ตอนที่ 8 ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลังจากที่หลงเทียนกลับจากโลกใต้พิภพแล้ว ก็ได้คิดถึงเื่ราวที่ผ่านมา ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรดี จนถึงเวลาที่ฟ้าสว่าง ในตอนนั้นเองหลงเทียนเหมือนที่รู้สึกหิวขึ้นมาเลยได้เดินไปที่หน้าบ้านของเยว่เสวี่ย
" เยว่เยว่ ฉันหิว! " หลงเทียนยินเคาะประตูหน้าบ้านอยู่หลายๆครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากด้านใน
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนมาเปิดประตู เยว่เสวี่ยออกมาเปิดประตูด้วยอารมณ์ทีี่ไม่ค่อยจะดีเท่าไรที่โดนหลงเทียนมาเพราะในเวลาเช้าตรู่
" มาทำไมตอนนี้ ทำไมไม่ดูเวลาหน่อย " เยว่เสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด
" ฉันหิวแล้ว พาไปหาอะไรทานหน่อยได้มั้ย " หลงเทียนพูดด้วยท่าทีน่าสงสาร
เยว่เสวี่ยไม่ได้มีทางเลือกมากมาย จึงตอบไปว่า
" ก็ได้ แต่ฉันขออาบน้ำก่อน นายรอที่หน้าบ้านไปละ ห้ามเข้ามาด้านในเด็ดขาด!! " เยว่เสวี่ยพูดเตือนด้วยเสียงแข็ง
" ได้สิ ฉันจะรอเธอที่ตรงนี้ " หลงเทียนพูดด้วยท่าทีที่เหมือนที่เชื่อฟัง
หลังจากนั้นเยว่เสวี่ยก็ปิดประตูเข้าบ้านเพืิ่อที่จะไปอาบน้ำแต่งตัว
หลงเทียนที่ยืนรอด้านนอก ยืนรอไม่ไหวจึงแอบเปิดประตูเข้าบ้านไป โดยที่หลงเทียนคิดว่าจะเข้าไปนั่งพักเฉยๆไม่ได้มีเจตนาอื่น
เยว่เสวี่ยที่พึ่ีงอาบน้ำเสร็จได้ออกมาจากห้องน้ำ โดยที่ตนใส่แค่ผ้าเช็ดตัวอยู่แค่ชิ้นเดียว จึงทำให้มองเห็นรูปร่างสรีระที่สมบูรณ์แบบ ใบหน้าที่สวยงามแม้จะเป็หน้าสด ตรงจังหวะที่หลงเทียนเปิดประตูเข้ามาในบ้านพอดีจึงทำให้สองคนจ้องตากัน อาจจะมีบางจังหวะที่หลงเทียนแอบมองไปยังร่างกายของเยว่เสวี่ย แต่ก็ได้เอามือขึ้นมาปิดตาในทันที
เยว่เสวี่ยที่ออกมาแล้วเจอหลงเทียนอยู่ข้างหน้าก็กรี๊ดจนเสียง
" นาย นาย นายจะแอบเข้ามาทำไมมม ไปรอที่ด้านนอกเลยนะ " เยว่เสวี่ยพูดด้วยเสียงที่เขินอาย และกลับเข้าไปในห้องน้ำในทันที
หลงเทียนเองก็รีบออกไปรอหน้าบ้าน โดยที่ตนไม่พูดอะไร
นี้เป็ครั้งแรกที่หลงเทียนได้พบเห็นรูปร่างของหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบ และเป็ครั้งแรกที่ตนเองมีความรู้สึกที่ตนเองอธิบายไม่ถูก
หลังจากนั้นไม่นานเยว่เสวี่ยก็ออกมาจากบ้าน บนใบหน้ายังมีร่องรอยของความอายอยู่
