"นี่ ฉันว่านายนะ ไม่ต้องมาเรียนหรอก หากมาแล้วสภาพเป็แบบนี้ ถามจริง ลมอะไรหอบให้นายมาเรียนได้ ฮันเตอร์" เอเจกล่าวขึ้นในขณะที่ฮันเตอร์ เอาหน้าซุกลงไปยังโต๊ะเรียน มือก็เขี่ยปากกากลิ้งไปมาขณะใช่ความคิด ด้วยสีหน้าที่แสนจะเบื่อหน่าย
"เอ๊ยย อันที่จริงฉันก็ไม่อยาก จะมาเรียนหรอกนะ ก็บอกพ่อไปแล้วไง ว่าวันนี้มีเรียน"
"เทอมสุดท้ายแล้วนายควรจะตั้งใจเรียนนะ ฮันเตอร์ ถ้าพวกเราจบก่อน นายก็ต้องรอเรียนกับรุ่นน้องได้เลยนะ และที่สำคัญไม่มีใคร คอยช่วยนายทำรายงานหรอกนะ" เอเจกล่าว
"นี่ ฮันเตอร์ คิดอะไรอยู่นะ ถาม จริงๆ ฉันก็ไม่อยาก จะเชื่อหรอกนะ ที่ได้ข่าวมาเื่ของนาย ตอนแรกจะไปหานายที่บ้านแล้ว แต่พ่อนายดุจะตายไป นายไม่ได้เป็เบต้าหรอกหรือ คือมีคนลือว่านายเป็โอเมก้าใช่มั๊ย? แต่ทำไมพวกเราไม่ได้กลิ่น ฟีโรโมน บนตัวนายเลยละ" นัตตี้กล่าวขึ้น ขณะทำจมูกฟุดฟิด
"ก็ ไม่รู้ซิ ตอนนี้ฉันกำลังใช้ความคิด พวกนายสองคนอย่างถามมากได้ไหม" ฮันเตอร์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"โอ๊ย! อีฮันเตอร์ คิดแต่จะหาผัวหรือไง ฉันว่านายควรจะมาตั้งใจเรียนเถอะ ตกลงนายเป็โอเมก้าหรือเปล่า" นัตตี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"พี่ฉันก็บอกแบบนั้นแหละ และข่าวที่พวกนายได้ยินมาก็ไม่ผิดหรอก" ฮันเตอร์ตอบ
"จริง!" ทั้งสองคนกล่าวออกมาพร้อมกัน ด้วยความใ ขณะที่ฮันเตอร์พยักหน้า
"ตายแล้ว อีฮันเตอร์ นายจะเหมือนฉันในเวลาต่อมา คือ มีอาการฮีทนะ" นัตตี้กล่าว
"เอ่อฉันรู้พี่ชายฉันก็บอกแบบนั้นละ"ฮันเตอร์ตอบ
"แต่ฉันแปลกใจมาก คือ อย่าโกหกฉันนะ นายเป็โอเมก้ายีนด้อยใช่มั๊ย?"นัตตี้ถามกลับไปอีกครั้ง
"ก็เอ่อะ อืมม์ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะก่อนหน้านี้พี่ชายฉันก็ยังบอกว่าฉันเป็เบต้า พวกนายก็รู้ว่าพี่นาทีของฉันเป็หมอที่ดังและเก่งขนาดไหนไม่เคยพลาดสักเื่" ฮันเตอร์กล่าว
"อือ! พวกเราเข้าใจนายนะ ฮันเตอร์ ต่อให้นายเป็ยีนด้อยก็ไม่ทำให้พวกเราเลิกคบกับนายหรอก" เอเจกล่าว
"ขอบใจพวกนายนะ ที่เข้าใจฉัน เอ่อ คาบบ่ายนี้ฉันไม่เรียนนะ มีธุระสำคัญนะ ฝากพวกนาย ช่วยเก็บชีท สรุปงานของอาจารย์ไว้ให้ด้วย ฉันไปละ มีธุระสำคัญต้องไปทำนะ"
"นี่ ฮันเตอร์ แต่ตอนบ่ายอาจารย์จะแนะแนวข้อสอบให้นะ นายควรจะต้องอยู่นะ" เอเจกล่าวขึ้น
