เฉินตงหัวกุมศีรษะที่รู้สึกปวดหนึบ ปล่อยม้าวิ่งเยาะย่างไม่อาจควบคลุมก่อนที่ร่างสูงจะร่วงลงจากหลังม้า เว่ยจี้ ส่ายหน้าไปมาดึงบังเหียนม้าให้หยุดก่อนจะะโลงจากหลังม้าช้าๆ ไปยังร่างสูงของเฉินตงหัวที่นอนเหยียดยาวกับพื้น
“ฝ่าา จะมาโทษข้าไม่ได้ ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าถึงเวลาต้องเอาคืนบ้างแล้วก็เท่านั้น”
ก่อนหน้านั้น
“เว่ยจี้ เ้าจะต้องเป็คนของข้าเป็องครักษ์ข้างกายข้า นี่เป็บัญชา”เฉินตงหัว ส่งเสียงตวาด เว่ยจี้ ในท้องพระโรงเมื่อเขาขอประทานอนุญาตตามหวงซุนฉือจิวไป๋หยางไปยังแดนใต้
“ข้าเป็ตายก็ขอตามหวงซุนไปที่แดนใต้”
“ดี องครักษ์จับตัวเว่ยจี้”
“ฝ่าาช่างไร้เหตุผลยิ่งนัก ท่านทำเช่นนี้ยิ่งจะสร้างความเกลียดชัง”
“เกลียดข้าอย่างนั้นหรือเกลียดข้า องครักษ์ เว่ยจี้จนกว่าเขาจะยอมบอกว่าภักดีต่อข้า”องครักษ์ลากตัวเว่ยจี้ออกจากท้องพระโรงไป เหล่าขุนนางต่างก้มหน้าหัวหดด้วยกลัวว่าจะโดนหางเลขไปกับ เว่ยจี้ แม้จะรู้กันดีว่าเว่ยจี้ภักดี แต่ก็ภักดีกับหวงซุนมากกว่าพวกเขาแค่รอว่าสักวันหวงซุนจะสามารถ ชิงบัลลังก์มาจากเฉินตงหัวได้
“เฟยลี่เ้าเกลียดข้าอย่างนั้นหรือ”เว่ยจี้นั่งเขี่ยไฟไปมาด้วยสีหน้าหนักใจ เห็นว่า เฉินตงหัวละเมอเพราะพิษาแ
ต้าหลงยืนกอดกระบี่ในมือมองม้าของ หวงซุนไป๋หยางผ่านไปสีหน้าไม่ได้มีความรู้สึกใดเพียงแต่สายตาที่เรียบเฉย นิ่งงันเหมือน สายตาของพยัคฆ์ร้ายที่จะจ้องตะครุบเหยี่อที่มันหมายตาไว้ ก่อนจะทะยานตามไปติดๆ
“พักเสียหน่อยเ้าบอบบางเช่นนี้ข้าพาเ้าอยู่บนหลังม้าเสียนานคงจะปวดเมื่อยไม่น้อย ข้าสัญญาต่อไป เป็ชายาข้าจึงจะไม่ต้องพบกับความลำบากเช่นนี้อีก”
ยื่นถึงน้ำข้างเอวให้กับมะลิยกขึ้นดื่มอย่างหิวกระหาย
“ขอบคุณ”
“ตำแหน่งสูงสุดที่หญิงใต้หล้าหมายปองข้าตั้งใจจะมอบมันให้เ้า”
“หมายความว่าอย่างไร”กลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ทำไมรู้สึกผิดทำไมรู้สึกว่า เฉินตงหัวน่าสงสาร ทำไมรู้สึกว่าคนผู้นี้คลั่งรักทำทุกอย่างเพื่อความรักไม่ สนถูกผิด
“ข้าไม่้า”เชยคางมนขึ้นมาสบตา
“อย่าพูดเช่นนั้นอีกอย่าพูดว่าเพียงเ้ามีข้าข้างกายก็เพียงพอแล้วเหมือนที่เคยพูดมาตลอด ข้าตั้งใจมอบมันให้เ้าหาใช่เพื่อข้า เฉินตงหัว สั่งปะาแม้กระทั่ง เสด็จปู่เพื่อที่จะได้ไม่มีใครขัดขาวงการนั่งบัลลังก์ของเขาทั้งๆ ที่เสด็จปู่มอบ ป้ายอักษรชิ้นนี้ให้ข้าที่เขายังไม่ฆ่าข้าหาใช่เขาเป็คนดีแต่เป็เพราะเขา ยังคิดว่าข้ามีประโยชน์สักวัน เขาจะต้องเปลี่ยนใจแน่”
เหมือนหวงซุนจะจับความรู้สึกของมะลิได้ว่ามะลิ รู้สึกสงสารเฉินตงหัว ไม่เหมือนในนิยายเสียทีเดียวอย่างน้อยรายละเอียดปลีกย่อยพวกนี้ ไม่ว่าจะเป็ความรู้สึกหรือความเห็นใจ ไม่มีในนิยาย อาจารย์คนเขียน้าชี้ให้คนอ่านเกลียดกลัว เฉินตงหัว แต่มะลิในตอนนี้กลับรู้สึกว่าเฉินตงหัวโดดเดี่ยวจนน่าสงสาร คนอ่านมักจะชอบ ความสะใจ แต่นักเขียนพยายามสอดแทรกปมและอดีตของตัวร้ายก่อนจะมาร้าย
เหมือนที่เขาบอกว่าทุกการกระทำชั่ว มักมีเหตุผล
“555 ข้าไม่ให้เขาฆ่าท่านหรอกข้าสัญญา ข้าว่าข้าเปลี่ยนเขาได้”ไม่แน่ใจนักแต่ ก็จะพยายาม ร่างดำทะมึนของต้าหลง ทะยานลงมาตรงหน้ามะลิกับ หวงซุน
“กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักคมแวววาวสะท้อนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา ยามสาย ปลายกระบี่ชี้ลงพื้นในท่าเตรียมพร้อม
“ตาย” ใบหน้าเรียบเฉยเงยขึ้นช้าๆ ก่อนจะถลาเข้าใส่ หวงซุนที่ยืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น
“ต้าหลง”
“ต้าหลง”มะลิทวนคำ”มะลิคว้าก้อนหินข้างๆ ตัวปาต้าหลง วุ่นวายแต่หาััผิวกายเขาไม่
หวงซุนชักกระบี่ออกมาเมื่อตั้งสติได้
“เฟยลี่หลบไป”ตั้งท่าเตรียมพร้อม กำกระบี่ไว้ด้วยสองมือ งดงามดั่ง นิยายกำลังภายใน มะลิลิลิลิลิลิลิ มันไม่ใช่เวลา มาชื่นชม ท่วงท่ากระบี่ในมือของ หวงซุน ถูก ตวัดเข้าใส่ ต้าหลงก่อนเก่งไม่กลัว กลัวช้า แม้จะหลบคมกระบี่ได้ แต่ก็ไม่วายยกมือขึ้นลูบผิวแก้มที่ถูกคมกระบี่เฉียดเป็แผลเืไหลซิบ หวงซุนยิ้มหยัน
“ย้ากก” เกิดความชุลมุนขึ้นเอาล่ะเราเขียนบทต่อสู้ไม่เก่งไม่ได้เื่ฉะนั้นขอละไว้เพียงเท่านี้ตัดเข้าก่อไผ่ ตัดเข้าผนังถ้ำ
“อ๊ากกกก”หวงซุน ถูกคมกระบี่ของ ต้าหง เสียบเข้าที่ยอดอกด้านซ้ายเืสีแดงสดไหลลงมาตามคมกระบี่ ร่างสูงทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
“กรี๊ด ไอ้บ้าแกฆ่าเขาทำไม”ยิ้มเหี้ยมก่อนจะกระชากแขนของ มะลิให้เดินตามเขาไปติดๆ มะลิหันหน้าหันหลังกลัวว่าหวงซุนจะตาย น้ำตาอยู่ๆ ก็ไหล หันมองหวงซุนที่ยิ้มเศร้าๆ ก่อนที่จะกระอักเืสด สดออกมาฟุบหน้าลงบน พื้นหญ้าแน่นิ่งไป ไม่ตายหรอกต่อไปก้จะมีนางร้ายมาช่วยไว้นางร้ายคนนี้ทำให้ หวูจินเฟยลี่เสียศูนย์ไปเหมือนกัน แต่นางเอกเอ๊ยหวูจินเฟยลี่ก็ต้องฟูมฟาย เสียใจบ้างตามบท
“บอกลา หวงซุนได้แล้ว”มะลิทุบกำปั้นลงบนแผ่นหลังของต้าหลง อย่างแรงมือบางถูกรวบดึงเข้าหาตัว
“กล้าทำร้ายข้าหรือ หากเ้าไม่ใช่สนมของฝ่าาข้าจะ ทำให้เ้ารู้ไว้ว่าคนอย่างข้าไม่อาจทำร้ายได้ซึ่งหน้า”
“ทำไมไอ้บ้าแกจะทำอะไรฉัน ฉันไม่กลัวหรอก”
“ข้าจะจับเ้าทำเมียเสีย ติดที่ว่าเ้าเป็สนมของฝ่าา”มะลิหุบปากนิ่ง เม้มริมฝีปากด้วยความกลัว ต้าหลงยิ้มมุมปากเดินดึงมือมะลิให้ตามไปติดๆ
“จะไปไหน”
“ไม่ใช่เื่ที่เ้าต้องรู้ข้าไม่ได้รับ คำสั่งให้ต้องบอกอะไรกับเ้า”
“ต้องบอกก้ข้าถามถ้าไม่บอกข้าจะ..ข้าจะ...”
“ข้าสิ จะจับเ้าทำเมียเสีย หากยังไม่หุบปาก”ว่าแล้วนิสัยเหมือนเฉินตงหัวเปี๊ยบเลย
“พี่น้องกันหรือเปล่านี่”
“หุบปาก”
“พี่น้องกันหรือเปล่า”
“เ้าหมายถึงใคร”
“ก้ท่านกับฝ่าา หน้าหล่อนั่น เอว่าแต่ว่าฝ่าาหน้าตาหล่อเหลาท่านี่คงจะผ่าเหล่ามา ไม่เห็นจะหล่อเหมือนฝ่าาแต่ก็นะ รุปร่างเหมือนกันไม่ผิด หรือว่าจะเป็ลูกเมียน้อยของพ่อฝ่าา เอฝ่าานั้นหน้าเด็ก หรือว่าท่านจะเป็พี่ชาย ต่างแม่”
“หุบปากของเ้าได้แล้วเดินตามข้ามาเงียบๆ ข้าชักจะเหลืออดกับเ้าแล้วขู่ก็ไม่กลัวหรือว่าอยากให้เอาจริง”
“อะ อะอะ ชอบข้าถูกใจข้าก็บอกมาเถอะอย่ามาทำเป็ซึน ความจริงถูกใจข้าั้แ่แรกพบก็บอกมาเถอะไม่ต้องมาทำเป็ขู่”บทแบบนี้ มาเยอะ
แกล้งขู่ความจริงมีใจให้เขา ต้าหลงหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายในเมื่อคำพูดของมะลิแทงใจดำ
617
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