" ต่อไปห้ามทำแบบเมื่อกี้อีกนะ ห้ามทำเด็ดขาด " เยว่เสวี่ยก้มหน้าพูดด้วยความเขินอาย
หลงเทียนเองก็ไม่กล้ามองหน้าเยว่เสวี่ยแล้วตอบกลับ
" เอ่ออ คือ เื่เมื่อฉันขอโทษเธอจริงๆนะ ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ ฉันแค่จะเข้าไปนั่งรอเธอในบ้านแค่นั้นเองนะ แล้วฉันก็ไม่ได้เห็นอะไรเลยนะ "
เยว่เสวี่ยที่ได้ยินพูดแบบนั้นก็รีบตอบกลับด้วยความเขินอายทันที
" นาย นายยไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เอาเป็ว่าเื่ที่เกิดขึ้นทั้งนายและฉันจะต้องลืมไปให้หมดนะ "
หลงเทียนตอบกลับทันที " เข้าใจแล้วครับ "
เยว่เสวี่ยรีบปรับอารมณ์และถามหลงเทียน
" แล้วนายอยากจะทานอะไรละ "
" ก็คงจะแล้วแต่เธอแหละ ฉันทานได้หมด " หลงเทียนตอบพร้อมมองไปยังเยว่เสวี่ย
เยว่เสวี่ยที่เห็นหลงเทียนมองมาก็รีบหลบสายตา
" ไปกันตอนนี้เลยมั้ย ฉันมีของแนะนำนายอยู่ " เยว่เสวี่ยรีบพูดอยากรวดเร็ว
หลงเทียนที่เห็นอย่างนั้นก็แอบยิ้ม แล้วตอบกลับ
" เราจะกันยังไงละ เดินไปหรอ "
" มีรถอยู่จะเดินไปทำไม งั้นไปกันเถอะ " เยว่เสวี่ยตอบกลับ
หลังจากที่นั่งรถกันสักพักก็มาถึงร้านอาหาร เยว่เสวี่ยเลือกเป็ร้านข้างทาง เป็ร้านที่เธอชอบมาทานบ่อยๆ
" นายจะสั่งอะไรก็สั่งเลย " เยว่เสวี่ยบอกกับหลงเทียน
" เอาทุกอย่างมาเลยก็ได้ " หลงเทียนตอบแบบไม่ได้คิดอะไร
เยว่เสวี่ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ใอะไร แล้วตอบกลับ
" ได้ แต่นายต้องทานให้หมดนะ "
หลงเทียนตอบกลับแบบเต็มเสียง
" รับทราบครับ "
หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ทานเสร็จ
" ที่ต่อไปที่เราจะไปคือไปหาพ่อของฉันกัน จะได้คุยเื่การเข้าโรงเรียนของนาย " เยว่เสวี่ยบอกกับหลงเทียน
หลงเทียนไม่ได้พูดอะไร เพราะในปากและในมือยังเต็มไปด้วยซาลาเปา หลงเทียนคิดว่าขนมชิ้นนี้อร่อยมากจึงซื้อเพิ่มมาอีกนิดหน่อย
เยว่เสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ขับรถไปยังบริษัทในทันที หลังจากที่ถึงบริษัท เยว่เสวี่ยก็พาหลงเทียนเดินเข้าไป บริษัทของเยว่หวงเป็บริษัทที่มีขนาดใหญ่เป็อันดับต้นๆของประเทศ พนักงานในบริษัทจึงเยอะมาก และส่วนมากก็จะรู้จักกับเยว่เสวี่ยกันเป็ส่วนใหญ่
แต่ทุกคนกลับโฟกัสไปที่หลงเทียน ด้วยรูปร่างและหน้าอันมีเสน่ห์ของหลงเทียนจริงไม่ค่อยแปลกเท่าไร ที่ทุกคนจะมองมาทางหลงเทียน
" เธอรู้จักคนที่เดินอยู่ข้างๆคุณหนูรองมั้ย เขาหล่อมากๆเลยนะ "
