“สวัสดีครับ/ค่ะ”
ปานระพีกับนิรมลนั่งคู่กันอยู่หน้าสุดโต๊ะอยู่แถวกลางทำให้เด็กสาวสามารถมองหน้าคนตรงหน้าได้ชัดเจนยิ่งนักหมดชั่วโมงเรียนกับคุณครูคนใหม่นิรมลรีบถามเพื่อนสนิททันที
“เธอว่าไงครูคนใหม่วันนี้”
“ไม่รู้สิแต่ดูเด็กมากนะไม่รู้อายุเท่าไร”ปานระพีตอบพร้อมรอยยิ้มบนมุมปาก
“ทุกคนครูคนใหม่ญาติเราเองนะเพิ่งเรียนจบมาชื่อพี่บีม”การะเกดพูดพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“จริงดิ!!!”เสียงเพื่อนในกลุ่มพูดขึ้นพร้อมกัน
ผ่านไปสองเดือน
“เฮ้ยสังเกตุไอ้ปานไหมว่ามันดูสวยขึ้นนะ”จอมขวัญทักเมื่อเห็นปานระพีกำลังหวีผมอย่างตั้งอกตั้งใจ
“เออวะหน้าวอกเชียวเมื่อก่อนแทบทอดไข่ได้มันเยิ้มเลย” การะเกดรีบเสริมเพื่อนสาวปานระพีซึ่งนั่งถัดไปไม่ไกลมากนักได้ยินเต็มสองหูรีบตรงปรี่มาหากลุ่มเพื่อนสาวทันที
“นินทาระยะเผาขนเลยนะเพื่อนสาว”เด็กสาวสะบัดผมบ๊อบแล้วนั่งลงข้างๆจอมขวัญ
“เด็กเรียนอย่างแกทาแป้งด้วยเหรอวะ”การะเกดยื่นหน้ามาจ้องหน้าเพื่อนสาวแบบประชันชิด
“แป้งฝุ่นธรรมดาไม่เห็นแปลกเลย”
“แปลก!!!!”เสียงเพื่อนในกลุ่มอุทานพร้อมกัน
“สงสัยแอบชอบใครแน่เลย”จอมขวัญยังคงสงสัยกับอาการเพื่อนสาว และเพื่อนๆในกลุ่มพากันพยักหน้า พร้อมซุบซิบกันเบาๆมีเพียงนิรมลที่นั่งเรียนคู่ปานระพีที่ได้แต่อมยิ้มคนเดียวพอหมดคาบเรียนสุดท้ายระหว่างที่คนอื่นๆไปทำธุระส่วนตัว ปานระพีที่ยังนั่งเก็บของและส่องกระจกใบจิ๋วอยู่คนเดียวที่โต๊ะศิวาทัตได้โอกาสรีบเดินมาแย่งกระจกด้วยความหมั่นไส้
“หน้าเธอน่ะทาแป้งเยอะไปไหมขูดแป้งออกได้เป็กิโลเลยมั้งยัยหน้าบาน”
“ฉันขาวอยู่แล้วทานิดเดียวก็ขาวแกมายุ่งอะไรด้วย”
“ในโรงเรียนมีคนหล่อเหรอถึงทาแป้งขนาดนี้”น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่พอใจของเพื่อนชายทำให้ปานระพีหงุดหงิด
“ยุ่ง!!”เด็กสาวลุกขึ้นผลักหน้าอกเพื่อนชายจนเซ
“อยากมีแฟนมากเหรอยัยซีอิ๊วขาวควงเราก็ได้นะ” คนถูกล้อขยำกระดาษเป็ก้อนแล้วปาใส่หน้าทันทีก่อนจะตวาดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
“ชาติหน้าโน่น!!เกิดก่อนฉันสัก6ปีนะนายศิวาทัต” ศิวาทัตทำหน้าสลดแล้วเดินบ่นอุบอิบไปนั่งที่โต๊ะพร้อมทุบกำปั้นรัวๆ
“หมั่นไส้โว้ย!!!!”ศิวาทัตครุ่นคิดเื่เพื่อนสาวแอบชอบใครในโรงเรียนเขา้าหาคำตอบเื่นี้ให้ได้
