋อร์ไม่ได้คิดมากมายปานนั้นนางเพียงต้องการแสดงความขอบคุณต่อเนี่ยหลี นางไม่สนใจว่าผู้อื่นจะคิดกับนางเช่นไรไม่ว่ายังไงนางก็เป็นหมาป่าโดดเดี่ยวผู้หนึ่งอยู่วันยังค่ำเซียวหนิงเอ๋อร์จึงไม่สนใจความคิดของผู้อื่นพวกที่เยาะเย้ยดูแคลนเนี่ยหลีล้วนเป็นพวกจองหองต้องมีสักวันหนึ่งที่พวกมันจะได้ตระหนักว่าสายตาของตนไม่รู้จักหยกเลี่ยมทอง

        ในโลกใบนี้มีเพียงนางผู้เดียวที่ล่วงรู้ถึงพรสวรรค์ของเนี่ยหลี!

        ขณะนี้แม้แต่เยี่ยจื่ออวิ๋นและเสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกเหมือนตนนั่งอยู่กลางหมอกหนาไม่อยากเชื่อ ผลลัพธ์เช่นนี้ช่างเกินความคาดหมายของทั้งสองคนเสียจริง!

        “เกิดบ้าอะไรกัน?”เสิ่นเยวี่ยสีหน้าอึมครึม “เด็กสาวถือตัวเช่นเซียวหนิงเอ๋อร์เหตุใดจึงสนใจขยะเช่นเนี่ยหลีได้และยังเป็นฝ่ายเข้าไปตีสนิทกับมันอีก?”

        เวลานี้เยี่ยจื่ออวิ๋นก็กำลังสงสัยเนี่ยหลีอย่างยิ่งเยี่ยจื่ออวิ๋นและเซียวหนิงเอ๋อร์เคยเป็นเพื่อนสนิทกันเมื่อครั้งยังเด็ก ต่อมาครอบครัวของเซียวหนิงเอ๋อร์นับวันยิ่งตกต่ำสองคนเพราะสภาพครอบครัวจึงมิได้ติดต่อกันอีก ตั้งแต่นั้นมาเยี่ยจื่ออวิ๋นไม่เคยมีเพื่อนที่จริงใจต่อกันอีกเลย ดังนั้นนับวันเยี่ยจื่ออวิ๋นก็ยิ่งคิดถึงวันเวลาที่เคยเล่นสนุกกับเซียวหนิงเอ๋อร์ เมื่อนางรู้ว่าเซียวหนิงเอ๋อร์สมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนเซิ่งหลันเยี่ยจื่ออวิ๋นจึงขอบิดาของนางเข้าโรงเรียนเซิ่งหลันด้วยเช่นกัน

        เพราะเซียวหนิงเอ๋อร์ เยี่ยจื่ออวิ๋นจึงเริ่มสนใจเนี่ยหลี สิ่งใดเป็นเหตุผลให้เซียวหนิงเอ๋อร์กลายเป็นฝ่ายเริ่มไล่ตามเด็กหนุ่มที่ไม่มีอะไรดีเช่นเนี่ยหลีเล่า?นี่เป็นสิ่งที่ยากจะเข้าใจ ความเคลื่อนไหวของเซียวหนิงเอ๋อร์ ที่แท้มีจุดมุ่งหมายอันใด

        “ให้ข้านั่งกินอาหารกับเจ้าด้วยคนจะได้หรือไม่?”เซียวหนิงเอ๋อร์มองเนี่ยหลีแล้วก็หันไปมองตู้เจ๋อกับลู่เพียวขณะเอ่ยถาม

        สายตาของตู้เจ๋อกับลู่เพียวหล่นลงมาที่เนี่ยหลีแม้ทั้งสองไม่กล้าคิดอะไรกับเซียวหนิงเอ๋อร์ แต่การมีสาวงามเช่นเซียวหนิงเอ๋อร์มานั่งข้างๆ ยังคงดีต่อสายตายิ่ง

        เนี่ยหลีนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งเขาพยักหน้าตอบ “เอาสิ” ไม่รู้ทำไมพอเห็นเซียวหนิงเอ๋อร์ เนี่ยหลีก็อดคิดถึงภาพฉากเมื่อคืนมิได้คิดถึงเงาร่างอ้อนแอ้นขาวผ่องของเซียวหนิงเอ๋อร์ ในใจจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

        เซียวหนิงเอ๋อร์นำอาหารออกมาข้างในเต็มไปด้วยขนมเปี๊ยะหลากหลายชนิด เห็นขนมเหล่านั้นผู้คนก็น้ำลายสอขึ้นมาทันที กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วทุกมุมห้อง

        “ตู้เจ๋อลู่เพียว พวกเจ้าก็มากินด้วยกันสิ!” เซียวหนิงเอ๋อร์หันไปมองตู้เจ๋อกับลู่เพียวและพูด

        เทพธิดาเซียวหนิงเอ๋อร์จดจำชื่อของพวกเขาได้นี่ทำให้พวกเขาดีใจยิ่ง เทพธิดาหิมะหนิงเอ๋อร์ดูไม่อยากที่จะคบหาด้วยดังผู้อื่นกล่าวขานเลย

        “พวกเรามีลาภปากเพราะเนี่ยหลีแล้ว!”ลู่เพียวหัวเราะขณะหยิบเอาขนมเปี๊ยะชิ้นหนึ่งขึ้นมากินในปากเต็มไปด้วยอาหาร เขาพึมพำ “อร่อย!”

        เห็นการกระทำของลู่เพียวตู้เจ๋อชักจะพูดไม่ออกแล้ว

        เซียวหนิงเอ๋อร์อดยิ้มออกมาไม่ได้รอยยิ้มของนางทั้งเปี่ยมเสน่ห์ทั้งชวนมอง ทำให้บรรดานักเรียนในห้องจ้องมองอย่างแปกใจพวกเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มของเซียวหนิงเอ๋อร์ โลกทั้งใบจึงแทบพังทลายลงมาทีเดียว

        เนี่ยหลีทอดถอนใจด้วยความปั่นป่วนเขาเคยร่วมเป็นร่วมตายกับเยี่ยจื่ออวิ๋นในชาติที่แล้วสิ่งที่ประสบนับว่ามากมายเกินไป ดังนั้นเซียวหนิงเอ๋อร์กับเขาจึงเป็นได้แค่เพื่อนกัน