ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        “โอ้ ช่างงดงามแท้!” สตรีสองนางที่ไม่เคยพบเขามาก่อนอดไม่ได้ที่จะชมออกมาเสียงหลงเมื่อได้เห็นเซี่ยซางจวี๋และเผยฉางสี่ที่เดินตามหลังมา ก็ยิ่งตะลึงกันไปกันใหญ่หนุ่มสาวสมัยนี้ไฉนถึงได้หน้าตาดีกันขนาดนี้!

        นางซูรีบไปล้างมือและเชื้อเชิญพวกเขาเข้าบ้านส่วนเย่ชิงชิงก็เลิกเล่น แล้วนางก็จูงเจ้าแมวดำกลับเข้าห้องไปผูกไว้ตอนนี้นางไม่มีเวลาเล่นกับมัน หากไม่ผูกไว้เกรงว่ามันจะวิ่งหนีไปในทันที

        เมื่อกลับมายังโถงกลางเย่ชิงชิงเหลือบไปเห็นเซี่ยซางจวี๋ก็อดพึมพำในใจไม่ได้‘เหตุใดคุณหนูผู้นี้จึงมาอีกแล้ว?’

        ในขณะนั้นเซี่ยซางจวี๋กับเผยฉางสี่กำลังมองสำรวจไปทั่วบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นเผยฉางสี่มิได้มาเยือนนานแล้ว นางยังไม่ทราบว่าบ้านของพวกเขาสร้างใหม่บัดนี้นางหันซ้ายมองขวา ก่อนจะเอ่ยด้วยความยินดีว่า “ชิงชิงบ้านของพวกเจ้าช่างน่ามองนัก~”

        ดอกกุหลาบที่บานสะพรั่งในลานบ้านไม่เพียงแต่มีสีแดงสดสวยงามเป็นพิเศษเท่านั้นแต่ยังทำให้ภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นบางเบา

        แน่นอนว่าบ้านของพวกเขาไม่ละเอียดประณีตเท่ากับคฤหาสน์สกุลเผยเย่ชิงชิงยิ้มเล็กน้อย รับคำชมจากใจของฉางสี่ ก่อนจะเอ่ยถามว่า“พวกท่านเพิ่ง... มาจากงานเลี้ยงของเย่ฝูหรงหรือ?”

        “เจ้ารู้ได้อย่างไร?” เผยฉางสี่พยักหน้าก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “นางเชิญเจ้าด้วยสินะ”

        เย่ชิงชิงพยักหน้า“จะว่าแบบนั้นก็ใช่”

        “แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ไปเล่า?” เซี่ยซางจวี๋เบิกตาใสกระจ่างดุจสายน้ำมองนางอย่างไม่เข้าใจ

        เย่ชิงชิงเหลือบมองเกาเฟิงและเผยรุ่นจือก่อนจะยิ้มแล้วไม่ตอบอันใดความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเย่ฝูหรงมิได้ดีถึงขั้นที่ต้องฉลองวันเกิดให้กันและกันยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสายเลือดนั้น ทำให้ความขุ่นเคืองมิอาจกล่าวออกมาได้

        เกาเฟิงยังพอจำเย่ฝูหรงได้นางที่เคยผมไหม้ไปครึ่งหัว แล้วคลุ้มคลั่งกัดผู้คนทุกคนที่พบเห็น เขาพึมพำเสียงเบา“นังเด็กบ้าผู้นั้น ชอบสร้างเรื่องไม่เป็นเรื่อง หาเรื่องผู้อื่นใครได้เจอนางก็มีแต่เรื่องซวย”

        เซี่ยซางจวี๋ได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจในทันที“ฝูหรงไม่ใช่คนเช่นนั้น! เจ้าเป็นใคร? พูดเช่นนี้กับผู้อื่นช่างร้ายกาจยิ่งนัก!”

        “ข้าเป็นใครเกี่ยวอะไรกับเจ้าเล่า?” เกาเฟิงเหลือบมองนางไม่ได้แบ่งแยกเพราะรูปโฉมที่งดงามเกินกว่าคนทั่วไป พร้อมกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าแค่ออกหน้าพูดแทนนางหรอกหรือ? อย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาเลย!”

        “เจ้า!” เซี่ยซางจวี๋เพิ่งเคยพบคนที่พูดจาไม่ไว้หน้าเช่นนี้เป็นครั้งแรกนางโกรธจนพองแก้ม และหันไปมองเผยรุ่นจือเพื่อขอความช่วยเหลือ

        ในลานบ้านยังมีงานต้องทำอีกมากนางซูไม่สามารถปลีกตัวออกมานาน นางจึงนำเตาสำหรับต้มชาและชุดน้ำชามาให้พวกเขาก่อนจะปล่อยให้เย่ชิงชิงดูแลแขก

        ในขณะนั้นเย่ชิงชิงจำต้องออกมาประคองสถานการณ์ นางไอเบาๆ แล้วกล่าวว่า“ในเมื่อพวกท่านรับประทานอาหารแล้ว และยังไม่รีบกลับข้าพาพวกท่านออกไปเที่ยวเล่นสักหน่อยดีหรือไม่?”

