ตอนที่ 43 ข้ามีสถานที่หนึ่งให้ท่านผู้าุโัทั้ง 4 ไปััด้วยตัวของพวกท่านเอง
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" เ้ามนุษย์อันแสนต่ำต้อยเช่นเ้านี้รึ ที่จะมาจัดการข้าจอมปีศาจมารผู้ยิ่งใหญ่ แม้แต่เ้าัทั้ง 4 ตนนี้ที่มีพลังและขั้นยุทธถึงขั้นจอมเทพยุทธ ขั้นที่ 1 ขั้นที่ 2 ยังทำอะไรข้าไม่ได้เลย ข้าจะดูสิว่าทักษะที่เ้าใช้ทำลายดวงจิติญญาร้ายของข้าเป็ของจริงหรือเป็เพียงเลห์กลของเ้ากันแน่ จงมารับความตายจากข้าไปซะ ดวงจิติญญาร้ายจากสุริยะดวงดาวปีศาจมารของจงออกมา "
" ก๊าสส ! ก๊าสสส !! ก๊าสสสส !!! "
" ที่เ้าทำลายไปก่อนหน้านี้เป็เพียงดวงจิติญญาของจอมเทพอันแสนต่ำต้อยของสุริยะดวงดาวนี้เท่านั้น เ้ามนุษย์เ้าลองดูสิว่าจะรับมือกับดวงจิติญญาจอมปีศาจมารจากสุริยะดวงดาวปีศาจมารของข้าได้หรือเปล่า "
" โอ้วว ! ดวงิญญาร้ายนี้น่าสนใจจริง ๆ เลยรวมทั้งดวงจิตของเ้าด้วยข้ากำลังต้องกการข้ารับใช้อยู่พอดีเลย ไหนเ้าลองสั่งการกับดวงจิติญญาร้ายขั้นจอมปีศาจมารจากสุริยะดวงดาวมารของเ้าให้ข้าดูหน่อยสิ "
" เ้าช่างใช้วาจาที่สามหาวยิ่งนัก ได้ในเมื่อเ้าอยากที่จะตายเร็วขึ้นข้าก็จะสงเคราะห็เ้าให้ ดวงจิติญญาจอมปีศาจมารจงสังหารมันซะ ไป "
" ก๊าสส ! ก๊าสสส !! ก๊าสสส !!! "
" บึ๊มมมมม !! "
" กำแพงความมืดมิดสกัดกันพร้อมโจมตีดวงิญญาร้ายนี้ ไป "
" บึ๊มมม ! บึ๊มมมม !! ก๊าสสสส !! ก๊าสสสสส !!! ก๊าสสสสสส !!!! บึ๊มมมมม !!!! "
" ค่ายกลแห่งความมืดมิดกักขังดวงจิติญญาร้ายนี้ไว้ จัดการ "
" เ้ามนุษย์ปล่อยดวงจิติญญาจอมปีศาจมารของข้าเดียวนี้ เ้าบังอาจยิ่งนักที่กล้ากักขังดวงจิติญญาของข้าจงตายซะ "
" ทวนจอมเทพอสูรปีศาจมารออกมา "
"จงตายซะเ้ามนุษย์ เคร็ดวิชาทวนจอมเทพอสูรปีศาจมาร "
" ตู๊มมมม !! "
" หยางโจวเองเมื่อเห็นพลังของทวนจอมเทพอสูร ถึงกับตกตะลึงถึงความหน้าเกรงครามของทวนเล่มนี้ นี้คงเป้นทวนที่ตกทอดมาจากจอมปีศาจมารผู้ปกครองของสุริยะดวงดาวปีศาจมารรุ่นก่อนแน่นอน แต่เ้าจอมปีศาจมารนี้ยังมีพลังไม่เพียงพอที่จะใช้ทวนเล่มนี้มันเพียงดึงพลังของทวนนี้มาได้แค่สองสามส่วนเท่านั้นเอง "
" ทวนของเ้าดีมากแต่มันไม่สามารถใช้พลังออกมาได้เต็มที่ ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ลองเจอทวนของข้าบ้าง "
" พลังเสก็จดวงดาราจงเป็ทวนให้ข้า ไปทำลายทวนของมันซะ "
" ตู๊มม ! ตู๊มมม !! "
" อ๊ากก ! เ้าสารเลวเ้าบังอาจทำลายทวนของข้า ข้าจะดูดกลื่นดวงจิติญญาของเ้า ตาย "
" มันไม่ง่ายอย่างนั้นหลอก ทวนเสก็จดวงดารา ตัดแขนขามันให้หมดไป "
" ควั๊บบ "
" ฉั๊บบบ ! อ๊ากกกก !! ฉั๊บบบบ !! อ๊ากกกก !!! เ้าสารเลวบังอาจตัดแขนขาของข้า ดวงจิติญญาข้าออกจากร่างเดี๋ยวนี้รีบกลับไปยังสุริยะดวงดาวปีศาจมารก่อน "
" วู๊บบบ "
" ฝากไว้ก่อนพวกเ้าทุกคน "
