(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        หลังจากที่ดาวเทียมแซงทัวรี่ได้ทำการสแกนทั่วทั้งโลกเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่สามารถจับสัญญาณของเบฮีมอทได้

        หลี่จิ้งยืนเครียดอยู่บริเวณภาพโฮโลแกรม สายตาคมกริบของเขาส่องไปยังข้อมูลที่ปรากฏขึ้น แต่มันกลับไม่พบอะไรที่พวกเขานั้นต้องการ

        ชายชราผู้เป็นที่เคารพและได้รับการขนานนามว่าเป็นเทพสงครามแห่งสมาพันธ์โลกเหมือนจะต้องยอมรับความพ่ายแพ้ในครานี้

        เขาหันไปมองอาซาเลีย ปัญญาประดิษฐ์ที่มีสติปัญญาสูงที่สุดในสมาพันธ์โลก

        แต่ในครั้งนี้ก็ยังไม่สามารถช่วยให้พวกเขาประสบความสำเร็จได้ อาซาเลียที่ยืนอยู่ตรงนั้นเผยสีหน้าที่ดูเคร่งขรึม ดวงตาสีฟ้าที่ส่องประกายวิบวับของเธอ มองไปยังข้อมูลที่ยังคงหมุนวนอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะค่อยๆถอนหายใจออกมา

        [ดิฉันขอโทษค่ะ ท่านหลี่จิ้ง]

        อาซาเลียพูดด้วยเสียงเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความเสียใจ

        [ระบบการสแกนของเราไม่มีข้อผิดพลาด แต่...เราก็ยังไม่พบเบฮีมอทเลย]

        หลี่จิ้งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ และตอบกลับ

        “ไม่ใช่ความผิดของเธอ อาซาเลีย”

        “บางทีมันอาจจะซ่อนตัวได้เก่งกว่าที่เราคิด! หรือบางที... เราอาจเข้าใจมันผิดมาตลอด!”

        ขณะที่ชายชราอย่างไอน์สไตร์ ผู้เป็นหนึ่งในอัจฉริยะด้านวิทยาศาสตร์ของสมาพันธ์โลกก้าวเดินมาข้างๆ ตัวของเขามองดูข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยสายตาที่เคร่งเครียด

        ก่อนจะส่ายหัวเบาๆและพูดออกมา

        “ดูเหมือนความรู้ของเราอาจยังไม่เพียงพอที่จะเข้าใจสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเบฮีมอท”

        เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่าย แต่คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นและหวั่นเกรง

        ผู้คนที่มาร่วมงานต่างเริ่มพูดคุยกันอย่างไม่พอใจ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความผิดหวัง ใบหน้าของทุกคนดูมืดครึมและเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ

        “พวกเรานักสู้พันธุกรรมทำงานกันหนักมากก็เพื่อสิ่งเหล่านี้ เราเสียทั้งเวลาและทรัพยากรไปมากมาย แต่สุดท้ายกลับไม่พบอะไรเลยเนี่ยนะ?”

        นักสู้จากองค์กรชั้นนำแห่งนึงตะโกนออกมา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่มากล้น

        “เบฮีมอทหายไปไหน?”

        “หรือบางทีมันอาจจะไม่เคยอยู่ที่นี่เลย?”

        อีกคนหนึ่งกล่าวเสริม ดวงตาของเขาส่องประกายและเต็มไปด้วยความสงสัย

        “ไม่ เบฮีมอทตนนี้มีตัวตนอยู่จริง มันอยู่ที่ดาวเคราะห์โลกของเราแน่นอน!”

        “พวกแกก็เห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายในป้อมปราการแห่งนั้นไม่ใช่เรอะ?”

        เสียงคำถามและความไม่พอใจดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่การประชุมดำเนินไป หลี่จิ้งได้แต่ยืนมองทุกสิ่งอย่างเงียบๆ เขารู้สึกถึงความล้มเหลวในครั้งนี้และรู้ว่าการตามหาเบฮีมอทอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่พวกเขาคิดไว้

        [เราควรทำยังไงต่อไป ท่านหลี่จิ้ง?]

