คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 17 นอนกอดเธอทั้งคืน

สายที่ปรากฏบนหน้าจอก็คือไป๋จื่อซวิน!

ทำไมเขาถึงโทรมาแต่เช้า?

ลู่จิ่นเนี่ยนตัดสายไปอย่างเ๾็๲๰า แล้วซุกตัวกลับเข้าไปในผ้าห่มเพื่อนอนต่อ

เธอรับรู้ถึงแขนที่โอบรอบเอวอย่างร้อนผ่าว เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้

มู่จือเหยียนเพียงแค่กอดเธอนอนตลอดทั้งคืน

ความรู้สึกอบอุ่นแล่นริ้วผ่านหัวใจ ลู่จิ่นเนี่ยนลอบยิ้มมุมปาก และพลิกตัวอย่างแ๶่๥เบา พลางสำรวจใบหน้าของมู่จือเหยียนที่กำลังหลับไหล

ทว่า เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ลดละ

มู่จือเหยียนที่กำลังหลับสนิทขมวดคิ้วเข้าหากัน เหมือนกำลังจะตื่น

ลู่จิ่นเนี่ยนกดปิดเสียงโทรศัพท์ ก้าวลงจากเตียงแ๶่๥เบา แล้วเดินไปรับสายที่ระเบียง

"ไป๋จื่อซวิน นายมีอะไร?" ลู่จิ่นเนี่ยนถามอย่างไม่สบอารมณ์

ไป๋จื่อซวินทำท่าเหมือนน้อยใจ "ทำอะไรอยู่ ไม่ใช่เธอสัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวฉันเหรอ? วันนี้ฉันหยุดพอดี!"

ลู่จิ่นเนี่ยนพูดไม่ออก "เท้าฉันยังไม่หายเลยนะ จะออกไปกินข้าวกับนายได้ยังไง"

ไป๋จื่อซวินหัวเราะเบา ๆ พูดอย่างอ่อนโยน "ไม่เป็๲ไร ฉันจะดูแลเธอเอง"

ลู่จิ่นเนี่ยนกลอกตาไปมา "วันนี้ไม่ได้ เลื่อนไปก่อนนะ"

ไป๋จื่อซวินถามอย่างไม่ยอมรับ "ทำไมถึงมาไม่ได้?"

ลู่จิ่นเนี่ยนนึกถึงมู่จือเหยียนที่ยังนอนอยู่บนเตียง หัวใจของเธอก็อ่อนลง และเบาเสียงลงเล็กน้อย "วันนี้เขาอยู่บ้าน"

ปลายสายไป๋จื่อซวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาว่า "ก็ได้"

หลังวางสาย ลู่จิ่นเนี่ยนก็หันกลับมา และพบว่ามู่จือเหยียนยืนอยู่ข้างหลังเธอ

ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความมืดมน

เมื่อเห็นท่าทางของมู่จือเหยียน หัวใจของลู่จิ่นเนี่ยนก็เต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ และซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

"เธอคุยกับใคร" เขาถามด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า

ลู่จิ่นเนี่ยนอธิบายว่า "เพื่อนคนหนึ่ง"

มู่จือเหยียนก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าเ๾็๲๰ารุนแรงขึ้น

‘วันนี้ไม่ได้ เลื่อนไปก่อน… วันนี้เขาอยู่บ้าน’ นี่คือสิ่งที่เขาได้ยินเมื่อสักครู่ เนื้อหาแบบนี้ รวมกับท่าทางที่รู้สึกผิดและหวาดกลัวของเธอในตอนนี้ จะให้เขาไม่คิดมากได้อย่างไร?

นอกจากนี้ เมื่อวานนี้เขาก็เห็นกับตาตัวเองแล้ว ผู้หญิงคนนี้กำลังดึงรั้งกับใครสักคนอยู่หน้าโรงพยาบาล

"เพื่อนคนไหน?" เขายังคงถามต่อ

ลู่จิ่นเนี่ยนไม่กล้าพูดชื่อไป๋จื่อซวิน เพราะคืนก่อนหน้านี้ เธอก็โดนเขาลงโทษอย่างหนักเพราะเ๱ื่๵๹ของไป๋จื่อซวิน

"แค่เพื่อนเฉย ๆ" ลู่จิ่นเนี่ยนตอบ เธอถูกกดดันด้วยท่าทีข่มขู่ของมู่จือเหยียน จนต้องถอยหลังไปอีกก้าว

แต่ระเบียงก็มีพื้นที่จำกัด มู่จือเหยียนก้าวขึ้นมาข้างหน้าเพียงก้าวเดียวก็บีบให้เธอจนมุม

"เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน" มู่จือเหยียนก้มหน้าลง ๲ั๾๲์ตาลึกล้ำดูโหดร้าย

ลู่จิ่นเนี่ยนกำโทรศัพท์ไว้แน่น พูดอย่างไม่พอใจ "ทำไมฉันต้องเอาให้คุณด้วย นี่เป็๲เ๱ื่๵๹ส่วนตัวของฉัน!"

"ความเป็๲ส่วนตัว?" เขาพูดคำนี้อย่างเยาะหยัน ไม่สนใจจะพูดอะไรอีก จึงลงมือทันที

เขามีรูปร่างสูงใหญ่ แค่เอื้อมมือออกไปโอบรอบเอวของลู่จิ่นเนี่ยน แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน ส่วนอีกมือก็แย่งโทรศัพท์ของเธอไป

"มู่จือเหยียน คุณจะทำอะไร!" ลู่จิ่นเนี่ยนพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่มู่จือเยียนกลับกอดเธอไว้แน่น ทำให้เธอขยับไม่ได้

ผู้ชายคนนี้หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเธอได้อย่างง่ายดาย เขายกโทรศัพท์ขึ้นมามอง ปลดหน้าจอ และเห็นบันทึกการโทรที่ยังไม่ได้ลบออก

หมายเลขที่ปรากฏขึ้นมีอยู่สามคำซึ่งชวนให้ตาลาย ‘ไป๋จื่อซวิน’

สีหน้าของเขามืดครึ้มลง ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็สั่นและมีข้อความจากไป๋จื่อซวินถูกส่งมา

"ฉันไม่สนใจว่าเขาอยู่บ้านหรือเปล่า แต่ยังไงวันนี้เธอก็ต้องออกมาเจอฉัน!"

ประโยคนี้ฟังดูเหมือนคำสั่ง ทว่าแฝงนัยที่ชัดเจน

แต่มันกลับทำให้มู่จือเหยียนโกรธจนแทบบ้า นิ้วของเขาบีบโทรศัพท์แน่น จนแทบจะแหลกคามือ

"ลู่จิ่นเนี่ยน เธอหิวโหยขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงกล้าวางแผนนัดเจอผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน?"