" หยางโจวเมื่อเห็นจอมปีศาจมารถอดดวงจิติญญาตัวเองเพื่อหนีเอาดวงวิญาณกลับยังสุริยะดวงดาวมาร มีหรือที่หยางโจวจะปล่อยดวงจิตนี้ไปได้ ท่านพ่อตาจอมเทพอสูรปีศาจมารออกมา "
" กรึ๊มมม !! "
" คารวานายท่าน ท่านมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ "
" ท่านพ่อตาข้าบอกท่านหลายครั้งแล้วไม่ต้องคาราวะข้าหรือเรียกข้าว่านายท่านอีก "
" ข้าได้ตั้งสัจจะวาไว้แล้วไม่ว่าท่านจะเป็อะไรข้าก็จะเป็ข้ารับใช้ของท่านตลอดไป "
" เฮ้อ ! ข้าไม่รู้จะทำกับท่านอย่างไรดีแต่ก็เอาเถอะท่านเรียกข้าอย่างไรก็ได้ตามที่ท่านจะเรียก นี้พลังลมปราณและขั้นยุทธของท่านเพิ่มเป็ขั้นจอมเทพอสูรปีศาจมาร ขั้นที่ 5 แล้วนี้ ข้าดีใจกับท่านด้วยเอาไว้เมื่อถึงเวลาแล้วพวกเราค่อยไปทวงคืนสุริยะดวงดาวมารของท่านคืนกัน ข้ามอบร่างของเ้าปีศาจมารนี้ให้ท่านและท่านตามไปจับดวงจิตวิญญารของมันและบีบบังคับมันให้ตลายความลับทุกสิ่งทุกอย่างอออกมา ท่านไปได้ "
" ขอรับนายท่าน "
" พรึ๊บบบ "
" ทางด้านจอมเทพอสูรัทั้งสี่เมื่อเห็นการต่อสู้ของหยางดจวที่เพียงใช้ไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถเอาชนะเ้าจอมปีศาจมารได้แล้วถึงกับตกตลึงการใช้ทักษะวิชาและสามารถเอาทุกสิ่งอย่างรอบตัวมาใช้เป็อาวุธได้แล้ว และยิ่งตกตลึงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อหยางโจวเรียกจอมเทพอสูรปีศาจมารขั้นที่ 5 ออกมาและยังเรียกหยางโจวเป็นายท่านอีกและหยางโจวเองก็เรียกจอมเทพอสูรปีศาจมารว่าพ่อตา "
" หยางโจวไหนเ้าบอกว่าจอมเทพอสูรปีศาจมารหายไปแล้วเหตุไฉนเ้าจอมเทพอสูรปีศาจมารอยู่ ๆจึงมาโผล่ที่นี้ได้ และพลังลมปราณและขั้นยุทธของมันจึงมากมายเช่นนี้ข้าจำได้ว่าข้าสะกดพลังมันไว้ไม่เกินขั้นเทพยุทธและกักขังมันไว้ทำไมพลังมันถึงเพิ่มมากขึ้นขนาดนี้เพียงเวลาไม่กี่ปีเท่านั้นเ้าช่วยอธิบายให้ข้าฟังที "
" ใช่เ้าใช้ทักษะวิชาอะไรกันพวกข้าไม่เคยพบเจอมาก่อนเ้าเพียงใช้ไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถจัดการเ้าจอทปีศาจมารร้ายได้แล้วซึ่งพวกข้าร่วมมือกันทั้ง 4 ตน ก็เพียงทำได้สกัดกั้นมันได้เท่านั้นและถ้าเ้าไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกข้าคงถูกเ้าจอมปีสาจมารร้ายสังหารไปแล้ว "
" ท่านผู้าุโัทั้ง 4 ถ้าข้าเล่ารายละเอียดต่าง ๆ ให้พวกท่านฟังพวกท่านคงไม่เชื่อข้าเป็แน่ข้ามีสถานที่หนึ่งให้ท่านผู้าุโัทั้ง 4 ไปััด้วยตัวของท่านเอง
" สถานที่ใดกันรึ "
" พวกท่านทั้งสี่คนจงมองมาที่ข้าแล้วทำจิตใจให้สงบนิ่งข้าจะพาพวกท่านทั้ง 4 ตน ไปสถานที่นั้นเอง "
" ได้พวกข้าพร้อมแล้ว "
" กลับตระกูลหยางดวงดาวสีน้ำเงินของข้า "
" กรึ๊มม กรึ๊มมมม "
................................................................
