ณ เชียงใหม่ (ไร่ธารคีรี)
“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาสมัครงานตำแหน่งสัตวแพทย์ที่ทางไร่ประกาศรับสมัครไปนะคะ ดิฉันได้ส่งใบสมัครมาแล้วนะคะ ชื่อนางสาวเขมิกา ตันเจริญค่ะ” เขมิกากล่าว
“สวัสดีค่ะ คุณเขมิกา ตันเจริญ นะคะ ที่ทางเราโทรติดต่อไปให้มาสัมภาษณ์วันนี้ใช่ไหมคะ” พนักงานกล่าว พร้อมกับส่งยิ้มไปให้ด้วยท่าทีเป็มิตร
“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าเริ่มสัมภาษณ์กันเลยไหมคะ” เขมิกาถามด้วยความตื่นเต้นเพราะเป็งานแรกั้แ่เธอเรียนจบมา เธอสนใจทำงานที่ไร่นี้เพราะรุ่นพี่ที่จบไปแล้วแนะนำเธอมาว่าที่นี้้าสัตวแพทย์ที่มีความทุ่มเทกับการทำงาน พร้อมกับเงินเดือนที่เหมาะสม
“คุณเขมิกานั่งรอสักครู่นะคะ พ่อเลี้ยงกับผู้ช่วยกำลังเข้ามาค่ะ พอดีมีปัญหาที่ไร่ค่ะ น่าจะเข้ามาประมาณ 10 โมง ถ้ายังงัยคุณเขมิกาไปนั่งรอที่คาเฟ่ข้างๆ สำนักงานก่อนได้นะคะ”
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างงั้น ไม่ทราบขอไปดูรอบๆ ไร่ใกล้ๆ นี้หน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้พึ่ง 8 โมงเองอะคะ” เขมิกาหันมาถามพนักงาน
“อ้อได้ค่ะ รบกวนอย่าพึ่งไปไหนไกลนะคะ หากพ่อเลี้ยงมาก่อนเดี๋ยวจะโทรเรียกได้ค่ะ”
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างงั้นถ้าพ่อเลี้ยงใกล้มาถึงโทรมาได้เลยนะคะ”
เขมิกาเดินออกไปจากสำนักงานมุ่งตรงไปที่คาเฟ่ด้วยท่าทียิ้มแย้มแจ่มใส ใบหน้าที่มักจะยิ้มอยู่ตลอดเวลาของเธอทำให้พนักงานรวมทั้งลูกค้าที่มาใช้บริการหันมองเธอเป็ตาเดียว ด้วยความที่เธอมีผิวที่ขาว ขนาดตัวที่สมส่วนกับความสูงเกือบ 170 ซม. ท่าทีที่ดูทะมัดทะแมง แต่ที่ทำให้ดึงดูดผู้คนก็น่าจะเป็รอยยิ้มที่ดูสดใสอยู่ตลอดเวลานั้นเอง
“สวัสดีค่ะ อเมริกาโนแก้วนึงค่ะ” เขมิกาสั่งพนักงานในคาเฟ่ด้วยท่าทีเป็มิตร ตอนนี้ร่างกายของเธอ้ากาแฟเป็อย่างมาก เพราะด้วยความตื่นเต้นเื่สัมภาษณ์งาน เมื่อคืนเธอจึงนอนไม่ค่อยหลับ
“ได้ค่ะ ไม่ทราบรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”
“ไม่ค่ะ ขอไปนั่งรอด้านนอกนะคะ บรรยากาศในไร่ดีมากเลยค่ะ”
“ค่ะ เดี๋ยวจะให้พนักงานไปเสิร์ฟให้นะคะ” พนักงานกล่าวด้วยท่าทียิ้มแย้ม
โห บรรยากาศดีสุดๆ ไปเลย ถ้าเธอได้ทำงานที่นี้คงมีความสุขน่าดู ขอนั่งดูบรรยากาศดีดีก่อนแล้วกัน ในไร่ถ้าเธอได้ทำงานที่นี้จริงๆ คงได้ไปเดินดูจนหนำใจแน่ๆ เขมมิกาแอบคิดในใจ
“กาแฟได้แล้วค่ะ” พนักงานกล่าว
“ขอบคุณมากค่ะ” เธอนั่งดูบรรยากาศของร้านคาเฟ่ที่อยู่ท่ามกลางไร่ส้ม ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ ทิวเขาและแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไปด้วยความเพลิดเพลิน จนกระทั่งใกล้เวลาสัมภาษณ์งานที่ได้นัดเอาไว้เธอจึงเดินออกจากคาเฟ่ไป
“คุณเขมิกามาแล้วใช่ไหมคะ พ่อเลี้ยงกับผู้ช่วยมาถึงแล้วค่ะ ถ้าพร้อมแล้วเชิญเข้าไปห้องสัมภาษณ์ด้านในได้เลยค่ะ” พนังงานกล่าว
“ค่ะ” เขมิกาเดินเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้น
“หายใจเข้าลึกๆ เขมิกา เธอทำได้อยู่แล้ว ไม่ต้องตื่นเต้น เธอเก่งอยู่แล้ว สู้ๆ นะเขมิกา” เธอให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไป
ณ ห้องสัมภาษณ์
“ก๊อก ก๊อก ขออนุญาตค่ะ” เธอเปิดประตู
ในห้องมีกรรมการนั่งอยู่ 2 คน คือเ้าของไร่และผู้ช่วยของเขา เธอเข้าไปก็หันไปสบตากับเ้าของไร่ทันที ใบหน้าเฉยชาดูเหมือนอารมณ์ค่อยดี กำลังพูดคุยกับผู้ช่วยด้วยท่าทีเคร่งเครียด แต่เมื่อทั้งสองคนหันหน้ามาเห็นเธอก็หยุดพูดคุยทันที ผู้ช่วยหันมายิ้มให้เธอ
