เคยไหม ที่คุณรู้สึกสับสน และจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้... สำหรับผมมีเหตุการณ์ที่ความรู้สึกที่คุ้นเคยได้เปลี่ยนไป เมื่อคำว่าเพื่อนบ้าน แปรเปลี่ยนเป็เพื่อน และจากเพื่อนเปลี่ยนไปเป็... มากกว่านั้น
...................................................................
หากจะเล่าถึงความทรงจำวัยเด็ก สำหรับผมคงจะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นมากมายหรอกครับ ผมเป็ลูกชายคนเล็กในบ้านที่มีแต่ผู้หญิงทั้งหมด หลายๆคนอาจจะอิจฉากับการเป็ลูกชายคนเล็กของบ้าน ก็จริงแหละที่ผมถูกประคบประหงมเอาใจใส่ ออกจะตามใจไปเสียทุกอย่างด้วยซ้ำ แต่ความที่เป็เด็กผู้ชาย บางทีผมก็อยากเล่นอะไร ทำอะไรสนุกๆ โลดโผนตามประสาเด็กผู้ชายบ้าง แต่ด้วยความที่ในบ้านมีแต่ผู้หญิง ทำให้หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตผมถูกจำกัด แม้แต่เสื้อผ้า ของเล่น ที่ส่วนใหญ่มันออกจะหวานแหวว และไม่ใช่ตัวผมสักเท่าไร จะมีเื่เดียวที่ผมรู้สึกรักและขอบคุณมากๆ ก็คือ ดนตรีและการร้องเพลง ที่ทั้งคุณแม่และบรรดาพี่สาวของผมให้การสนับสนุนอย่างมาก ก็ผมเกิดมาในบ้านของศิลปินนี่นะ
"ผมชื่อ ซัน" เกิดมาในบ้านที่มีคุณแม่เป็ครูสอนร้องเพลง อดีตนักร้องคอรัส เห็นอย่างนี้คุณแม่ของผมเคยคอรัสให้กับนักร้องดังๆ หลายคนทีเดียวแหละ แล้วเมื่อก่อนแม่ผมยังเป็ดีว่าล่ารางวัล กวาดรางวัลมมาหลากหลายเวที แม้กระทั่งรายการใหญ่ๆ ก็ได้เข้ารอบมาแล้วทั้งนั้น ส่วนพี่สาวคนโต "พี่ซาวด์" พี่สาวคนสวย นักเปียโนมือฉกาจ เล่นเปียโนเก่งมาั้แ่เด็กแถมมีเสียงที่ใสราวกับแก้ว แบบที่เรียกว่าเสียง์ได้เลยล่ะ แต่หลังจากพลาดรางวัลในการแข่งขันเปียโนระดับประเทศในครั้งนั้นไปแบบไม่น่าเป็ไปได้ พี่ซาวด์ก็แทบไม่แตะเปียโนอีกเลย แต่กลับเป็แม่ค้าออนไลน์ที่ใช้เสียงใสๆ ร้องเพลงเรียกลูกค้า แถมพี่สาวผมยังสวยมากอีกด้วยนะ ส่วนพี่คนกลางนี่ออกจะแหวกแนวหน่อย "พี่เซฟ" จากทุกคนที่รักเสียงเพลงทั้งบ้าน พี่เซฟกลับชอบงานศิลปะมากกว่า ตอนนี้เป็นิสิตปีสามที่กำลังเรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่ง แต่อย่าว่างั้นงี้เลย ตอนเด็กๆ พี่เซฟเคยถูกคุณแม่จับประกวดร้องเพลงมาตั้งหลายเวที แถมกวาดรางวัลมาใช่ย่อยด้วยนะ แต่ไม่รู้เพราะอะไรพี่เซฟถึงเลือกที่จะทิ้งการร้องเพลง กลับไปรักการวาดภาพและงานศิลปะแบบมากๆ แต่ก็นะ ยังไงก็ยังถือว่าเป็เืศิลปินอยู่ดี
