"จ๊ากกกก....!!!! ขน..ขน..ขนของข้า ขนสีรุ้งอันปุกปุยและงดงามราวกับใยไหมที่แสนบริสุทธ์ของข้ามันหายไปไหนหมด....!!!!!!!"
ปิงปิงฟื้นตื่นขึ้นมาในอีก 5 เดือน หลังจากที่เขาไม่ผ่านบททดสอบจากทัณฑ์สายฟ้า์ โดยการโดนทัณฑ์สายฟ้า์สายสีทองเล่นงาน
"แล้วนี่มันอะไรกัน..พลังปราณสายเือสูรของข้ามันหายไปไหนหมด" ปิงปิงใเพิ่มขึ้นอีกเป็ 2 เท่าจากเื่ที่ขนลิงของเขาหายไป
"โอ๋ๆๆ..ลูกปิง..เ้าทำใจดีๆเอาไว้ก่อน ไม่ใช่แค่ขนและพลังปราณสายเือสูรของเ้าเท่านั้นที่หายไป เ้ายังกลายร่างเป็มนุษย์ที่สุดแสนจะอัปลักษณ์อีกด้วย" มารดาของปิงปิงกล่าวเหมือนจะปลอบใจหรือจะซ้ำเติมก็ไม่อาจทราบได้
"กระจก..!!! ข้า้ากระจก..!!!" ปิงปิงเริ่มจิตตกแล้ว
"ได้ๆๆ..ลูกปิง แม่จะให้เ้าดูกระจกเดี๋ยวนี้" ว่าแล้วมารดาของปิงปิงก็นำกระจกออกมาจากมิติเซียนอสูรกลางหน้าฝากของนางแล้วยื่นให้กับเทียนปิงปิง
เมื่อปิงปิงได้เห็น *ร่างมนุษย์* ของเขา ปิงปิงถึงกับใจนหน้าซีดวิงเวียนศีรษะหน้ามืดตามัว แล้วเกือบจะเป็ลมล้มพับสลบลงไปอีกครั้ง
เพล้ง..!!!! เสียงกระจกบานที่ปิงปิงถือร่วงหลุดจากมือตกลงสู่พื้นจนแตกกระเด็น
"เอ้อ..กระจกบานนี้มันแพงมากนะนั่น กว่าแม่จะได้มาแม่ก็ต้องแอบลักลอบข้ามเข้าไปซื้อในดินแดนของพวกมนุษย์ เฮ้อ.." มารดาของปิงปิงบ่นออกมาเบาๆ
"นี่ๆๆ..นี่มันอะไรกัน..ทำไมข้าถึงกลายเป็มนุษย์ที่น่าเกลียดน่ากลัวสุดแสนอัปลักษณ์ขนาดนี้ไปได้ยังไงกัน" ปิงปิงโวยวายออกมา
อันที่จริงแล้ว *ร่างมนุษย์* ของอสูรลิงปิงปิงนั้น จัดได้ว่าเป็เด็กชายอายุประมาณ 10 ปี ที่มีรูปร่างหน้าตาดีหล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว
แต่สำหรับในสายตาพวกอสูรแล้ว มนุษย์ทุกคนก็เหมือนๆกันหมด นั่นก็คืออัปลักษณ์เหมือนกันหมดทุกคนไป
"เ้าอย่าเพิ่งคิดมากไปเลยลูกปิง เดี๋ยวท่านพ่อของเ้ากับท่านผู้ยิ่งใหญ่ก็คงจะเข้ามาพบกับเ้า เ้าแหกปากร้องเสียงดังเสียขนาดนี้ พวกเขาก็คงจะรู้แล้วว่าเ้าฟื้นแล้ว" มารดาของปิงปิงกล่าว
"ท่านผู้ยิ่งใหญ่..??? ใครหรือขอรับท่านแม่" ปิงปิงสงสัยอย่างแรง เนื่องด้วยครอบครัวอสูรลิงของปิงปิงอาศัยอยู่ที่เทือกเขาลิงคลั่งแห่งนี้เพียง 3 ชีวิต คือบิดา , มารดาแล้วก็ตัวปิงปิงเอง จะมีผู้ยิ่งใหญ่จากที่ไหนมาได้อีก
ไม่นานนัก..บิดาและผู้ยิ่งใหญ่ก็เข้ามาหาปิงปิง
ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้เป็อสูรซึ่งแปลงร่างเป็มนุษย์ผู้ชายผิวสีขาว อายุประมาณ 60 ปีและมีร่างกายที่สูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่หัวล้านและมีดวงตาสีแดงที่ดุดัน
ท่านผู้ยิ่งใหญ่ไม่รอช้า..เขารีบกล่าวขึ้นว่า "เ้าหนูปิง..เ้าจะต้องมาเป็ลูกศิษย์ของข้า"
ปิงปิงได้แต่กระพริบตาปริบๆ
"ทำไมข้าต้องไปเป็ลูกศิษย์ของท่านด้วย" ปิงปิงถาม
"ฮ่าๆๆๆๆ..ก็เพราะทั่วทั้งดินแดนอสูรนี้นอกจากเ้าแล้ว ข้าก็คืออสูรเพียงตัวเดียวที่เคยถูกทัณฑ์สายฟ้าสายสีทองฟาดผ่าเข้าใส่แล้วรอดตายมาได้อย่างไรเล่า ส่วนตัวอื่นๆนั้นตายหมด ไม่มีเหลือ"
"และข้อสำคัญก็คือ ข้ายังมีหนทางให้เ้าหวนคืนกลับมาเป็อสูรลิงได้อีกครั้ง" ท่านผู้ยิ่งใหญ่กล่าว
"ตกลงขอรับ..ท่านอาจารย์ ข้ายินดีเป็ศิษย์ของท่านขอรับ" ปิงปิงรีบตอบรับอย่างเร็วจี๋
"เอ่อ..ง่ายๆอย่างนั้นเชียวหรือ เ้าจะไม่ถามก่อนหรือว่าข้าเป็ใครมาจากไหน" ท่านผู้ยิ่งใหญ่กล่าวถามออกมาแบบงงๆ
"ไม่ต้องขอรับท่านอาจารย์ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ข้า้าหวนคืนกลับไปเป็อสูรลิงที่สง่างามเหมือนเดิมขอรับ"
"ข้าไม่้าที่จะอยู่ในร่างของมนุษย์ที่สุดแสนอัปลักษณ์เช่นนี้ขอรับ"
"ยี้..!!!"
125