พัศนัย คุรีนามวัย24ปี ในบทบาทครูอัตราจ้างเขาเคยเป็ศิษย์เก่าที่นี่และั้แ่เรียนจบเขาก็ตะเวนสอบราชการตามที่เปิดสอบ่ระหว่างรอผลสอบเขาจึงติดต่อโรงเรียนเื่มาสอนที่นี่ด้วยรูปร่างค่อนข้างบางผิวขาวคิ้วเข้มหน้าตาสมส่วน แถมเล่นดนตรีร้องเพลงเพราะอีกทำให้นักเรียนหลายห้องที่เขาสอนต่างชื่นชอบและเพราะพัศนัยมักจะพูดคุยอย่างเป็กันเองเขารักอาชีพครูกับอาชีพนักดนตรีซึ่งเขาไม่สามารถเลิกหรือต้องเลือกได้งานเสริมเขาคือเล่นดนตรีตามงานจ้างผับบาร์ทั่วไปเป็การหารายได้เสริมลำพังเงินเดือนที่ได้รับไม่พอใช้จ่ายแน่นอน
ภาพเด็กสาวหน้ากลมกับทรงผมบ๊อบสั้นๆกำลังจ้องหน้าคนที่ยืนหน้ากระดานดำอย่างกับว่ากลัวเขาจะหายไปไหนทำให้คนถูกจ้องรู้สึกแปลกๆขึ้นมาทันทีพัศนัยเองก็แปลกใจไม่น้อยกับอาการของลูกศิษย์สาวน้อยคนนี้นักหลายครั้งเขาลองเดินหรือยืนเปลี่ยนมุมในห้องลูกศิษย์คนนี้ก็จะหันไปจ้องเขาเช่นเดิม บางทีเขาเองก็แอบคิดว่าหน้าเขาผิดปกติอะไรทำไมถึงจ้องเขาขนาดนั้น
ระยะเวลาที่ผ่านมาสองเดือนเขาเจออาการแปลกๆของลูกศิษย์คนนี้ทุกครั้งที่เขามาสอนพัศนัยเองก็จำลูกศิษย์คนนี้ได้แม่นั้แ่แรกเห็นเพราะนั่งหน้าสุดและตอบคำถามได้ทุกครั้งอีกอย่างหนึ่งด้วยทรงผมบ๊อบสั้นๆนั้นช่างขัดกับใบหน้ากลมยิ่งนักบางทีเขาเองก็แอบขำในใจแต่ด้วยผลการเรียนที่โดดเด่นของปานระพีทำให้เขาสนใจและสังเกตลูกศิษย์คนนี้มากเป็พิเศษแม้บางครั้งลูกศิษย์คนนี้อาจถามอะไรนอกเื่ไปบ้างแต่เวลาตอบคำถามอะไรปานระพีก็ตอบเขาได้หมดวันนี้ปานระพีจ้องเขาตาไม่กะพริบเช่นเคย เขาเลยต้องทำลายอาการแปลกๆของปานระพีเพื่อดึงให้เข้ามาสู่บทเรียนต่อไป
“ข้อนี้ใครตอบได้บ้างครับ?”
“หนูค่ะ”ปานระพีรีบยกมือพัศนัยอมยิ้มเป็อย่างที่เขาคิดเอาไว้ว่าลูกศิษย์คนนี้ต้องรีบยกมือแน่นอนปานระพีลุกขึ้นเดินไปหน้ากระดานเขียนคำตอบ
“ถูกต้องครับอ้าวปรบมือให้เพื่อนหน่อยครับ” คนเป็ลูกศิษย์ได้แต่ยืนอมยิ้มจนลืมว่ายืนนานเกินไป
“เชิญกลับนั่งที่ครับนางสาวปานระพีหรือจะมาสอนแทนครูครับ”
“อุ่ยหนูมิบังอาจค่ะ” อาการเก้อเขินหน้าแดงที่แสดงออกมาทำให้คนคิ้วหนาอดขำไม่ได้แต่เขายังเก็บอาการไว้ตอนนี้พัศนัยค่อนข้างมั่นใจว่าลูกศิษย์คนนี้รู้สึกยังไงเพราะเขาเองก็ผ่านวัยนี้มาแล้วเช่นกัน
1K