ส่วนผมเอง ไม่ต้องบอกก็น่าจะเดาได้ เพราะผมเกิดมาในบ้านที่ได้ยินเสียงเพลงมาตั้แ่เด็ก แน่นอน! ผมรักการร้องเพลงมากกกกกก แบบ กอ ไก่ ล้านตัว นอกเหนือจากนี้คุณแม่ยังสอนผมเล่นเปียโนั้แ่เล็ก ถึงผมจะเล่นไม่เก่งเท่าพี่ซาวด์ แต่ก็พอถูไถไว้เล่นอวดสาวๆ ได้ล่ะน่า ส่วนแนวเพลงที่ผมชอบมากๆต้องนี่เลย เพลงแจส แบบที่เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกับผมอาจจะบอกว่า "ไม่ใช่แนว" แต่จะทำยังไงได้ ก็ผมสะดวกแบบนี้นี่นา
ตอนนี้ผมเรียนอยู่ ม.ปลาย ม.6 แล้วครับ ปีสุดท้ายของมัธมศึกษาแล้วล่ะครับ ผมเรียนในโรงเรียนดนตรี เอก Voice Jazz ซะด้วย ต้องขอบคุณแม่ผมนะครับ ที่เข้าใจและให้ผมเรียนในสิ่งที่ผมชอบ อย่างว่านั่นแหละ มีแม่เป็ครูสอนร้องเพลงนี่นา จะไม่สนับสนุนลูกชายสุดที่รักอย่างผมได้ยังไงกัน แม้ว่าจะโดนแซะ โดนเหน็บแนมจากเหล่า อาอึ้ม อาซิ้ม ในวันรวมญาติว่าเรียนแบบนี้แล้วจะไปทำอะไรกิน แต่ผมไม่สนใจหรอก แม้ว่าอยากจะะโใส่ดังๆ ว่า "เื่ของผมโว้ยยย" ก็ตาม อย่างน้อยมันก็เป็ความฝันของผมที่ผมอยากจะวิ่งตามมันให้ได้
ส่วนพ่อ... ที่บ้านผมจะไม่พูดเื่นี้กันครับ พ่อแยกทางกับแม่จากบ้านนี้ไปั้แ่ผมยังเด็กมาก จนผมไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อเลย ส่วนแม่กับพี่สาวก็เลือกที่จะไม่พูดถึงเื่นี้ ลบรูป ทิ้งทุอย่างที่เกี่ยวกับพ่อไปจนหมด ทำให้ผมไม่เคยเห็นหน้าตา แม้แต่ภาพถ่ายของเขาสักใบเลยครับ แต่อย่างไรผมก็นับถือความเข้มแข็งของคุณแม่ ที่เลี้ยงพวกเรามาได้ด้วยตัวคนเดียวอย่างแข็งแกร่ง และสร้างบ้านที่อบอุ่นนี้ให้กับผม ทำให้ผมไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไปเลย และผมก็ไม่เคยถาม ไม่เคยพูดถึงพ่อเลยสักครั้งเดียวเช่นกัน
.......................................................