" ณ ตระกูลหยางดวงดาวสีดวงดาวสีน้ำเงิน "
" กรึ๊มม กรึ๊มมมม "
" เหวอออ !! นี้มันที่ไหนกันเ้ามนุษย์ ข้าอยู่มาหลายล้านปีข้าไม่เคยเจอสถานที่ใดที่มีพลังลมปราณที่บริสุทธิและเข้มข้นมากขนาดนี้มาก่อนเลย "
" พรึ๊บบ พรึ๊บบบ "
" คาราวะท่านประมุข "
" ลุกขึ้นได้ หยางโจวฟง หยางอี้ซิน นี้ท่านผู้าุโัทั้ง 4 ท่านที่ปกปักรักษาดวงดาวัภายที่พวกเ้าเคยอยู่ "
" พวกเราขอคาราวะผู้าุโัทุกท่าน "
" เ้าทั้งสองคนลุกขึ้นเถิด "
" ขอบคุณท่านผู้าุโั "
" นี้เ้าหยางโจวข้าเทพอสูรัฟ้าในฐานะที่ข้าเคยช่วยเหลือเ้ามาก่อนเ้าช่วยอธิบายให้ข้าฟังด้วย ว่าที่นี้มันคือที่ไหนทำไมพลังลมปราณธรรมชาติของที่นี้จึงบริสุทธิและเข้นข้นมาก และเ้าพวกเหล่านี้คือใครกันบางคนข้าไม่สามารถตรวจสอบขั้นยุทธพวกมันไม่ได้เลย และคนส่วนมากของที่นี้ก็มีพลังลมปราณและขั้นยุทธขั้นต่ำอยู่ที่ขั้นาายุทธและขั้นยุทธขั้นสูงสุดที่ข้าตรวจจับได้อยู่ที่ขั้นกึ่งจอมเทพยุทธสถานที่นี้คือที่ใดกันแน่ข้าไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน "
" เรียนผู้าุโัฟ้าและผู้าุโนัทุกท่าน ที่นี้ก็คือตระกูลหยางของข้าเองอยู่ในดวงดาวสีน้ำเงินซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าดวงดาวัของพวกท่านนับสิบเท่า ที่นี้ไม่ใช่สุริยะดวงดาวดาราจักร 12 นักษัตรของพวกท่านและไม่ใช่เอกภพของพวกท่านเช่นกันที่นี้คืออีกเอกภพหนึ่งซึ่งกลับมาเติบโตอีกครั้งไม่กี่พันปีมานี้เอง อ้อ ! ข้าลืมบอกท่านไปถ้าท่านอยู่ที่ดวงดาวัของพวกท่าน 1 วัน จะเท่ากับท่านอยู่ที่นี้สิบปี และคนในตระกูลหยางทั้งหมดนี้คือเด็ก ๆ ที่ข้าพามาจากทวีปอสูรัฟ้าทั้ง 50,000 กว่าคนที่ข้าพามาอยู่ดวงดาวแห่งนี้ ข้าได้ให้พวกเขาฝึกฝนที่นี้และได้สร้างครอบครัวแยกออกเป็ตระกูลย่อยของตระกูลหยางอีกหลายแสนตระกูลและขยายจำนวนสมาชิกออกไปทั่วดวงดาวนี้หลายร้อยล้านคนแล้วและมีบางส่วนได้อพยบย้ายไปอยู่ยังดวงดาวอื่นบ้างแล้วขอรับ และข้าได้นำดินแดนลับพิเศษของท่านผู้าุโัฟ้าและสถานที่บ่มเพาะแก่นธาตุเพลิงทมิฬของท่านผู้าุโัแดงมายังดวงดาวนี้เพื่อให้คนที่นี้ได้ใช้ประโยชน์จากมันและสถานที่ของผู้าุโทั้งสองมันได้เพิ่มจำนวนขึ้นมหาศาลพวกท่านสามารถตรวจสอบใช้บ่มเพาะพลังของพวกท่านได้เลยและถ้าพวกท่าน้ากลับคืนไปข้าสามารถคืนให้ท่านได้มากกว่าที่ข้าเอามาได้นับร้อยเท่าเลยขอรับท่านผู้าุโั "