“เชิญนั่งครับ ถ้าหายตื่นเต้นแล้วแนะนำตัวได้เลยครับ” ผู้ช่วยกล่าว
“สวัสดีค่ะ ดิฉันนางสาวเขมิกา ตันเจริญ ค่ะ เรียนจบจากคณะสัตวแพทย์ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งค่ะ ดิฉันมีความตั้งใจที่จะทำงานด้วยความสามารถที่มี เป็คนสู้งานค่ะ งานหนักแค่ไหนก็สู้ไหวค่ะ” เขมิกากล่าว
“แหม เป็ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ครับ เรามาคุยกันแบบสบายๆ เถอะครับ ถึงยังไงก็เป็รุ่นน้องของเพื่อนพวกเราอยู่แล้วครับ เพื่อนพี่เค้าฝากให้ดูแลน้องดีๆ นะครับ พี่ชื่อชนินทร์นะครับ เรียกสั้นๆ ว่า พี่นินก็ได้ครับ ส่วนนี้เ้าของไร่ คุณคิมหันต์ครับ ในไร่เค้าเรียกพ่อเลี้ยงครับ ส่วนน้อง ชื่อน้องเขมใช่ไหมครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ชนินทร์กล่าวด้วยท่าทางอารมณ์ดี
“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง สวัสดีค่ะพี่นิน อ่า พอดีพี่เก้าแนะนำให้เขมมาสมัครงานที่นี้ดูค่ะ แต่ไม่ได้บอกว่าพี่เป็เพื่อนสนิทกันค่ะ” เขมิกาตอบกลับไป
“ถ้าแนะนำตัวกันเสร็จแล้วก็เริ่มสัมภาษณ์ได้แล้ว เดี๋ยวต้องไปทำธุระต่อกันอีก จะได้ไม่เสียเวลา” พ่อเลี้ยงพึ่งกล่าวครั้งแรกั้แ่เขมิกาเดินเข้ามาในห้องสัมภาษณ์
“ไม่ต้องเกร็งครับ คุยสบายๆ พ่อเลี้ยงเค้าเป็คนจริงจังกับชีวิตนะครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถ้ายังไงเรามาเริ่มสัมภาษณ์งานกันเลยนะครับ”
เวลาผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง
“โอเคครับ ทางไร่ยินดีต้อนรับน้องเขมเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งในไร่นะครับ ถ้าน้องเขมพร้อมเริ่มงานเลยเดี๋ยวจะให้พนักงานนำทางไปดูที่พักพนักงานครับ วันนี้วันเสาร์ที่ไร่ค่อนข้างยุ่งนะ น้องเขมก็ย้ายเข้ามาพรุ่งนี้ได้เลย แล้วสามารถเริ่มงานวันจันทร์ได้เลยนะครับ” ชนินทร์กล่าว
“เขมพร้อมเริ่มงานได้เลยค่ะ เดี๋ยวจะย้ายของเข้ามาวันอาทิตย์นะคะ ขอบคุณพ่อเลี้ยงกับพี่นินมากๆ เลยค่ะ ที่รับเขมเข้าทำงาน เขมจะทำให้เต็มที่นะคะ”
“ยินดีต้อนรับสู่ไร่ธารคีรี หวังว่าเธอจะสู้งานอย่างที่พูดไปนะ ตั้งใจทำงานให้ดี อย่าให้รุ่นพี่ที่เค้าฝากฝังเธอมาเค้าผิดหวังละ” พ่อเลี้ยงกล่าว
“ขอบคุณพ่อเลี้ยงค่ะ เขมจะไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ” เขมิกากล่าวไปด้วยความเกร็ง ั้แ่นั่งในห้องสัมภาษณ์พ่อเลี้ยงเอาแต่จ้องเธอ แทบจะถามเธอนับคำได้
“โอเคครับน้องเขม ไว้เจอกันวันจันทร์ครับ ยินดีต้อนรับสู่ไร่ธารคีรีนะครับ มีปัญหาอะไรคุยกับพี่ได้เลยนะ คิดซะว่าพี่เป็พี่ชายเราก็ได้ ไม่ต้องเครียดตามพ่อเลี้ยงหรอก คนนี้เค้าจริงจังกับทุกเื่นะ” ชนินทร์กล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ขอบคุณมากค่ะ” เขมิกายกมือไว้ทั้งสองคนด้วยความมีมารยาท
คล้อยหลังเขมมิกาไป
“เป็ไงรุ่นน้องที่ไอเก้ามันฝากมา พอได้ไหมพ่อเลี้ยง” ชนินทร์เอ่ยถามพ่อเลี้ยงของไร่
“จากที่สัมภาษณ์ไปก็ดูพอใช้ได้นะ ท่าทางก็ดูทะมัดทะแมงเหมาะกับไร่เราอยู่ เดี๋ยวได้ทำงานสักเดือนคงรู้เองแหละว่าไหวไหม มึง ไอนิน เื่ที่คุยค้างไว้ก็มาคุยต่อว่าจะจัดการยังไงได้บ้าง จะได้สรุปให้เสร็จในวันนี้เลย กูจะได้พักสักที ไม่ได้นอนั้แ่เมื่อคืนเนี่ย มาๆๆ คุยต่อ” พ่อเลี้ยงกล่าวด้วยท่าทีจริงจังอีกครั้ง
“ได้ครับพ่อเลี้ยง” ชนินทร์กล่าว
486
