“บัดนี้ได้เวลาอันสมควรแล้ว เราจะทำการประเมินคุณสมบัติผู้วิเศษ ผู้ที่ถูกเรียกชื่อโปรดก้าวขึ้นเวทีเพื่อทำการประเมินพลัง”
“ราชสิงห์ ณ รวงทอง”
เด็กชายผิวเข้ม ผมสีดำทรงรองทรงคนหนึ่งลุกจากโซนเอเดินขึ้นเวที เมื่อเขาวางมือลงบนแท่นวัดราก มนตราแถบแสงสีเหลืองอ่อนก็สว่างขึ้นไล่ไปตามเส้นใย แตกกิ่งก้านไปที่เส้นหลักสว่างขึ้นมาหนึ่ง... สอง... สามเส้น แต่เมื่อไปยังแขนงที่สี่กลับกระจัดกระจาย ตัวเลขที่จอแสดงผลขึ้นว่า 3.0216
“รากมนตราจำนวนสามเส้น”
เสียงซุบซิบดังขึ้น “คุณสมบัติไม่สูงเท่าไหร่” “ก็ตระกูลชั้นกลางนี่นะ” พ่อแม่ของเด็กหน้าเจื่อนลง เด็กชายทำท่าจะร้องไห้แต่ก็ต้องทดสอบต่อ
ที่เครื่องวัดธาตุ แถบวัดเปลี่ยนเป็สีเขียวและขยับขึ้นไปเรื่อยๆ พร้อมเสียงแจ้งเตือน ตึด ตึด จนครบสี่ช่อง ภัทรสังเกตเห็นว่าปลายผมของเด็กคนนั้นมีสีเขียวเข้มปรากฏขึ้น
“ธาตุไม้ ระดับสี่”
เสียงเป่าปากโล่งอกดังมาจากฝั่งแมวมอง “แม้พร์จะกลางๆ แต่ก็พอจะฝึกได้”
สุดท้าย เครื่องวัดสายเืหมุนทำงาน ตืออออ... ตือตึด
“มีพลังสายเืระดับหนึ่ง”
คราวนี้เสียงฮือฮาดังขึ้น “บ้านรองตระกูลรวงทองหลังจากนี้ต้องยกสถานะขึ้นอีกขั้นแน่ๆ เพราะแม้แต่บ้านหลักก็ใช่ว่าจะมีพลังสายเืทุกคน”
แมวมองสามคนลุกขึ้นไปยื่นนามบัตรทันที พ่อแม่เด็กยิ้มแก้มปริ ความเศร้าเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น
การทดสอบดำเนินต่อไป ส่วนใหญ่เด็กจากตระกูลร่ำรวยมักมีคุณสมบัติครบทั้งสามอย่าง ที่โดดเด่นคือเด็กสาวจากสกุล วายุโชติ ที่มีรากมนตราห้าสายและมีธาตุคู่ ลมและวารี กับอีกคนคือน้องชายของเดชานนท์ ชื่อ อัษฎา มีรากห้าสาย ธาตุไฟบริสุทธิ์ขั้นหก และสายเืระดับสอง แต่กลับไม่มีแมวมองคนไหนกล้าทาบทาม เพราะตระกูลของเดชานนท์ใหญ่เกินกว่าที่โรงเรียนเล็กๆ จะดูแลไหว
เมื่อถึงคิวโซนบี บางคนถูกเรียกแค่ชื่อห้วนๆ ริศอธิบายว่าเพราะคนเหล่านี้ไม่มีบรรพบุรุษระดับสูง จึงไม่มีสิทธิ์ใช้นามสกุลในโลกผู้วิเศษ แต่ก็มีเื่ฮือฮาเมื่อเด็กชายตัวเล็กผิวสีน้ำผึ้งคนหนึ่งมีรากถึงห้าสายและธาตุดินขั้นหก
เวลาผ่านไปจนถึงโซนซี... โซนของ “ผู้วิเศษที่เกิดจากสามัญ” ส่วนใหญ่มีคุณสมบัติต่ำเตี้ยเรี่ยดิน จนมาถึงคนที่เจ็ด
“คณาภัทร”
เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยขณะเดินขึ้นเวที
