เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

    ลานฝึกทหารถูกปรับมาเป็นลานประลองยุทธ์ เพื่อวัดฝีมือระหว่างลูกน้องขององค์ชายรองกับหานเทียนเสียง ผู้ที่อยู่ในงานเลี้ยงได้ติดตามมาเพื่อชมการต่อสู้ คนส่วนใหญ่ที่ยังมิเคยได้เห็นฝีมือของหานเทียนเสียง ต่างพากันคาดว่าเขาคงจะโดนเล่นงานอย่างหนักแน่นอน

"เจ้าเปลี่ยนใจ ตอนนี้ยังไม่สายนะ แค่คุกเข่าขอโทษข้า ที่วาจาสามหาวต่อหน้าทุกคน แล้วข้าจะมิเอาความสิ่งใด.." เจ้าเคราดำมองหานเทียนเสียงด้วยสายตาดูถูกดูแคลน

หานเทียนเสียง เหมือนไม่ใส่ใจในคำพูด กวาดสายตาไปรอบๆ เห็นผู้คนที่กำลังพูดคุยว่าเขาไม่เจียมตัวบ้าง ไม่น่ารนหาที่บ้าง ไปต่างๆ นานา

"ก่อนจะแลกเปลี่ยนวรยุทธ์กัน เราควรทำความรู้จักกันไว้บ้าง ข้าชื่อ หานเทียนเสียง แล้วท่านชื่อแซ่ใด" หานเทียนเสียงแท้จริงเจตนาแจ้งชื่อตนเองให้ผู้คนรู้จักมากว่าจะอยากรู้ชื่อฝ่ายตรงข้าม

"ความจริงชื่อเสียงข้าพอมี เนื่องด้วยติดตามองค์ชายรองมาหลายปี แต่คาดว่าผู้มาจากนอกเมืองเช่นเจ้า คงหาได้รู้จักข้าไม่ ข้าจะบอกเสียให้เอาบุญข้าชื่อ หวางต้าเจิง..อาวุธที่ข้าถนัดที่สุดคือทวนยาว.. " 

"เอาล่ะ พี่หวางต้าเจิง การประลองในวันนี้ แม้ผลจะออกมาเป็นเช่นไร ขอให้เราทั้งสองนั้นอย่าได้เคืองแค้นต่อกันนะ" หานเทียนเสียงคำนับให้ก่อน

"หึ! ข้าต่างหากที่ควรกล่าว แต่ก็เอาเถอะ ขอให้เจ้าทำได้อย่างที่พูด อย่างไรข้าต่อให้เจ้าก่อนสามกระบวนท่า ข้าจะตั้งรับก่อน เชิญเจ้าลงมือได้!"

"สามกระบวนท่าเชียวหรือ...ข้าให้ท่านเปลี่ยนใจได้ตลอดเวลาเลยนะ"

หานเทียนเสียงโคจรลมปราณเร่งกำลังภายในวิชากระบี่เทวะจนถึงขั้นที่สองเข้าทดสอบก่อน

"กระบวนท่าทัณฑ์สวรรค์" 

หานเทียนเสียงใช้เพียงกระบวนท่าที่ไม่รุนแรงเริ่มบุกก่อน เพื่อให้โอกาสอีกฝ่ายได้รับรู้ฝีมือเขาดีเสียก่อน ด้วยคิดว่าการประลองครั้งนี้

"จบเร็วเกินไปจะสิ้นสนุกเร็ว"

ราวกับวิญญาณของเซียนกระบี่ เข้าแฝงร่าง หานเทียนเสียงรู้สึกสนุกสนานกับการประลองเข้าเสียแล้ว แม้นิสัยดั้งเดิม จะมิชอบการต่อสู้ชิงชัยในเชิงยุทธ์เช่นนี้มาก่อนเลยก็ตาม

หวางต้าเจิง ตั้งรับกระบวนท่าได้สองเพลง ก็ต้องมีอันต้องถอยห่างไปหลายก้าว ทวนในมือที่หนักเกือบหกสิบชั่ง ยังต้านแรงกระบี่แทบมิได้

"อีกเพลงเดียวพี่ต้าเจิง อย่าเพิ่งรุกกลับ ท่านจะได้มิต้องเสียคำพูด" หานเทียนเสียงที่ออมมือค่อยเพิ่มความรุนแรงในการโจมจนครบสามเพลง

"ฮึบบ!.." หวางต้าเจิงใช้ทวนรับกระบี่ของหานเทียนเสียงที่ฟันลงมาในเพลงสุดท้าย สองแขนเกร็งรับสุดกำลัง คมกระบี่มีเพียงด้ามทวนกั้นศีรษะเอาไว้มิให้ถูกผ่า เงยมองขึ้นไปด้วยความหวาดเสียว แขนของหวางต้าเจิงสั่นระริก แม้ทวนที่ทำจากเหล็กกล้าหนักหกสิบชั่ง ก็ยังไม่สร้างความมั่นใจ ในการที่จะต้านกำลังภายในของหานเทียนเสียงได้

"จะ..เจ้าร้ายกาจนัก...' หวางต้าเจิง กัดฟันพูด ก่อนจะฮึดขึ้นดีดกระบี่ดำของหานเทียนเสียงกลับไป

