เวยฟางนอนหลับตาปริบๆเมื่อเหมาฮ่าวลุกขึ้นถอดรองเท้าให้นางแล้วเขาก็ยื่นมือออกนอกมุ้งโบกมือลงปุ๊บเทียนก็ดับปั๊บ
“เอาล่ะ! พวกเรานอนกันได้แล้ว”เขาดึงผ้าห่มมาคลุมอกให้นางและตนเองก่อนจะเลื่อนร่างลงนอนกอดนางไว้หลวมๆ
เวยฟางก้มหน้างุดอยู่ตรงอกเขาเสียงหัวเราะหึๆ พอใจของเหมาฮ่าวทำให้นางหงุดหงิด อกใจสั่นระรัวครั้นเงียบลงนางก็ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงอยู่ใกล้ๆ หูชายหนุ่มก้มหน้ายิ้มกับศีรษะของคนในอ้อมกอด เขาอยากให้นางเต็มใจจะแต่งงานด้วยคงจะต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมที่เถียนฮุยจอมเ้าชู้เคยสอน
‘สร้างความผูกพัน โจมตีให้ใจเต้นแสร้งปล่อยเพื่อจับ’
หญิงสาวไม่รู้ว่าตนเองเผลอหลับไปในยามใดทว่าในตอนใกล้จะเช้าที่ฉางเหมยมาเคาะประตูปลุกนั้นนางนอนหันหลังให้เหมาฮ่าวลมหายใจอุ่นของเขารดอยู่ข้างแก้ม เวยฟางใบหน้าร้อนผ่าวสองแขนของเขายังกอดเอวนางเอาไว้
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“แม่นางเวยเร็วเข้าเถอะ! วันนี้ท่านต้องไปกับนายหญิงนะเ้าคะ”
เวยฟางรีบดึงแขนของเขาออกจากร่างตนเองก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูรับฉางเหมยที่เอาน้ำอุ่นมาส่ง
“คุณชายล่ะเ้าคะ”
เวยฟางหน้าแดงก่ำเมื่อสายตาของฉางเหมยตกตะลึงกับภาพบนเตียงหญิงสาวยิ้มแหยๆ “ยังนอนหลับอยู่เลย”
“นะนี่พวกท่าน!”
“เปล่านะ!ก็แค่คุณชายของเ้าตื้อจะนอนบนเตียงกับข้า ยังไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย”
“แย่แล้ว! ถ้าเกิดนายหญิงรู้เื่เข้าล่ะก็ แม่นางเวยท่านลำบากแน่”
“ข้าก็กลัวอยู่นี่ล่ะ! ข้าไม่รู้นี่ว่าคุณชายใหญ่จะอุตริมาหลบอยู่ในห้องข้า”
ฉางเหมยเองก็พูดไม่ออกแม้นางจะรับเงินคุณชายเพื่ออำนวยความสะดวกให้เขาแต่ก็ไม่ได้อยากให้เวยฟางได้รับความเดือดร้อน
“ท่านรีบเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะแล้วรีบออกไปข้าจะปลุกคุณชายเอง”
“ได้ๆเ้าช่วยข้าทีเถอะ” เวยฟางรีบเข้าไปหลังฉากเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า
เหมาฮ่าวดีดตัวลุกขึ้นฉางเหมยที่กำลังจะเดินเข้าไปปลุกใจึงถอยออกชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นปิดปากตนเองห้ามมิให้สาวใช้ส่งเสียง เขาเดินไปหลังฉากยื่นเอาชุดที่พาดไว้ส่งให้นางเวยฟางที่สวมกางเกงและเอี๊ยมรับเสื้อตัวในไปสวม แล้วมือนั้นก็ยื่นเสื้อตัวนอกให้นางกระทั่งสายรัดเอว
“ขอบใจนะฉางเหมย”นางแต่งตัวเรียบร้อยก็คิดจะไปสางผมแต่งหน้า เมื่อหันมาก็ใแทบสิ้นสติ
เขารีบยกมือปิดปากเพราะเกรงนางจะกรีดร้อง“ข้าแค่ช่วยคู่หมั้นแต่งตัว หากเ้าร้องเสียงดังจนฉู่เยว่เข้ามาล่ะก็ท่านแม่ก็จะรู้ว่าเมื่อคืนเราสองคนร่วมเตียงกันแล้ว”
เวยฟางหน้าซีด“คนบ้า!ท่านเข้ามาดูข้าแต่งตัวทำไม?”