“วางมือลง”
เขาวางมือลง แสงสว่างทำงานแต่เส้นใยแก้วเส้นหลักกลับมืดสนิท มีเพียงเส้นแขนงฝอยเล็กๆ สว่างขึ้นริบหรี่ ตัวเลขแสดงผล 0.825 กรรมการหารือกันพักใหญ่ก่อนประกาศ
“รากมนตรา: ศูนย์ (ไร้รากแขนง)”
“พันธุ์ทางก็คือพันธุ์ทาง” เสียงเดชานนท์ดังแทรกความเงียบขึ้นมา “ดูท่าโตแต่ตัว สงสัยร่างกายจะพิการด้วย” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ย
การทดสอบธาตุ เครื่องเงียบสนิท แถบสีไม่ขยับ
“ไร้ธาตุ ไร้ระดับ” กรรมการประกาศเสียงหน่าย
เขาข่มความอับอายเดินไปเครื่องสุดท้าย แต่กรรมการโบกมือไล่ “เธอไม่ต้องตรวจหรอกไอ้หนู เธอเป็ชาวสามัญ ตรวจไปก็ไม่มีประโยชน์ กลับไปนั่งที่เถอะ”
ภัทรเดินคอตกกลับมานั่งที่ ท่ามกลางสายตาสมเพชและเสียงวิจารณ์ ริศกระซิบถาม “ภัทร เธอไม่เป็ไรนะ”
“ผมไม่เป็ไรครับ” ภัทรยิ้มฝืดๆ
ใบประเมินของเขาถูกส่งมาในตอนท้าย
ชื่อ: คณาภัทร ชาวสามัญ
ระดับ: 0 (ผู้วิเศษฝึกหัด)
รากมนตรา: 0
ธาตุ: ไร้ธาตุ ไม่มีระดับธาตุ
ขณะที่พวกเขากำลังรอให้คนอื่นทยอยกลับ เด็กชายรูปร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
“นายน่ะ ฉันให้นี่” เขายื่นช็อกโกแลตชิ้นใหญ่รูปหมูให้ภัทร “น้องสาวของฉัน เบอร์รี่ เห็นว่านายโชคร้ายเลยฝากมาให้”
เขาชี้ไปที่เด็กสาวผอมบางในกลุ่มครอบครัวร่างท้วมที่โซนบี เธอกำลังโบกมือให้พวกเขา
“ขอบใจมากนะ ฉันชื่อคณาภัทร แล้วนายชื่ออะไรเหรอ”
“ฉันชื่อ เฮเซลนัท”
“ยินดีที่ได้รู้จักเฮเซลนัท”
ตอนนั้นเอง เสียงค่อนแคะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เป็ยังไงล่ะ ไปคลุกคลีกับเืโสโครก ขยะแท้ๆ ไม่รู้ไปขุดไอ้เด็กพิการนี่มาจากไหน ต่อให้ผูกมิตรคนไม่ได้เื่ไปก็ไม่ได้ทำให้ดูดีขึ้นมาหรอก”
เดชานนท์กับครอบครัวเดินเข้ามาหาเื่ ภัทรพยายามบอกให้เฮเซลนัทหลบไป แต่เด็กชายร่างท้วมปฏิเสธ และครอบครัวของเขาก็เดินมาสมทบหนุนหลัง
“ขุดมาจากความ ‘ผิดพลาด’ ที่พวกนายก่อไว้ยังไงล่ะ เด็กคนนี้รอดมาจากการที่หน่วยปราบปรามไม่ยอมรับภารกิจปราบปรามพวกนอกรีต” ริศตอบเสียงเรียบ
“ไม่ไปช่วยแล้วไง ก็แค่เด็กพิการคนนึง อย่างมากก็แค่โดนทัณฑ์บนนิดหน่อย” เดชานนท์สวนกลับ
“นายผิดแล้ว” ริศยิ้มเย็น “การที่พวกนายละเลยทำให้ไปช่วยได้ช้า จนเกิด ‘รหัสดำ: ถ้วย’ ขึ้น... ฉันคิดว่าแค่ทัณฑ์บนคงไม่พอหรอก”