หวางต้าเจิงเริ่มรู้สึกถึงฝีมืออันน่ากลัวของหานเทียนเสียง จึงโคจรลมปราณใช้กระบวนท่าขั้นสูงของตน

"หมื่นวายุพิฆาตมังกร" 

หวางต้าเจิง ซัดทวนนับสิบครั้งในชั่วอึดใจ ด้วยกระบวนท่าที่ทำให้ตนสร้างชื่อเสียงและสังหารข้าศึกนับร้อยในสนามรบมาแล้ว

"ค่อยมีหวาดเสียวขึ้นมาหน่อย" หานเทียนเสียงลอบยิ้ม ด้วยรู้สึกยินดีที่จะได้ใช้กำลังภายในสูงขึ้นเข้ารับมือ ซึ่งขณะนี้เขาได้โคจรลมปราณใช้กำลังภายในถึงขั้นที่สามแล้ว

"ย้ากกส์ ไอ้หนูน้อย เจ้านี่ไวนักนะ" หวางต้าเจิงเร่งความเร็วกระบวนท่าขึ้นไปอีก ด้วยรู้สึกขัดใจยิ่งนัก ที่อีกฝ่ายปัดป้องหลบหลีกได้ทุกเพลง

"พี่ต้าเจิงโหมใช้กำลังเกินไป จะเหนื่อยเร็วนะ หาจังหวะโคจรลมปราณบ้าง" หานเทียนเสียงกลัวจบการประลองเร็วเกินไป และคิดว่าอีกฝ่ายยังมีกระบวนท่าไม้ตายซ่อนอยู่ให้ได้ชม

"ฮึ่ม!" หวางต้าเจิงกระโดดมาตั้งหลัก โคจรลมปราณเร่งกำลังภายในถึงขั้นสูงสุด เตรียมวัดผลแพ้ชนะ

"สยบฟ้าพิฆาตมังกร" หวางต้าเจิงตัดสินใจ ใช้กระบวนท่าขั้นสูงสุดที่แม้ว่าตกอยู่ในวงล้อมทหารนับร้อยก็ยังตีฝ่าออกมาได้ หวางต้าเจิงกระโดดเข้าใส่ด้วยลมปราณห่อหุ้มมหาศาลที่เพิ่มขึ้นมาเป็นเท่าตัว

หานเทียนเสียงเห็นว่าจวนตัว หากมิใช้กำลังให้เต็มที่เข้าต้านไว้ คงถูกฟาดจนร่างแหลกเหลวแน่ จึงเร่งโคจรลมปราณถึงขั้นแปด เตรียมใช้กระบวนท่าขั้นสูงของกระบี่เทวะสวนกลับไป

"เหมันต์บัญชาอัสนี"

"ครืนนน!"

"เปรี้ยงงง!!" "ตูมม" 

เสียงการใช้กระบวนท่าเหมันต์บัญชาอัสนี ดังสายฟ้าฟาดทั้งแปดทิศพร้อมกัน จากนั้นคือเสียงของศาสตราวุธที่ทั้งคู่อ้ดใส่กันเต็มกำลัง

"เคร้งง!"

"ฉัวะ!"

เสียงทวนของหวางต้าเจิงขาดสะบั้น เสียงต่อมาเป็นเสียงกระบี่ฟันเข้าเนื้อของหวางต้าเจิงที่หน้าอกเป็นแผลยาว

ร่างของหวางต้าเจิง ลอยกลับขึ้นไปบนฟ้าและตกลงมาบนพื้นสุดขอบลานประลอง มันหมดสตินอนแน่นิ่งไป มิทันได้กล่าวสิ่งใด 

ในที่ประชุมของผู้เฝ้าชมการประลองนั้นเงียบกริบ ทุกกระบวนท่านั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งว่ามิใช้การต่อสู้ของคนธรรมดา หานเทียนเสียงซึ่งไร้อาการบาดเจ็บใดๆ เก็บกระบี่ดำเข้าฝักอย่างช้าๆ สีหน้าพึงพอใจที่ตนได้ใช้กำลังเต็มที่ในการประลอง มากกว่าได้ชนะคนที่อยู่ตรงหน้า

หานเทียนเสียงเดินตรงมายังร่างที่ไร้สติ พร้อมสกัดจุดชีพจร และถ่ายกำลังภายในเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเบื้องต้นของหวางต้าเจิง ทำให้อาการดีขึ้น

"ทูลองค์ชายรอง ข้าในพระองค์หวางต้าเจิง ได้รับบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส โปรดประทานหมอรักษาเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้รักษาเบื้องต้นแล้ว" หานเทียนเสียงทูลขอองค์ชายรอง เพราะเขาก็มิได้อยากให้ผู้ใดตายโดยมิสมควร

"ตามหมอมาเร็ว!" องค์ชายสั่งข้ารับใช้ให้เร่งไปตามหมอมารักษา

"เทียนเสียง เจ้าก็เป็นหมอ ไม่รักษาเขาล่ะ" เฟยฮุ่ยสะลึมสะลือ เข้ามาถามหานเทียนเสียง

"ข้ามิได้นำกระเป๋ายามา อีกอย่างหมอในเมืองหลวง น่าจะเก่งกว่าหมอชนบทอย่างข้าเป็นแน่ แล้วข้าก็รักษาอาการเบื้องต้นให้แล้ว"