“งั้นให้น้ารินนอนห้องคุณพ่อ”
“…”
“เพราะเตียงห้องคุณพ่อใหญ่น่ารินจะได้ไม่เจ็บแบบนี้ดีไหมครับ”
ชายหนุ่มรีบละล่ำละลักพูดขยายความหลังเห็นท่าทางใของหญิงสาวที่หันมามองเขาตาโต
“จริงนะคะคุณพ่อ”
“ครับ”
“เย้ๆๆ น้องพิมจะได้นอนกับนรินแล้วเย้ๆ”
สายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองละจากเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังะโโลดเต้นบนเก้าอี้ด้วยความดีใจก่อนจะเป็กรแสดงสีหน้ารู้สึกผิดพร้อมขยับปากโดยไร้เสียงออกมา
(ขอโทษนะครับ)
ส่วนหญิงสาวเองก็ยิ้มรับพร้อมส่ายหน้า แล้วขยับปากตอบกลับมาว่า
(ไม่เป็ไรค่ะ)
ทั้งที่ใจเธอเต้นรัวอยากจะะโโลดเต้นและหวีดร้องออกมาไม่ต่างจากหลานสาว
“ไปค่ะ น้ารินเราไปอาบน้ำกัน”พริ้มพราวปีนลงจากเก้าอี้แล้วดึงมือของน้าให้ตามเธอไปอาบน้ำพร้อมกับโอ้อวดว่าห้องและเตียงนอนของพ่อเธอนั้นกว้างใหญ่ขนาดไหน
กรที่มองสองน้าหลานเดินขึ้นบันไดไปก็ได้แต่ส่ายหน้ากับท่าทางและอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของบุตรสาวก่อนจะหันกลับมาปิดบ้านปิดไฟแล้วขึ้นไปเตรียมห้องนอนให้กับหญิงสาวอีกคนที่มานอนในห้องของเขา
รินมองสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกอีกครั้งระหว่างที่รอหลานสาวเลือกนิทาน หลังจากที่เธอตรวจตราตัวเองแล้วหลายต่อหลายครั้ง
“ไปค่ะน้าริน น้องพริ้มพร้อมแล้ว”
หญิงสาวก้มมองร่างเล็กที่นอนตุ๊กตาตัวเก่ง เดินมาจับมือเธอพร้อมกระตุกเบา ๆ
“งั้นเราไปกันเลยนะคะ”
รินกุมมือเล็กก่อนทั้งสองจะพากันเดินไปที่ห้องนอนใหญ่ของบ้านหญิงสาวลอบสูดลมหายใจเข้าปอดไปหลายครั้ง ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น จนมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนใหญ่
สูดดด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณพ่อขา น้องพริ้มกับน้ารินมาแล้วค่า...”
“คุณพ่ออออ”
“เปิดเข้ามาเลยครับ”
ใบหน้าของคนที่อยู่หลังประตูมองกัน ก่อนจะเป็เด็กหญิงตัวเล็กที่เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแล้วเดินน้าสาวเข้าไปด้วยในก่อนั์ตากลมเป็ประกายมองห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีสว่างทำให้ห้องนอนดูโล่งกว้างตรงกลางห้องมีเตียงนอนขนาดคิงส์ไซต์และเสริมด้วยเตียงมีขอบกั้นคาดว่าน่าจะเป็เตียงนอนของหลานสาวเธอเมื่อตอนแรกเกิดทำให้เตียงมีขนาดใหญ่เข้าไปอีก
“รินนอนริมนอกนะครับ จะได้สะดวกเวลาอยากเข้าห้องน้ำ”
รินหันหลังไปทางต้นเสียง ก่อนจะรีบหลุบตามองต่ำเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นพร้อมกับมือของเขาใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกไปด้วย
“คะ ค่ะ”
เสียงหวานตอบแ่ก่อนจะ มองตามร่างสูงเดินกลับไปทางห้องแต่งตัวอีกครั้ง
‘คืนนี้จะหลับไหมนะริน’
หลังยืนละล้าละลังที่กลางห้องอยู่นานหญิงสาวร่างเล็กในชุดนอนสีเดียวกับหลานสาวก็เดินไปทางเตียงนอนแล้วย่อตัวลงนั่งข้างร่างเล็กที่กำลังนั่งเปิดหน้าหนังสือนิทานอยู่คนเดียว
“น้ารินขา มาค่ะ นั่งตรงนี้ค่ะ”
มือเล็กตีปุ๊ ปุ๊ ตรงที่นั่งข้างตัวเอง ก่อนตัวเองจะล้มนอนตรงกลางเตียงนอนกอดตุ๊กตาแล้วยื่นหนังสือนิทานมาให้เธอ
“มาครับพี่ดีกว่า รินเจ็บหลังน่าจะไม่ถนัด”
“อ๋อค่ะ”
มือเล็กยื่นหนังสือต่อให้คนที่เดินมายืนอยู่ด้านหลังก่อนจะรีบก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นหน้าท้องแกร่งใช้เสื้อนอนตัวบาง
‘เสื้อนอนต้องบางขนาดนี้เลยหรือไง’
หญิงสาวอดจะแอบคิดในใจไม่ได้เมื่อ เงารางๆ ของกล้ามเนื้อเป็มัดเมื่อมองย้อนแสงไฟ