        [หรือพวกเราควรลองอีกครั้งไหม?]

        ตอนนั้นอาซาเลียที่ลอยอยู่ข้างๆก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

        หลี่จิ้งหันไปมองอาซาเลียก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

        “เราจะต้องหามันจนเจอ แม้ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม เบฮีมอทยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง เราต้องไม่หยุดตามหามัน!”

        แม้จะมีความผิดหวังและความสับสนในห้องนี้ แต่ทุกคนรู้ว่าเบฮีมอทยังคงเป็นภัยคุกคามที่ต้องจัดการ และพวกเขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะพบมัน

        อย่างไรก็ตาม พวกเขายังไม่รู้เลยว่าเบฮีมอทที่พวกเขามองหาอยู่นั้นได้ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาตลอดเวลา

        ถึงจะล้มเหลวไปครั้งหนึ่ง แต่ความมุ่งมั่นของสมาพันธ์โลกยังไม่หมดสิ้น หลี่จิ้งและคนอื่นๆเองก็ไม่ยอมแพ้ พวกเขาสั่งการให้ใช้ดาวเทียมทุกดวงที่สมาพันธ์มีอยู่ทั่วทั้งโลก เพิ่มขีดความสามารถในการสแกนขึ้นไปอีกระดับ

        ระบบการสแกนจะถูกเปิดใช้เต็มกำลัง ถึงขั้นดึงพลังงานสำรองออกมาใช้ เพราะพวกเขาไม่ยอมรับการพ่ายแพ้ในครั้งนี้

        “เปิดการสแกนอย่างเต็มกำลัง! เราไม่มีทางที่จะปล่อยให้เบฮีมอทหนีรอดไปได้!”

        หลี่จิ้งสั่งการด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ดวงตาของเขาไม่เคยละออกจากหน้าจอ

        อาซาเลียยืนยันคำสั่งด้วยการกดปุ่มบนแผงควบคุม หลายหน้าจอแสดงผลพร้อมกัน

        แสงสีฟ้าและเขียววิ่งผ่านเส้นประสาทม่านตาอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับดาวเทียมทั้งหมด ดาวเทียมทุกดวงในวงโคจรของโลกถูกใช้งานเต็มที่ แผ่ขยายคลื่นสแกนไปทั่วทุกทวีป ทุกส่วนลึกของมหาสมุทร และทุกมุมมืดของโลก

        ในห้องโถงควบคุมหลัก เหล่านักวิทยาศาสตร์และนักรบพันธุกรรมต่างจ้องมองจอภาพอย่างไม่กระพริบตา พวกเขารู้ดีว่าการสแกนในครั้งนี้เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะยืนยันการมีอยู่ของเบฮีมอท ถ้ามันยังคงหลุดรอดไปได้จริงๆ พวกเขาเหล่ามนุษย์ก็คงยอมแพ้พ่าย

        [พลังงานของระบบดาวเทียมสแกนกำลังถึงขีดจำกัดแล้วค่ะ]

        [ถ้าเราเพิ่มพลังงานมากกว่านี้ ระบบอาจเกิดการเสียหายได้]

        ในตอนนั้นเสียงแจ้งเตือนก็ได้ดังขึ้น

        ทำให้อาซาเลียต้องกล่าวออกมา เสียงของเธอแฝงความกังวล

        “พวกเราไม่มีทางเลือก!”

        หลี่จิ้งไม่ได้สนใจและตอบกลับด้วยเสียงที่หนักแน่น บรรยากาศในห้องควบคุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนต่างจ้องมองการสแกนที่เกิดขึ้นอย่างระมัดระวัง

        ใบหน้าของพวกเขาดูซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวล พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าสมาพันธ์โลกจะถูกเบฮีมอทชักนำไปสู่ความสิ้นหวังเช่นนี้

        “ทำไมเรายังไม่พบเจออะไรเลย?”