"ฝากจดด้วยเหมือนเดิมละกัน" ฮันเตอร์หันไปตอบแล้วขยับตัวลุกขึ้น
"โอ๊ย! อีเอเจ ปล่อยมันไปเถอะ มันเคยอยู่ที่ไหน ปกติก็เป็แบบนี้ตลอด ไม่ชินหรือไง" นัตตี้กล่าว มองไปยังเอเจ ที่พยายามจะห้ามฮันเตอร์ที่ขยับตัวลุกขึ้นออกไปโดยไม่ฟังเสียงเอเจ
นัตตี้ถอนหายใจ เมื่อมองไปยัง เอเจ ที่แสดงสีหน้าเป็กังวล "เป็ไง แอบชอบ มันมาตลอด ฮันเตอร์มันเคยมองนายมั๊ย? นอกจากเพื่อนเท่านั้น และเพื่อนอย่างนายที่คอยตาม ทำโน้นนั้นนี้ให้ฮันเตอร์มัน สุดท้ายมันก็ไม่เคยเห็นความดีที่นายทำให้หรอก"
"ช่างเถอะ เื่ที่เราแอบชอบฮันเตอร์นั้น นัตตี้ก็ห้ามพูดนะ"เอเจกล่าวขึ้น
"จะปิดบังความรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน เอเจ เรานะไม่พูดหรอกนะ แต่ก็ไม่อยาก ให้เพื่อนรักที่แสนดีแบบนาย ต้องเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าไง เป็ถึงอัลฟ่า แต่อ่อนแอชะมัด"นัตตี้กล่าวด้วยความเป็ห่วง เพราะเขารู้ดีว่าเอเจแอบชอบฮันเตอร์มานานแล้ว ั้แ่ปีหนึ่ง และตอนนี้ก็อยู่ปี 4 แล้ว เอเจก็ยังคงชอบฮันเตอร์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
"ถึงเป็อัลฟ่าก็จริง แต่ไม่ใช่ยีนเด่นอะไร อย่างไรเรา คงไม่กล้าคิดไปไกลกว่านั้นหรอก อีกอย่างเราอยากให้ความรู้สึกของเรา เป็ในแบบเพื่อนแบบนี้ดีกว่า" เอเจกล่าว
"เอ๊ยย ตามใจแล้วกัน ถ้าวันหนึ่งอยากจะเปลี่ยนใจมาชอบสาวประเภทสองแบบเราบ้างก็ได้นะ เรานะไม่ติด จะดูแลนายเป็อย่างดีเลยในฐานะเพื่อนและแฟน" นัตตี้กล่าวขึ้น และยิ้ม
"เอ๊ยย พอ พอ เลย ไปเถอะ ไปทานข้าวบ่ายนี้มีเรียน แบบยาวๆ อีก" เอเจเปลี่ยนเื่พูดขยับตัวลุกขึ้นทันที
"โอ๊ยย!เป็กะเทยมันผิดตรงไหนคะ ฉันออกจะสวยไม่แพ้ นังฮันเตอร์นะ รอด้วยซิ เอเจ!" นัตตี้รีบวิ่งตามเอเจไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่อันเตอร์ขับรถมาถึงบริษัทของไซม่อน เขาขับไปจอดอยู่ที่ด้านข้าง ฮันเตอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อจะโทรไปหาไซม่อนแต่เขาก็เหลือบไปเห็นข้อความที่ไม่ได้อ่าน ั้แ่เมื่อวาน
"หือ พี่ซะ ซะไซม่อน นี้เราไม่ได้เปิดโทรศัพท์ดูข้อความั้แ่เมื่อวานเลยหรือนี่ ตายแล้ว!" ฮัตเตอร์สะดุ้งตาลุกวาวขึ้นมาทันที และรีบเปิดไปยังข้อความของเขาอย่างรวดเร็ว