อย่างที่บอกไว้นะครับ ผมอยู่ในครอบครัวที่มีแต่ผู้หญิง เด็กผู้ชายอย่างผมย่อมจะอึดอัดบ้างแหละครับ ั้แ่เด็กๆ แล้ว แม้แต่การ์ตูน รายการทีวีต่างๆ ก็เสร็จพี่สาวผมไปจนหมดครับ ผมนี่เรียกว่าไม่มีสิทธิ์ได้แตะ คิดดูสิ เด็กหล่อๆอย่างผมต้องนั่งดูแม่มดน้อยโดเรมี แทนที่ผมจะได้ดู โคนัน เสียอย่างนั้น แถมผมยังถูกจับแต่งตัวเป็นางเงือกน้อยบ้าง เ้าหญิงบ้าง แล้วแต่คุณพี่สาวจะจัดสรรเลยครับ แถมแถวบ้านผม เด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกันกับผมงี้เรียกว่าไม่มีเลย แล้วผมจะไปเล่นกับใครได้ ผมถึงบอกไงว่าลูกชายคนเล็กไม่ได้น่าอิจฉาเสมอไปหรอก
จนกระทั่งวันหนึ่ง บ้านข้างๆที่ถูกติดป้ายประกาศขายมานานก็มีครอบครัวใหม่ย้ายเข้ามา น้าดาวกับอาชัย เพื่อนบ้านใหม่หิ้วขนมนมเนยมาทักทายคุณแม่ผมพร้อมแนะนำตัวในฐานะเพื่อนบ้านติดกันที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันไปอีกยาวนาน น้าดาวเป็คนสวยแลดูใจดีมาก ส่วนอาชัยบุคลิกจะขรึมๆหน่อย แต่เขาก็ดูสุภาพ แถมยังเอ็นดูผมมากเชียวแหละ อีกอย่าง น้าดาวและอาชัยมีลูกชายคนหนึ่งอายุเท่าผมเลย เขาชื่อ "ระฆัง" ครับ ระฆังเป็เด็กเงียบๆ ดูเรียบร้อยเสียด้วยซ้ำ พูดน้อย แถมดูขี้อาย เจอหน้าแม่ผมแรกๆถึงกับวิ่งไปหลบหลังน้าดาวเลยทีเดียว น้าดาวกับอาชัยเป็นักธุรกิจที่ยุ่งค่อนข้างมากเลยครับ หลังจากน้าดาวรู้ว่าแม่ผมเป็ครูสอนร้องเพลง ระฆังจึงถูกฝากมาเรียนที่บ้านผม แรกๆ ที่มาเขานั้นแทบไม่คุยกับใครเลย ถามคำ ไม่ตอบสักคำ มีแค่พยักหน้ากับส่ายหน้า ดูหวาดกลัวทุกๆสิ่งทุกอย่างรอบตัวไปหมด
คุณแม่เลยจับระฆังมานั่งเรียนกับผมด้วยเห็นว่ารุ่นราวคราวเดียวกัน แต่อย่าว่าไปถึงการร้องเพลงหรือเล่นเปียโนเลย เ้านี่นั่งเงียบตลอดคลาส และหลังจากนั้นเป็สัปดาห์ระฆังก็ยังเป็เด็กเงียบที่ไม่คุยกับใครในคลาส แต่แม่ผมบอกว่าให้เวลาเขาปรับตัวหน่อยเดี๋ยวก็เข้ากันได้ และด้วยความที่น้าดาวและอาชัยไม่ค่อยมีเวลา บางครั้งก็กลับบ้านดึกมากๆ ทำให้ระฆังถูกฝากไว้ที่บ้านผมจนค่ำ บางทีต้องค้างบ้านผมบ้างก็มี ครั้งแรกที่ระฆังมาค้างบ้านผมเขาดูเศร้ามาก เขาก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา แม้แต่เวลากินข้าวก็แทบไม่กินอะไร
"ซัน ไปคุยเป็เพื่อนระฆังหน่อยไปลูก เป็เพื่อนกันดีๆนะลูก" คุณนายอรชรกระซิบกับผมพร้อมกับผลักหลังผมเบาๆ
"ฮะ" ผมตอบรับ และเดินเข้าไปหาระฆัง
"นายไม่กินเหรอ อันนี้แม่เราทำอร่อยนะ" ผมเดินไปนั่งข้างๆระฆังพร้อมกับชี้ไปที่ข้าวผัดกุนเชียงในจาน ระฆังเงยหน้าขึ้นมามองผมนิดนึงพร้อมกับส่ายหน้าเล็กๆ