        “มันเป็นไปไม่ได้ที่เบฮีมอทจะหลบซ่อนตัวจากระบบสแกนทั้งหมดของเราได้”

        ซวนหยวนกระซิบกับตัวเอง พลางขมวดคิ้วด้วยท่าทางที่สับสนเป็นอย่างมาก

        ขณะเดียวกันทันย่าที่นั่งเงียบอยู่ในมุมหนึ่งของห้องกลับหัวเราะเบาๆในใจ

        เขารู้ดีว่าพวกเขาจะไม่สามารถหาเจอ เพราะความลับที่แท้จริงคือเขาเอง ทันย่าคือเบฮีมอทที่พวกเขากำลังค้นหา แต่เขาก็ปกปิดทุกสิ่งทุกอย่างไว้อย่างแนบเนียนจนไม่มีใครสงสัย

        “แซงทัวรี่มันก็แค่ดาวเทียม”

        “แกไม่มีทางที่จะหาฉันเจอ!”

        ทันย่าคิดในใจ พลางยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน โรซาเลียที่นั่งอยู่ข้างๆทันย่า ก็รู้สึกถึงความตลกขบขันในสถานการณ์นี้

        เธอเฝ้ามองผู้คนในห้องควบคุมที่ดูมืดครึมด้วยความเห็นใจปนกับความเย้ยหยัน ความพยายามของสมาพันธ์โลกในการตามหาเบฮีมอทนั้นดูไร้ผลและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

        “ไม่ว่าพวกแกองค์กรทั้งหมดจะใช้ดาวเทียมไปมากแค่ไหนก็ตาม มันก็ไม่มีวันหาเจอ”

        “ให้พวกเขาสแกนต่อไป พวกเขาก็แค่กำลังเสียเวลาไปกับการตามหาเงาของตัวเอง”

        เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ การสแกนของดาวเทียมดำเนินต่อไปจนถึงขีดจำกัด

        [ปิ๊บ!ปิ๊บ! พลังงานถึงค่าขีดจำกัด ระบบกำลังโอเวอร์โหลด]

        [คำเตือน แนะนำให้ปิดการทำงานของดาวเทียมโดยด่วน]

        ระบบการสแกนได้ทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับยังคงเป็นศูนย์ ไม่มีร่องรอยของมอนเตอร์เบฮีมอทปรากฏขึ้นแม้แต่นิดเดียว

หลี่จิ้งถอนหายใจอย่างหนัก เขาเริ่มรู้สึกว่าการตามหาครั้งนี้อาจจะไร้ประโยชน์

        “หยุดการสแกน!”

        “เราใช้พลังงานไปมากพอแล้ว”

        ชายชราสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

        ขณะที่ชายชราก็ได้พิงหลังลงบนเก้าอี้ของตนอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง

        ทันใดนั้นระบบการสแกนได้ถูกปิดลง ดาวเทียมทั้งหลายที่โคจรรอบโลกค่อยๆลดการทำงานลง เสียงถอนหายใจดังขึ้นรอบห้องควบคุม ผู้คนที่มาร่วมงานต่างเริ่มพูดคุยกันด้วยความผิดหวังและความโกรธเคือง ความเงียบงันและความมืดครึ้มปกคลุมไปทั่วทุกที่ของอาณาเขต

        พวกเขาไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็คือ สมาพันธ์โลกพ่ายแพ้ในการตามหาในครั้งนี้

        หลังจากความพยายามอย่างเต็มที่ในการค้นหาเบฮีมอทแต่ไม่ประสบความสำเร็จ สมาพันธ์โลกก็ต้องยอมรับความจริงอย่างไม่เต็มใจ

        ดาวเทียมแซงทัวรี่ที่ถูกเตรียมพร้อมสำหรับทำลายล้างเบฮีมอทจะถูกเก็บไว้เป็นแผนสำรอง แม้จะไม่ได้ถูกยิงออกมาในครั้งนี้ แต่ก็ยังคงเตรียมพร้อมสำหรับการใช้งานในอนาคต หากเบฮีมอทปรากฏตัวอีกครั้ง