"เื่ข้อเสมอที่นาย อยากให้ฉันคบกับนาย เพราะต้องช่วยให้ฮอร์โมนของนายกลับมาปกติเหมือนเดินนั้นฉันตกลง แต่เื่สถานที่นัดเวลา เอาไว้ฉันจะเป็คนตัดสินใจเอง คงไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย? เพราะฉันยอมสละเวลาของฉันเพื่อช่วยนายแล้ว หากตกลง เอาไว้ฉันจะเป็คนติดต่อนายไปเองแล้วกัน นายไม่ต้องไปดักรอฉันหรือแอบตามฉันอีก"
"ห๊าาา อ่านย้ำอีกที่ซิ เย้! เขายอมรับข้อเสนอของเราแล้ว ดีใจจัง รีบตอบกลับไปเลย ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ" ฮันเตอร์คิดก่อนที่จะรีบกดส่งกลับไปอย่างรวดเร็ว
"ตกลง สำหรับพี่ผมได้ทุกเมื่อ พี่อยากเจอผมที่ไหนพี่ทักมาเลยนะครับ" ( สติกเกอร์ยิ้ม) ฮันเตอร์รีบกดส่งไปอย่างรวดเร็วไม่ถึง 2 นาทีเขาก็เปิดอ่านทันทีเช่นกัน
"ตะตาย หมอนี้อ่านไว้จัง หรือคงจะรอคำตอบจากเรา แหม่! หล่อไม่พอยังใจร้อนรีบเปิดอ่านอีกนะ" ขณะที่ฮันเตอร์คิดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข
อันเตอร์กลับมาที่บ้าน ฮัมเพลงอย่างมีความสุข เมื่อเขากำลังจะเดินเข้าประตูบ้านแต่ต้องสะดุ้งโหยงหันไปมองทันที
"ฮันเตอร์! นี่แก! ไหนบอกฉันว่าจะไปเรียนไง แล้วไหนกลับมาเร็วแบบนั้น" ผู้เป็พ่อกล่าวขึ้นขณะยืนอยู่ที่รถเพื่อจะออกไปข้างนอก
"ตอนบ่ายไม่มีเรียนครับ อาจารย์ แจ้งมาในไลน์กลุ่มบอกว่า วันนี้ยกเลิกคลาสเรียนครับ"
"ยกเลิกคลาสเรียน ไหนขอเบอร์อาจารย์คนที่สอนแกซิ ทำไมถึงได้ยกเลิก"
"ไม่ได้หรอกครับผมไม่มีเบอร์ เพราะเป็อาจารย์คนใหม่"
"ท่านประธานครับ ผมว่าคุณหนู น่าจะพูดความจริงนะครับ เพราะกลับบ้านไว้ ปกติ ต่อให้เลิกเร็วหรือช้าหากไม่ 6 โมงเย็นก็จะยังไม่กลับบ้าน ผมว่าครั้งนี้คุณหนูคงจะอยากเปลี่ยนตัวเองแล้วละครับ เรารีบไปเถอะครับเดี๋ยวมันจะเลยเวลานัดนะครับ" เลขาคิมกล่าวขึ้น
"เปลี่ยนตัวเองงั้นรึ ก็ขอให้มันทำให้ได้อย่างที่เลขาคิมบอกเถอะ กลับมาบ้านก็ห้ามออกไปไหนละ ทบทวนบทเรียนที่เรียนมา แกจะได้จบสักที" ผู้เป็พ่อกล่าว ก่อนที่จะเข้าไปนั่งในรถ อันเตอร์พยักหน้าหงิกๆรับทราบ และเดินเข้าไปในบ้าน
"ปวดหัวจะแย่ พ่อนะพ่อ ไม่รู้อะไร สอบไม่ได้ก็แค่ซ้ำชั้น ไม่เห็นจะเป็ไรเลย น่าเบื่อชะมัด" ฮันเตอร์กล่าวออกมาเบาๆขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องนอนและทิ้งตัวลงไปนอนบนที่นอน
"ทำไมพี่ไซม่อนไม่เห็นจะโทรมาเลยนะ แหม! ส่งข้อความมาสักนิดก็ได้ ใจร้ายจริง"
ตรึ๊ง!