“จะช้าจะเร็วเ้าก็ต้องเป็ภรรยาของข้าข้าจะมาช่วยเ้าแต่งตัวมีอะไรไม่เหมาะเล่า? จุ๊ๆ เื่นี้ ข้ากับฉางเหมยจะเก็บไว้เป็ความลับแต่หากเ้าอยากจะให้ผู้อื่นรู้ก็ป่าวประกาศตอนนี้เลยก็ได้”
เวยฟางทั้งหน้าซีดและหน้าแดงสลับกันด้วยความโมโหยามนี้นางตกเป็เบี้ยล่างสองแม่ลูกอย่างไม่อาจกระดิกตัวได้ หม่าฮูหยิน้าให้นางออกไปจากจวนนี้อย่างเต็มใจไม่ว่าจะออกไปอยู่ที่อื่นหรือออกเรือนโดยที่เหมาฮ่าวเองต้องเห็นด้วยส่วนเหมาฮ่าวเมื่อคืนเขาก็แสดงเจตนาชัดแจ้งแล้วว่า้าแต่งงานกับนางเวยฟางรู้สึกมึนศีรษะตุบๆ เื่ที่เขาแอบเข้าห้องของนางหากนางโวยวายก็จะกลายเป็ว่าแผนของเขาสำเร็จแต่นางก็จะต้องกลายเป็ศัตรูกับหม่าฮูหยินซึ่งนางไม่้าเป็ลูกสะใภ้ที่ถูกกดขี่แต่ถ้านางไม่โวยวาย คุณชายเหมาจอมเ้าเล่ห์ก็คงจะอาศัยเื่นี้ข่มขู่นางได้อีก
“เ้ารีบไปหาท่านแม่เสียสิ!หรือจะยืนรอให้ฉู่เยว่เข้ามาตามเ้า”
เวยฟางได้สติรีบผลุนผลันออกจากห้องไปปล่อยให้ฉางเหมยจัดการเก็บห้องและหาทางพาเหมาฮ่าวออกมาโดยไม่ให้ผู้อื่นเห็น นางรู้ว่าเขาคงคิดจะให้นางเป็ผู้เปิดโปงเื่นี้โดยตนเองเพื่อให้นางถูกหม่าฮูหยินมองว่าเป็คนทรยศ!
เหมาฮ่าวกลับไปยังเรือนของตนเขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปดักมารดาที่หน้าประตูใหญ่เพราะรู้ว่าหม่าฮูหยินต้องแต่งหน้าแต่งผมอย่างประณีตเพื่อไปพบฮูหยินสกุลโหลวเดิมทีมารดาของเขากับมารดาของโหลวซีห่าวก็เป็สหายในวัยเด็กหากนางรับรองว่าเวยฟางเป็ญาติผู้น้องของเขา เห็นทีฮูหยินสกุลโหลวต้องรีบรับนางไว้เป็ลูกสะใภ้แน่
“เสี่ยวฮ่าวเ้าจะไปไหนหรือ?”
“ข้ามาดักรอท่านแม่ขอรับ”
“หือ...เ้ามีธุระอะไรจะพูดกับแม่?”
“วันนี้ข้าอยากติดตามไปดูแลท่านแม่ขอรับที่ผ่านมาข้าดูเป็บุตรชายที่ไม่ได้เื่ ปล่อยปละละเลยท่านเอาแต่ไปสถานที่อโคจรจึงรู้สึกอยากทำคุณไถ่โทษ”
หม่าฮูหยินชะงัก“เอ๋? เหตุใดเ้าจึงสำนึกได้ในวันนี้?”