"นี่ๆ นายลองดู อร่อยจริงๆ นะ" ผมไม่พูดเปล่า ตักข้าวในจานขึ้นมาพร้อมกับยื่นช้อนไปตรงหน้าของเด็กน้อย ระฆังเหลือบมองผมด้วยแววตาที่ยังดูเกรงๆ ระคนสงสัย
"ถ้านายยอมกินนะ เดี๋ยวเราร้องเพลงให้ฟัง" ผมพูดแล้วทำหน้าทะเล้นใส่เขา ระฆังเอียงหัวนิดๆ แต่เขาก็ยอมอ้าปากแล้วค่อยๆกินข้าวจากช้อนที่ผมป้อน
"อร่อยไหม" ผมมองตาเขา เขาพยักหน้าเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าที่เศร้าหมองดูมีสีสันขึ้นมา
"งั้นนี่ เดี๋ยวนายกินเองนะ เดี๋ยวเราร้องเพลงให้ฟัง" เด็กน้อยรับช้อนจากมือผมไป เขาพยักหน้าอีกครั้งพร้อมใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ดูแล้วโลกสว่างขึ้นมากว่าเดิมทีเดียว
"Fly me to the moon let me play among the stars.
Let me see the spring is like on Jupiter and Mars.
In other world, hold my hand. In other world, baby kiss me."
"ซันร้องเพลงเพราะจัง" ระฆังพูดขึ้นมา แทบจะเรียกว่าเป็ครั้งแรกเลยทีเดียวที่ผมได้ยินเสียงของเขา
"แต่เราฟังไม่ออกหรอกนะ" เขาเสริมขึ้นมา
"เราก็ไม่รู้เหมือนกันแม่เราสอนมาอีกทีอ่ะ แต่ถ้านายอยากร้องแบบเราบ้างก็ตั้งใจเรียนกะแม่เราดิ หรือนายจะให้แม่เราสอนเปียโนก็ได้นะ"
นั่นอาจจะเรียกได้ว่าเป็การคุยกันครั้งแรกของเราสองคนก็ได้ แต่ก็เป็จุดเริ่มต้นของการเป็เพื่อนสนิท สำหรับเด็กเก้าขวบอย่างพวกเรา มันเป็ความทรงจำที่ผมจำได้ไม่ลืมเลย จากนั้นมา ระฆังเริ่มเรียนร้องเพลงกับดนตรีๆไปพร้อมๆ กับผม สิงอยู่ที่บ้านผมเรียกว่าแทบจะเป็ลูกบ้านผมอีกคนเลยทีเดียว แต่จากเด็กเงียบๆ ไม่พูดไม่จา ดูเรียบร้อยในวันนั้น ใครจะไปคิดว่า...
.......................................................
"แม่!!!!!!!!!! ไอ้แสบสองตัวนี้มันเอาอีกแล้วววววววววววววววววววววววว" เสียงพี่เซฟะโไล่หลังพร้อมกับเสียงตึงตังของบันไดบ้าน
"ไอ้ซัน แกหยุดเเลยนะ" เสียงพี่สาวผมยังแว๊ดๆ ไล่หลัง
"ไม่ใช่โผมมมมม พี่ไปลงกะไอ้ระฆังเลยคร้าบบบบบบบ มันนู่นตัวดี คนเดียวเลยคร้าบบบบบบบบบบบบบ" ผมวิ่งหนีพร้อมกับะโกลับไป ส่วนไอ้ตัวต้นเื่น่ะเหรอ วิ่งฉิวนำหน้าไปนู่นแล้ว
"อะไรกัน ซัน! ระฆัง! เสียงอันทรงพลังที่สุดในบ้านดังขึ้นมาทำให้ต้องถึงกับชะงัก อย่าว่าแต่ผมเลย ผมว่าเสียงของคุณนายอรชรถ้าคุณได้ยินก็ต้องหยุดเหมือนผมนั่นแหละ ระฆังก้เช่นกัน เรียกว่าเบรคดังเอี๊ยดกันเลยทีเดียว
"ระฆัง! เราใช่ไหม ไปทำอะไรพี่เขา"................
ปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณนายอรชร นายหญิงแห่งบ้านหลังนี้ดูจะทรงพลังมากที่สุดเลยทีเดียว แต่เชื่อเถอะ ระฆังมันมีวิธีเอาตัวรอดตลอดนั่นแหละ ความรู้จักขี้อ้อนเอาใจคุณนายอรชรของระฆังนั้นทำให้แม่ของผมเรียกได้ว่ารักระฆังยิ่งกว่าลูกแท้ๆอย่างผมเสียอีก คอยดูเถอะไม่วายยังไงความผิดก็ต้องมาลงเอยที่ผมอยู่ดี จากเสียงโวยวายของทั้งพี่เซฟและคุณแม่พอจะบ่งบอกได้อย่างชัดเจนแล้วว่า ระฆัง เด็กน้อยที่เรียบร้อยน่ารักในวันนั้น เติบโตมาเป็เด็กแสบอย่างสมบูรณ์แบบในวันนี้ โดยมีผมเป็แพะรับบาปแทนอยู่ตลอดสิน่า
.......................................................
ผมกับระฆังเติบโตขึ้นมาแบบตัวติดกัน เรียกได้ว่าเป็แฝดกล้วยหอมจอมซน บี1-บี2 เลยทีเดียว (ถ้าใครรู้จักน่ะนะ) เราเรียนด้วยกันมาั้แ่ชั้นประถม ั้แ่วันที่ระฆังย้ายเข้ามา จนถึงม.ปลาย สายวิชาดนตรี ระฆังก็เลือกเรียนตามผม แต่ที่น่าขัดใจก็คือมันดันป๊อปกว่าผมมาก ป๊อปที่สุดในโรงเรียนซะงั้น ทั้งรุ่นพี่มหาลัยเอย รุ่นน้องเอย ต่างรุมล้อมราวกับแมลงวันตอม... เอ๊ย! ผึ้งตอมดอกไม้เลยทีเดียว ยิ่งวันวาเลนไทน์ที่ผ่านๆมานะ ทั้งดอกไม้ ช็อคโกแลต สติ๊กเกอร์ เรียกว่าขนกลับบ้านคนเดียวไม่ไหวเลยเชียวล่ะ แต่ก็ถือว่าเป็อานิสงส์ให้ผมด้วย เพราะถึงผมจะไม่มีใครมาให้ของขวัญอะไร แต่ก็มีช็อคโกแลตกินจนอิ่ม ระฆังมันไม่ชอบของหวาน ฉะนั้นผมเลยอาสาจัดการให้ จะได้ไม่เป็ Food Waste นี่เรียกได้ว่าผมเป็คนดีคนนึงเลยนะเนี่ย
เห็นระฆังเป็หนุ่มป๊อปขนาดนี้ มีทั้งสาวๆ หนุ่มๆ มาสารภาพรักตั้งมากมาย แต่ระฆังก็ได้ฉายาว่า "นักหักอกหน้าหยก" ครับ มันไม่เคยตอบรับคำสารภาพรักจากใครเลย ไม่ว่าจะสวยปานนางฟ้าขนาดไหน นิสัยดี เรียนเก่งเพียงใด ก็โดนมันปฏิเสธแบบขวานผ่าซากไปทุกราย จนเป็ที่เลื่องลือในโรงเรียนนี้และโรงเรียนใกล้ๆ แต่เพราะเหตุนั้น ทำให้เกิดความท้าทายกันขึ้นมาว่าหากใครทำให้ระฆังรักได้ จะได้ชื่อว่าเป็เทพผู้พิชิตเลยทีเดียว
ผมเคยถามระฆังนะ ว่าทำไมไม่ตกลงปลงใจคบกับใครไปสักคน มันให้เหตุผลว่า "ยังไม่ใช่" มันบอกว่า
"คนที่ใช่ต้องใช้เวลา ไม่ใช่รู้จักแค่ผิวเผิน จะมาบอกว่าชอบแล้วจะให้ชอบเลยก็ได้เหรอ"
"แล้วไม่มีคนที่ถูกใจบ้างเลยเหรอ" ผมถามต่อ