"หือออ!" ฮันเตอร์สะดุ้งโหยง เมื่อ มีข้อความเข้ามาในมือถือของเขา เขาเหลือบสายตาไปมองทันที
ไซม่อน : ตอบรับฉันแล้ว วันเสาร์นี้ 3 ทุ่ม เจอกันที่โรงแรมของฉันอย่าสายละ ถ้าพร้อมก็ตอบฉันด้วย?
ไซม่อน : อย่างแค่อ่านอย่างเดียว ฉันไม่ชอบการรอคอยที่เสียเวลา
ฮันเตอร์มองไปยังโทรศัพท์ วันเสาร์หรือ ตื่นเต้นจัง เขาจึงกดส่งกลับไปทันที ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่น
ฮันเตอร์ : ตกลงตามนั้นครับ เราเจอกันที่โรงแรมพี่ ผมจะไปตามนัดครับ (สติกเกอร์ ????จูบส่งไป20ตัว)
"หึ! เด็กบ้า ทำไมต้องส่งสติกเกอร์บ้าอะไรมาเยอะแยะ" ขณะที่ไซม่อนคิดก็แอบกระตุกยิ้มเล็กน้อยแต่พอเงยหน้าขึ้น เขาต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเลขายุนยืนถือแฟ้มรอไซม่อน
"ท่านครับ ดีใจอะไรหรือครับ ใครทำให้ท่านอารมณ์ดีขนาดนั้นครับ" เลขายุนกล่าวขึ้นขณะยื่นแฟ้มเอกสารให้ไซม่อน เซ็นเอกสาร
"อ้อไม่มีอะไรหรอก เบต้าที่ผมนอนด้วยเมื่อวันก่อนนะ ส่งข้อความมาชวนผมไปหา บนว่าคิดถึงผมนะ"
"อ้อ คนนี้ท่านจะจริงจังหรือครับ"เลขายุนถามขึ้น
"จริงจัง หมายความว่าไง ที่ผ่านมาผมไม่จริงจังหรือ ทำไมเลขายุน ถึงได้มองผมเลวร้ายเช่นนั้นละ"
"ผมไม่กล้าหรอกครับ เพียงแต่ท่านเปลี่ยนคู่นอนบ่อยจนคนมองว่าท่านเป็คาสโนว่านักรักแห่งบียองกรุปครับ"เลขายุนกล่าว
"หึหึหึ" เขาหลุดขำออกมาทันที เมื่อมองไปยังเลขายุน
"ผมว่าฉายานี้คุณเป็คนตั้งให้ผมมากกว่า ไม่ต้องอ้างคนอื่นหรอก เลขายุน!"
"แหม! รู้ทันผมอีกแล้วนะครับ แต่ท่านครับแล้วมื้อเย็นนี้"
"ไม่ไปครับ บอกพ่อให้ผมด้วย ผมมีนัดกับลูกค้า วีไอพี พ่อรู้ดีว่าเป็ใคร"
"เอ่อ แต่ว่า"
"โชกุนก็ไปด้วยครับ"
"อ้อ ครับได้ครับ งั้นผมจะบอกท่านประธานตามนี้นะครับ"
"มันก็ควรจะเป็แบบนั้นละครับ" ไซม่อนกล่าวยื่นแฟ้มเอกสารคืนให้เลขายุน กลับไป ก่อนที่เลขายุนจะเดินออกจากห้องไป
3K