เวยฟางที่ยืนอยู่ด้านหลังเม้มริมฝีปากแน่น‘เหมาฮ่าวท่านคิดจะขัดขวางแผนการของข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน?’
ชายหนุ่มรีบใช้ไม้ตายทันทีเขาเดินเข้าไปประชิดกอดแขนมารดา “ท่านแม่ขอรับ หากแม้เพียงเื่ดีๆ ท่านยังไม่คิดจะให้ข้ากระทำต่อไปผู้คนด่าว่าข้าเป็คนอกตัญญูข้าก็มิอาจโต้แย้ง”
“เอาเถอะๆเ้าอยากไปก็ไป แค่อย่าทำเสียเื่ก็พอ”หม่าฮูหยินหรี่ตามองบุตรชายในใจก็นึกกระหยิ่ม ‘ข้าเป็แม่ของเ้ามีหรือจะไม่รู้แผนการตื้นเขินอย่างนี้ คิดจะไปขัดคอข้าล่ะสิ’
สองแม่ลูกต่างคิดแผนของตนในใจเวยฟางมองหน้าคนทั้งสองสลับกันไปมานางรู้แล้วว่าที่คุณชายเหมากลายเป็คนเป็เสเพลเล่นการพนันได้เก่งกาจก็คงเพราะได้ความฉลาดมาจากหม่าฮูหยินนี่เอง
‘เวรกรรมของข้า! มาอยู่ระหว่างาของสองแม่ลูกเ้าอุบาย’
ฮูหยินสกุลโหลวส่งพ่อบ้านออกมาเชิญคนทั้งสามเข้าไปในห้องรับแขก
“เมื่อเช้าเสี่ยวห่าวเพิ่งเล่าให้ข้าฟังเื่เวยฟางอยู่พอดีไม่คิดเลยว่าเ้าจะใจตรงกัน มาหาข้าถึงจวน”
“ที่ไหนได้! ข้ามีของมาฝากเ้าต่างหากญาติของข้าส่งของมาจากแคว้นเหลียนเยอะแยะ คิดถึงเ้าเลยอยากเอามาให้ด้วยตนเอง”หม่าฮูหยินยิ้มหวานก่อนจะหันมาสั่งเหมาฮ่าวกับเวยฟาง “เด็กๆพวกเ้าไปนั่งเล่นที่สวนก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกแม่มีเื่จะปรึกษาหารือกัน”
เหมาฮ่าวนิ่วหน้ามารดาของเขาช่างร้ายกาจ ไม่ยอมพูดต่อหน้าเห็นทีเขาต้องคิดวิธีสกัดไม่ให้มารดาเสนอเวยฟางให้กับโหลวซีห่าว ยังไม่ทันทีเขาจะอ้าปากพูดโหลวซีห่าวก็เดินออกมาพอดี
“คารวะท่านป้าหม่าอ้าว!เสี่ยวฮ่าวกับฟางเอ๋อร์ก็มาด้วย”
เหมาฮ่าวแอบเบ้ปากเขารู้สึกว่าโหลวซีห่าวช่างเสแสร้งเป็สุภาพบุรุษได้ดีแท้เวยฟางเห็นกริยานั้นของเขาพอดีก็รีบกลั้นหัวเราะนางหันไปยิ้มกลบเกลื่อนให้กับโหลวซีห่าว
“คารวะคุณชายโหลว”
“เ้าอย่าเรียกห่างเหินเช่นนั้นเลยข้าบอกแล้วว่าให้เรียกข้าว่าพี่ซีห่าว”
“เสี่ยวห่าวเ้าพาทั้งสองคนไปนั่งจิบน้ำชาเล่นที่สวนเถอะแม่มีเื่จะพูดคุยกับท่านป้าหม่าตามลำพัง”
**********************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊ก "พนันรักคุณชายเหมา" วางจำหน่ายแล้วนะคะ กดตามลิงก์ไปจ้า
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MDM5MSI7fQ
9K
![ฝากฝัน BE ME MY STAR [YAOI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668354744_44543928.webp)