ผู้ใหญ่ทั้งสองเล่านิทานไปพลาง หลอกล้อเด็กน้อยไปพลางจนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เด็กหญิงร่างเล็กที่ก่อนหน้าหวีดร้องสนุกสนานเวลานี้ก็เงียบลง
กรที่ทำหน้าที่หลักในการเล่านิทานหันมามองทางข้างกายหลังเสียงลูกสาวเงียบลงก็เห็นว่าพริ้มพราวนั้นได้หลับไปแล้วและเมื่อมองเลยไปทางหญิงสาวอีกคนก็เห็นว่านอนหลับตะแคงข้างหันมาทางเขาและหลานสาวของเธอ
มือใหญ่ปิดหน้าหนังสือเตรียมจะเอาวางบนหัวเตียงทว่ามือหนาก็ต้องรีบปล่อยหนังสือในมือทิ้งแล้วกระโจนไปคว้าขาเล็กของลูกสาวที่กำลังวาดไปทางหญิงสาวอีกคนที่หลับอยู่
ฟู้ววว
‘เกือบไปแล้ว’
หลังจัดท่าทางให้บุตรสาวเรียบร้อย ก่อนก็เก็บหนังสือและของเล่นให้เข้าที่ก่อนจะลุกขึ้นไปปิดไฟเมื่อกลับมาตรงเตียงนอนเห็นบุตรสาวอยู่ในท่าเดิมไม่ได้ดิ้นไปทางหญิงอีกคนเขาก็ถอนลมหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอกชายร่างสูงกลับไปนอนตรงที่เดิมพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวโดยไม่ลืมจะดึงผ้าคลุมร่างหญิงอีกคนด้วย
บรรยากาศเงียบสงัดในยามค่ำคืนทำให้ชายร่างสูงหลับลงได้ไม่ยากทว่าเปลือกตาของเขาก็ต้องลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืด เมื่ออยู่ ๆก็ได้ยืนเสียงครางแ่ดังขึ้น ใบหน้าคมติดงัวเงียเล็กน้อยหันไปทางข้างกายก็เห็นว่าน้องสาวภรรยากำลังลืมตาและขยับกายด้วยความยากลำบากอยู่
“ให้พี่ช่วยไหมครับ”
“อืมม เสียงรินกวนพี่กรเหรอคะ”
หญิงสาวที่พยายามยันตัวลุกขึ้นหันมองไปทางพี่เขยที่ลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาทางเธอก่อนจะลุกขึ้นนั่งได้มากความช่วยเหลือของเขา
“ขอบคุณนะคะ”
รินเขาห้องน้ำ พร้อมจัดการธุระของเธอจนเสร็จและเมื่อมาถึงเตียงก็เห็นว่าหลานสาวตัวน้อยได้โดนย้ายไปนอนอีกฝั่งหนึ่งแล้ว
“นี่”
“น้องพริ้มนอนดิ้น เดี๋ยวจะกระแทกรินพี่เลยย้ายนะ”
“อ๋ออค่ะ”
เสียงหวานรับคำเสียงแ่ ก่อนหันหลังให้ชายอีกคนแล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนอนช้าๆ
‘ใกล้แค่นี้จะหลับได้ยังไงกัน’
กว่าจะผ่านคืนนั้นไปได้ก็เกือบรุ่งเช้าแล้วและไม่เพียงคืนนั้นที่หญิงสาวต้องนอนที่ห้องใหญ่ของพี่เขยเพราะหลังจากวันนั้นเด็กหญิงก็รบเร้าให้พ่อของเธอชวนน้าสาวมานอนที่ห้องทุกวันจนสุดท้ายหญิงสาวแทบจะต้องย้ายของบางส่วนมาไว้ที่ห้องนอนใหญ่แล้วใช้ชีวิตไม่ต่างจากพ่อ แม่ลูกที่ต้องนอนด้วยกัน
หลังรักษาตัวอยู่เกือบเดือนตอนนี้ร่างกายของเธอก็หายดีและประจวบเหมาะกับที่ ศิวกรงานยุ่งพอดี เธอเลยอยู่ดูแลหลานสาวแทนคนตัวใหญ่ที่บางครั้งไม่กลับมานอนที่บ้าน และต้องวิ่งงานต่างจังหวัด
“ค่ะพี่กร”
“รีนนนน วันนี้พี่กลับบ้านนะครับ”
“ค่ะ นี่พี่เมาเหรอคะ” รินดึงโทรศัพท์ออกมาจากหูมองดูเบอร์ที่โทรเข้ามาดี ๆ อีกครั้งคิ้วเรียวขมวด เข้าหากันแน่นเพราะั้แ่อยู่บ้านหลังนี้มาเธอยังไม่เคยเห็นคนตัวสูงเมาอย่างนี้มาก่อน
“ค้าบบบ พี่ดื่ม ดื่มมมแต่ไม่มาววว”
“แล้ว แล้วพี่จะกลับมากี่โมงค่ะ”
“จะกลับแล้วค้าบบบ”
“ให้รินไปรับไหมคะ”
“ไม่ต้อง ไม่ต้องงมารับ”
“ค่ะ งั้นรินรอพี่นะคะ”
“ค้าบบบ รินรอพี่นะ”
ดวงตากลมมองนาฬิกาแขวนบนผนัง หลังได้ยินเสียงรถเคลื่อนเข้ามาจอดในโรงรถร่างบอบบางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปทางประตูหน้าบ้านมองคนที่ลงจากรถด้วยท่าทางทุลักทุเล
“อะ อะ พี่กรระวังค่ะ”
หญิงสาวถลาเข้าไปช่วยประคองคนตัวสูงที่ทำท่าจะล้มลง หลังก้าวขาลงแตะพื้น
“รีนนน พี่กลับมาแล้ววว”
รอยยิ้มหวานที่นาน ๆ จะได้เห็นส่งไปให้คนที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะซบลงตรงบ่าเล็กแล้วสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด
ฟอดดดด
“หอมมมจัง
4K