        เซี่ยซางจวี๋เม้มปากแล้วฮึดฮัด “ในชนบทห่างไกลเช่นนี้จะมีอะไรน่าเล่นกัน”

        เย่ชิงชิงเห็นแก้มแดงปลั่งของนางก็ได้แต่คิดว่าอยากหยิกสักทีนางยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “หากคุณหนูเซี่ยไม่เต็มใจไปรอพวกเราที่นี่ได้เจ้าค่ะ”

        ฉางสี่แอบเอื้อมมือไปดึงเสื้อนางแล้วกระซิบเสียงเบา “อิ๋งเอ๋อร์ตอนมาถึงที่นี่เจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้นี่”

        นางเคยบอกว่าที่นี่น่าเที่ยวเล่นแถมยังจับกระต่ายได้ด้วย

        เกาเฟิงจูงลูกแมวของตนเองลุกขึ้นยืนดวงตาทั้งสองข้างเฉียงขึ้นเล็กน้อยมองเย่ชิงชิง “จูงเจ้าถ่านดำของเจ้าออกมาสิ”

        อะไรคือเจ้าถ่านดำอย่ามาตั้งชื่อเองตามใจนะ เย่ชิงชิงมองเขาด้วยหางตา พร้อมกล่าวว่า“เจ้าดอกไม้ของเจ้าก็อย่าร้องไห้แล้วกัน”

        แมวสองตัวนี้ชอบทะเลาะกันอยู่แล้วสู้กันไม่ยั้งมือราวกับเป็นคู่ปรับกัน หากพามันออกไปพร้อมกันเกรงว่าเขาคนเดียวจะเอาไม่อยู่

        เย่ชิงชิงบ่นพึมพำในใจแต่นางก็ยังเข้าไปจูงแมวดำออกมาตามที่บอก พอมองดวงตาดำสนิทของมันเปล่งประกายกับขนสีดำที่พันกันเล็กน้อย ช่างดูเย่อหยิ่งเหลือเกิน

        เผยฉางสี่ยินดีเสนอตัวรับอาสาจูงเจ้าถ่านดำตัวนี้ให้เย่ชิงชิงยื่นเชือกให้โดยดี พร้อมกำชับให้นางระมัดระวัง

        คนกลุ่มหนึ่งเดินออกไปข้างนอกเผยรุ่นจือจงใจเดินล้าหลังไปหนึ่งก้าว แล้วจู่ๆ ก็ขยับมือมาบีบมือของเย่ชิงชิงเบาๆ

        “พี่รุ่นจือ เหตุใดท่านจึงไม่พูดอะไรเลย?” เซี่ยซางจวี๋ที่อยู่ข้างหน้าหันกลับมากะทันหันเกือบจะเห็นการกระทำเล็กน้อยของเขาแล้ว

        “เพราะข้าอารมณ์ไม่ค่อยดี” เขาพูดเช่นนั้นแต่ใบหน้ากลับยังมีรอยยิ้ม ช่างน่ากลัวจริงๆ

        เย่ชิงชิงที่อยู่ข้างๆเม้มปาก ทำไมต้องหยิกนางด้วยนะ ไร้เหตุผลสิ้นดี นางก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน!

        “พี่รุ่นจือก็ไม่ชอบที่นี่ใช่หรือไม่? เช่นนั้นเรากลับกันเร็วๆดีหรือไม่?” เซี่ยซางจวี๋เล่นนิ้วมือเล็กๆ ของตนเองแล้วมองเขาอย่างคาดหวัง

        เผยรุ่นจือยิ้มแล้วส่ายหน้า“ไม่ เราจะไปชมทิวทัศน์กัน”

        เกาเฟิงที่ออกไปก่อนแล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างเย็นชา“หมู่บ้านเถียนซินไม่มีทิวทัศน์สวยงามอันใดหรอกคุณชายเจ้าของห้างคงได้ผิดหวังแล้ว”

        “อ้อ? ในเมื่อไม่มีทิวทัศน์งดงามแล้วเจ้ามาด้วยทำไมกัน?” เผยรุ่นจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

        เกาเฟิงหัวเราะแล้วมองตอบเขา“พวกเราชาวบ้านในชนบทตัวเล็กๆ ไม่มีเวลาว่างเหมือนพวกท่านทำเรื่องอย่างชมทิวทัศน์หรอก”

        “ไม่ได้มาชมวิวทิวทัศน์ แล้วตามมาชมคนงามอย่างนั้นหรือ?” เผยฉางสี่เอียงศีรษะ นางยิ้มบางๆ แล้วมองเย่ชิงชิง

        เย่ชิงชิงเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆนางเดินนำไปข้างหน้า และไม่ลืมเตือนว่า “ฉางสี่แมวของเจ้า...”