        บรรยากาศในห้องควบคุมเต็มไปด้วยความผิดหวังและความสิ้นหวัง นักสู้พันธุกรรมและเจ้าหน้าที่ต่างเริ่มทยอยออกจากห้องไปทีละคน

        ไม่มีใครพูดอะไร ความเงียบงันครอบคลุมไปทั่วพื้นที่ หลี่จิ้งมองดูทุกคนแยกย้ายกันไปด้วยใบหน้าที่มืดครึ้มลง แม้เขาจะไม่พูดอะไร แต่แววตาก็บ่งบอกถึงความรู้สึกผิดหวังอย่างชัดเจน

        [คิกคิก กลับกันเถอะศิษย์รัก]

        ทันย่าเฝ้ามองทุกสิ่งด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน เขารักษาความสงบและท่าทางเยือกเย็นไว้จนกระทั่งทุกคนแยกย้ายออกไป

        จากนั้นเขาก็ออกจากสมาพันธ์อย่างเงียบๆ มุ่งหน้ากลับไปยังคฤหาสน์ของตน

        “ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านอาจารย์เห็นหน้าของพวกมันหรือเปล่า ตาแก่หลี่จิ้ง ซวนหยวน หยางจินเหิน หรือทุกคน พวกมันดูแบบว่า..”

        เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ทันย่าเปลี่ยนจากความเงียบขรึมเป็นอารมณ์ที่เบิกบานยิ่งกว่าเดิม เขาอดกลั้นไม่ไหวจนถึงขั้นหัวเราะขึ้นอย่างหนัก

        เขารู้สึกสนุกสนานกับสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเหมือนกับเกมที่เขาเล่นกับสมาพันธ์โลก และพวกเขาเป็นฝ่ายชนะอย่างสมบูรณ์

        [ดูเหมือนว่าแผนของพวกเราจะสำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์แบบ เทคโนโลยีของโลกแห่งนี้ยังคงไม่อาจตรวจเบื้องลึกที่แท้จริงได้]

        [แต่ต่อให้ตัวของเจ้าจะโดนตรวจสอบโดยเทคโนโลยีชั้นสูงภายในจักรวาล คุณสมบัติของยีนพันธุกรรมเบฮีมอทก็ยังคงแตกต่าง ยีนพันธุกรรมในร่างมนุษย์ได้ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ แม้ผู้เป็นอมตะที่แท้จริงก็ยังแยกแยะไม่ออก]

        อาจารย์ของทันย่าก็อยู่ที่นั่น เด็กสาวเห็นท่าทางของลูกศิษย์ก็หัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน

        “คิดว่าดาวเทียมเหล่านั่นจะหาฉันเจอได้จริงๆหรือ? พวกมันไม่รู้เลยว่าเบฮีมอทที่มองหาอยู่ตรงหน้าของพวกเขาตลอดเวลา”

        [ใช่แล้ว พวกเขาถูกหลอกลวงได้ง่ายดายกว่าที่คิด ความคิดของพวกเขาจำกัดอยู่เพียงแค่กรอบเดิมๆที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง]

        [พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าในบางครั้ง มอนเตอร์ก็อาจแปลงกายมาเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ กรณีของเจ้าถือว่าเป็นที่สุด]

        ดาวาลรีบกล่าวเสริมด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งสองพูดคุยกันด้วยความคึกคักและความสุขในใจ มันเหมือนกับการเฉลิมฉลองชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ทันย่าและอาจารย์ต่างเย้ยหยันให้กับความล้มเหลวของหลี่จิ้งและสมาพันธ์โลก

        พวกเขาเห็นความพยายามของสมาพันธ์เป็นเรื่องขบขันและไร้สาระเลยก็ว่าได้

        ...

        ใจเยนก่อนทั้งสอง อย่าคึกให้มาก 55+