" ที่แท้ก็เป็เ้าจริง ๆ ด้วยที่เอาสถานที่บ่มเพาะแก่นธาตุเพลิงทมิฬและดินแดนลับเ้าัฟ้าไป แต่เอาเถิดพวกข้าไม่้ามันคืนหลอกแต่มีข้อแม้ว่าเ้าต้องให้เราทั้ง 4 ตน เข้ามาบ่มเพาะพลังลมปราณและขั้นยุทธที่ได้ทุกเมื่อ "
" ได้ขอรับท่านผู้าุโัแต่พวกท่านต้องรับปากข้าว่าจะไม่บอกใครว่ามีสถานที่นี้อยู่พวกท่านไม่สามารถพาใครเข้ามาได้ถ้าข้าไม่อนุญาติ "
" ได้พวกข้าทุกคนรับปาก เออ แล้วเ้าจอมเทพอสูรปีศาจมารมันมาอยู่กับเ้าและมาเป็ข้ารับใช้เ้าได้อย่างไรกันมันมีขั้นจอมเทพอสูรปีศาจมาร ขั้นที่ 5 แล้วทำไมจึงมาเป็ข้ารับใช้ได้แล้วทำไมเ้าจึงเรียกมันว่าพ่อตากันแล้วตนในตระกูลหยางที่ข้าไม่สามารถตรวจสอบขั้นยุทธได้เหมือนเ้าพวกคนเหล่านี้อมีขั้นยุทธอยู่เท่าใดกัน "
" อื้อ ถ้าเื่ขั้นยุทธของคนในตระกูลหยางของข้าข้าก้ไม่รู้มีอยู่เท่าไรเพราะข้าไม่ค่อยอยู่ในตระกูลมากนักข้าจะให้หยางโจวฟงและหยางอี้ซินเป็คนบอกแก่พวกท่านเอง เ้าทั้งสองลองบอกแก่ท่านผู้าุโัทั้งสี่สิ เริ่มจากตัวพวกเ้าทั้งสองคนก่อน"
" ได้ขอรับท่านประมุข เรียนท่านผู้าุโัทุกท่านตัวข้าหยางโจวฟงและหยางอี้ซินมีพลังลมปราณและขั้นยุทธ ขั้นที่ 2 สูงสุดแล้วขอรับ "
" เทพอสูรัทั้งสี่เมื่อได้ยินคำพูดของหยางโจวฟงและหยางอี้ซินบอกพลังลมปราณและขั้นยุทธถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้างกันทั้งหมด "
" อะไรนะ ! พวกเ้าเมื่อปีที่แล้วที่อยู่ที่ทวีปอสูรัฟ้าของข้าเพียงอายุ 14-15 ปี พวกเ้ายังอยู่ที่ขั้นมนุษย์เริ่มต้นกันเองนี้ทำไมเพียงแค่ปีกว่า ๆ พวกเ้าก็มีพลังลมปราณและขั้นยุทธมากว่าพวกข้าอีกมันเป็ไปไม่ได้พวกข้าบ่มเพาะมานับล้านปีกว่าข้าจะมาอยู่ขั้นจอมเทพกันได้ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" หยางโจวฟง หยางอี้ซิน พวกเ้าก็ปลดปล่อยพลังและขั้นยุทธของพวกเ้าให้ท่านผู้าุโอสูรัฟ้าและท่านผู้าุโัทั้งสามได้ดูสิ "
" ได้ขอรับท่านประมุข ท่านผู้าุโัทุกท่านโปรดอภัยถ้าข้าร่วงเกินพวกท่าน "
" กรึ๊มม กรึ๊มมม "
" ทเพอสูรัทั้ง 4 ท่านเมื่อโดนแรงกดดันจากพลังลมปราณและขั้นจอมเทพยุทธขั้นที่ 2 สูงสุดของหยางโจวฟงและหยางอี้ซิน ถึงกับทรุดตัวลงจุกแน่นที่หน้าอกทันที่ "
" อึ๊กก อึ๊กกก "
" พอแล้ว พอแล้วข้าเชื่อพวกเ้าแล้ว "
" อ้า ! ท่านผู้าุโัทั้งสี่ท่านข้าและภรรยาข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกืนพวกท่านเลยขอรับ "
" ด้านผู้าุโัทองเองถึงกับถอนหายใจเมื่อมาเจอเด็กรุ่นหลังที่มีอายุน้อยกว่าตัวนับล้านปีมีพลังลมปราณและขั้นยุทธสูงกว่าตนเอง "