"ไม่มีคนที่ถูกใจ มีแต่คนที่อยู่ในใจ"
คำตอบของระฆังทำให้ผมตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง ขนาดผมเป็เพื่อนสนิทมันขนาดนี้ ยังมีหลายๆอย่างที่ไม่เข้าใจมัน รวมถึงการปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาแบบขวานผ่าซาก ชนิดที่เรียกว่าเกลียดกันไปข้างนึงเลยทีเดียว มันเคยบอกว่า
"ถ้าไม่ได้ชอบก็แค่ปฏิเสธ บอกไปตรงๆดีกว่ายื้อกันไป ให้ความหวังโดยที่มองไม่เห็นจุดหมายปลายทาง"
นัยนึงผมก็ว่าจริงของมัน แต่อีกนัย มันก็สามารถปฏิเสธแบบประนีประนอมได้หรือเปล่าวะ อย่างน้อยๆ อนาคตเผื่อมีเื่ที่ต้องพึ่งพาอาศัย ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แต่สำหรับคนที่มนุษยสัมพันธ์แย่แบบไอ้เ้าระฆัง การเป็แบบนี้ก็คงเป็ตัวตนของมันนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทหรือคนที่บ้าน มันแทบจะไม่สุงสิงกับใครเลย แต่อย่างว่าน่ะนะ ด้วยความหน้าหล่อ เรียนดี เล่นดนตรีและร้องเพลงโคตรเพราะ ทำให้มันกลายเป็ Rare Item รุ่น Limited ที่ใครๆ ก็หมายปองอยากจะเป็เ้าของให้ได้
"มีแค่มึงคนเดียวก็พอแล้ว"
มันเคยบอกกับผมแบบนี้ทุกทีที่ผมบ่นมันเวลาปฏิเสธใครไปแบบไม่เผาผี ผมเคยบอกมันว่าวันนึงมันก็ต้อวงงมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต ผมคงตัวติดกับมันไปตลอดอย่างนี้ไม่ได้หรอก
"ค่อยว่ากัน" คือคำที่มันพูดกับผม
ในเื่ความรักส่วนตัวสำหรับผม ผมมองว่า "ชีวิตวัยรุ่นมันก็ต้องไปให้สุดดิวะ!" อย่างน้อยก่อนจะจบม.ปลาย ก็ขอให้ได้มีแฟนสักคน แต่ผมน่ะ เป็เหมือนภาพตรงกันข้ามกับไอ้เ้าระฆังเลยครับ ถ้าระฆังมันเป็ "นักหักอกหน้าหยก" ผมก็คงเป็ "นักอกหักหน้าเห่ย" ผมว่าผมก็หน้าไม่เห่ยหรอกนะ แต่เพราะความที่เป็เพื่อนสนิทกับมันทำให้โดนรัศมีของมันบดบังมากกว่า ทำให้บรรดาสาวๆ ไม่ชายตาแลผม ยิ่งผมกับมันตัวติดกันแทบจะตลอด สาวๆ ที่เข้ามาก็สนใจแต่มันด้วยกันทั้งนั้น แต่ผมไม่ซีเรียสหรอก ทุกครั้งที่ผมโดนเทก็ได้มันนี่แหละที่เลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมปลอบใจ แม้ว่าผมจะหมั่นไส้มันอยู่ไม่น้อยก็เถอะ
-------------------------------------------------------------
จบตอนที่ 1
309
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