" เขาเป็ดารารึป่าวนะ หล่ออย่างกับเทพบุตร "
" ผู้จัดการค่ะลองถามคุณหนูรองให้หน่อยได้รึป่าวค่ะ ว่าพี่เขาเป็ใคร "
พนักงานส่วนใหญ่พูดถึงหลงเทียนกันไม่หยุด จากนั้นผู้จัดการคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทายเยว่เสวี่ย
" สวัสดีค่ะคุณหนูรอง วันนี้มาหาทานประธานหรอค่ะ "
เยว่เสวี่ยตอบกลับอย่างเป็มิตร
" ใช่แล้วละ ว่าแต่คุณพ่ออยู่รึป่าวละวันนี้ "
ผู้จัดการตอบกลับ " ท่านประธานอยู่ค่ะวันนี้ "
" โอเคค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ "
" ว่าแต่คนข้างๆคุณหนูรองคือใครหรอค่ะ " ผู้จัดการคนนี้ค่อนข้างสนิทกับเยว่เสวี่ยจึงถามด้วยความสงสัย
เยว่เสวี่ยตอบกลับด้วยความเขินอาย
" เอ่ออ คือ คนนี้เป็แฟนฉันเองค่ะ " เยว่เสวี่ยมองไปยังหลงเทียน
หลงเทียนเองก็ได้ยินแต่ทำเป็ว่าไม่ได้ยิน
ผู้จัดการคนนั้นที่ได้ยินสิ่งที่เยว่เสวี่ยพูดก็ค้างไปเลย เพราะปกติท่านประธานของเธอไม่เคยให้คุณหนูรองของเธอยุ่งกับใครเลย แต่วันนี้คุณหนูรองของเธอกลับพาแฟนมาเดินในบริษัทตัวเอง
เยว่เสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นก็รีบเดินหนีทัน หลังจากเดินสักพักก็มาถึงห้องทำงานของเยว่หวง
" สวัสดีค่ะคุณพ่อ "
" สวัสดีครับคุณพ่อตา "
เยว่เสวี่ยและหลงเทียนทักทายเยว่หวงพร้อมๆกัน
เยว่หวงที่เห็นหลงเทียนมาด้วยก็ทักทายกลับทันที
" สวัสดีๆว่าแต่พวกเธอมาทำอะไรกันละหรือ้าอะไรกันรึป่าวถึงเข้ามาที่นี้ " เยว่หวงถามด้วยความสงสัย
" ที่หนูมารบกวนคุณพ่อ คือว่าหลงเทียนเขาอยากไปเรียนค่ะ " เยว่เสวี่ยบอกเหตุผลที่มาที่นี้
" ไปเรียนหรอ นายเคยเรียนมารึป่าว " เยว่กวงถามไปยังหลงเทียน
" ไม่เคยหรอกครับคุณพ่อตา เลยอยากลองไปเรียนดูครับ " หลงเทียนตอบแบบกวนๆ
เยว่หวงที่ได้ยินหลงเทียนเรียกตัวเองว่าพ่อตาตอนแรกๆก็ไม่ค่อยชอบ แต่พอรู้ว่าหลงเทียนแข็งแกร่งอาจจะเป็ลูกหลานของตระกูลลับจึงรู้สึกชอบลูกเขยคนนี้ขึ้นมา
" คือหนูอยากให้เขามาเรียนที่ห้องเดียวกับหนูค่ะ หนูจะได้ดูแลเขาด้วยค่ะ " เยว่เสวี่ยพูดด้วยเสียงที่เรียบสงบ
" ได้สิ เื่นี้เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง " เยว่หวงยิ้มและมองไปยังหลงเทียนแล้วพูดต่อ " ลูกเขยต่อไปมีปัญหาอะไรบอกพ่อได้ตลอดเวลานะ "
หลงเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นหัวเราะ แล้วตอบกลับ " ได้ครับคุณพ่อตา "
2K
