เกิดการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกอีกแล้ว ระดับความรุนแรง 5 ตามมาตราริกเตอร์ ณ ูเาไฟเอเรอตาเล ที่มีระดับความสูง 2011 ฟุต ทำให้แอ่งลาวาในปากปล่องูเาไฟเกิดการเคลื่อนตัวอย่างน่าเป็ห่วงว่ามันจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ...
ปี๊ด ไดน่าปิดทีวี เธอไม่อยากฟังมันต่อแล้ว หลายวันแล้วที่รายงานข่าวนี้ออกมาอยู่เรื่อยๆ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องสนใจด้วย มันจะปะทุหรือะเิก็ไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด ประเทศเอธิโอเปีย กับเกาะฮ่องกงอยู่ห่างไกลกันเกินกว่าที่ลาวาพวกนั้นจะเดินทางไหลมาทำร้ายเธอได้
ไดน่าพลิกตัวไปมาในห้องสี่เหลี่ยมขนาดสี่คูณสี่ ที่มาพร้อมกับห้องน้ำในตัวในพื้นที่เดียวกัน จะว่าไปได้แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ก็เธอทั้งโง่ ทั้งไม่ได้เื่ในทุกๆเื่ ดีแค่ไหนแล้วที่ยังจบมหาวิทยาลัยมาได้ แม้เกรดเฉลี่ยจะแค่เพียงพอที่จบมาไม่ได้ช่วยให้เธอได้งานดีๆ เงินเดือนสูงๆ เหมือนอย่างเพื่อนคนอื่นๆ
บรรณาธิการ บอกว่าตำแหน่งพิสูจน์อักษรเป็ตำแหน่งที่สำคัญอย่างมาก เธอได้รับการไว้วางใจในการทำงานนี้ ซึ่งเธอก็ตั้งใจทำให้สมกับความเมตตาที่บรรณาธิการให้โอกาสและช่วยเหลือเธอ นี่ก็ห้าปีแล้ว บนความโง่งมของเธอก็มีความโชคดีอยู่บ้างก็ตรงที่เธอไม่เคยถูกจัดไปอยู่ในกลุ่มผู้รองาน ว่างงาน เธอทำงานนี้ั้แ่ยังเรียนอยู่พอจบออกมาก็ทำเต็มตัว เงินเดือนก็มากขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าหนึ่ง แต่ก็ยังถูกจัดเป็ผู้มีรายได้น้อยอยู่ดี
ไดน่าคิดว่าไม่เกี่ยวกับตัว จึงทำให้เธอนอนหลับไปได้อย่างง่ายดาย ในเวลาเดียวกัน ณ ูเาไฟเอเรอตาเล เปลือกโลกที่ขยับเคลื่อนตัว ที่เหล่านักวิทยาศาสตร์ต่างก็เป็ห่วง มันค่อยๆดันสิ่งที่อยู่ลึกกว่าใต้ลาวาค่อยๆ โผล่ขึ้นเหนือผิวโลก มันคือ โรงไม้ที่เป็เพียงไม้ธรรมดา แต่มันกลับไม่ถูกแผดเผา เพราะพลังของสิ่งที่ถูกกักไว้ภายใน
พลิ้ววววว ลมหอบใหญ่จู่ๆก็ปรากฎขึ้น ทั้งๆที่บริเวณรัสมีกว่าสิบกิโลเมตรไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเข้ามา แต่เสียงกระพือปีกสีน้ำตาลกลับไม่หวั่นเกรงภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นอยู่ ณ เวลานี้เลย
“ท่านอาเธอร์” เสียงอ่อนช้อย บ่งบอกถึงความเคารพต่อสิ่งที่เอ่ยเรียก “ท่านอาเธอร์ ได้ยินเสียงของข้าหรือไม่” เสียงดั่งนกร้องขับขาน ไม่ใช่เสียงของใคร มันคือเสียงเรียกของเทพีทวิชาชาติ
พรึ่บ! ั์ตาส่องประกายแสงสีทอง ผลั๊วะ! แผ่นไม้เปิดออกกระเด็นไปไกลแต่ก็ไม่วายที่จะตกลงบนลาวาสีเพลิง พลั่ก ฟู่ ไฟลุกโชติ่แต่แค่เพียงพริบตาแผ่นไม้ก็สลายไปกับเปลวไฟ
ทวิชาจับจ้องมองโรงไม้ ไม้เก่าจนแทบจะสลายไปกับอากาศ แต่มันยังคงรูปทรงไว้ แต่ถ้า...
ฟลู่ววววววว ควันสีขาวลอยพวยพุ่งออกมาจากโรงไม้ แสงสีทองค่อยๆ จืดจางและหายไป
“ท่านอาเธอร์” ทวิชามองร่างกายที่ลอยอยู่ด้านหน้าเธอ สองพันกว่าปี เสื้อผ้าที่ท่านอาเธอร์สวมเส้นไหมพุกกร่อนจนใช้ไม่ได้ แม้แต่โรงไม้ทันทีที่ร่างกายของท่านอาเธอร์ออกมา มันก็คือเชื้อเพลิงชั้นดีไม่ต่างกับฝาก่อนหน้านี้
“เวทย์ของข้า...” ทวิชาร่ายมนต์ อีกาปรากฎเต็มท้องฟ้ามากมายจนบริเวณโดยรอบมืดครึ้ม พรึ่บพรึ่บ พวกมันกระพือปีกไปมา ขนสีดำก็หลุดออกจากตัวพวกมันเป็เส้นทางลอยไปล้อมรอบร่างกายอาเธอร์
ทวิชามองร่างกายเปลือยของอาเธอร์ เธอไล้สายตาั้แ่ต้นคอเขาลงมาเรื่อยๆ แผ่นอกกำยำรอยสักดาวห้าแฉกกลางอกซ้ายค่อยๆเลือนหายซึมเข้าไปในร่างกาย เธอได้เห็นจุดอ่อนไหวของเขาแล้ว
ในตำนานเหล่าพ่อมดจะถูกกำหนดจุดอ่อนไหวของร่างกายไว้ ซึ่งต่างก็เลือกจุดที่ไม่เหมือนกัน ของอาเธอร์อยู่กลางอกซ้าย ร่างกายพ่อมดไม่เหมือนมนุษย์ผู้ชาย หากจะมีสัมพันธ์ทางร่างกายด้วยนั้น พวกเธอต้องััจุดอ่อนไหวก่อน
ดวงดาวห้าแฉกจะปรากฎให้มนุษย์เห็นก็ต่อเมื่อพ่อมด้าสมสู่ด้วยและยัง้าให้มนุษย์หญิงมีชีวิตต่อไป แต่ถ้าดาวห้าแฉกไม่ปรากฎขึ้นมา ผู้หญิงเ่าั้แม้จะสุขสมแต่ก็จะติดอยู่ในโลกจินตนาการเหมือนตกนรก บางคนทนไม่ไหวถึงกับฆ่าตัวตายไปง่ายๆ
ใครเป็เทพใครเป็มารข้อแตกต่างอีกอย่างคือยามสมสู่กับมนุษย์
4K