“โกหก... อ...อย่ามาโกหก! ไม่มีทางซะหรอก” เดชานนท์หน้าถอดสี
“หลักฐานยืนยันอยู่ที่หัวหน้าของฉันแล้ว และพยานก็คือเด็กคนนี้” เธอมองมาที่ภัทร
เสียงฮือฮาด้วยความใดังไปทั่วห้อง ทันใดนั้นคณะบาทหลวงที่กำลังจะกลับก็เดินเข้ามา
“เ้าหนู จริงรึที่ไปเจออย่างนั้น” ท่านชาร์ลถาม
“ใช่เ้าค่ะ หัวหน้าเป็คนพบกับเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเองเลยเ้าค่ะ” ริศตอบ
“เธอก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยรึ” บาทหลวงมองภัทรด้วยดวงตาสีทองทรงอำนาจ
“ใช่ครับ”
“งั้นตอนที่เกิดเื่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นบ้างรึเปล่า”
“น่า...น่าจะเป็ท้องฟ้ากลางคืนครับ” ภัทรตอบได้เท่านี้เพราะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลเหมือน้าไม่ให้เขาเปิดเผยข้อมูลมากจนเกินไป
ท่านชาร์ลมีสีหน้าไม่สบายใจทันที หันมามองฝ่ายปราบปรามในห้องโถง “เห็นทีเราคงจะมีเื่ให้ต้องคุยกันในการประชุมภายในครั้งหน้า โดยเฉพาะเธอเดชานนท์... ฉันหวังว่าเธอจะมีข้อแก้ตัวดีๆ นะ”
เดชานนท์ยืนเหงื่อแตกพลั่ก ตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว การไต่สวนจากโบสถ์ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะรับไหว หากจัดการไม่ดีจะกลายเป็พวกนอกรีตซะเองอีกด้วย
ขณะที่คณะบาทหลวงเดินผ่าน เด็กสาวผมขาวที่มาด้วยแอบเดินเข้ามาใกล้ภัทร เธอยัดถุงผ้าใบเล็กๆ ใส่มือเขา เสียงหวานละมุนดังขึ้นในหัวของภัทรโดยที่ปากเธอไม่ขยับ
“แทนคำขอโทษจากความผิดพลาดของพวกผู้ใหญ่ค่ะ”หญิงสาวทำหน้าตาแสดงความเสียใจกับเขา
ภัทรเพียงแค่พยักหน้ารับไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้คณะบาทหลวงออกไปจากห้องก่อน พวกเขาสองคนออกไปจากห้อง เมื่อออกมาด้านนอก ภัทรเปิดถุงดูพบเหรียญเงินและหินสีดำ ริศตาโตด้วยความดีใจ
“หินเวทมนตร์ระดับต่ำ! ราคามันแพงมากนะ แค่ก้อนเล็กๆ ก้อนนึงราคาหลายเหรียญเงินเชียวล่ะ เธอโชคดีมากๆ เลยนะ”
“แต่จะโชคดีกว่านี้ถ้าพวกเขามาช่วยมิรินได้ทัน” ภัทรตอบเสียงเศร้า ริศเม้มปากไม่รู้จะปลอบภัทรอย่างไรได้แต่นำภัทรไปที่ห้องทำบัตร เนื่องจากวันนี้คนน้อยจึงใช้เวลาทำไม่นานนัก บัตรเป็สีเขียว ในบัตรประจำตัวผู้วิเศษไม่มีรูปถ่าย มีแต่ชื่อ คณาภัทร ชาวสามัญ อายุ14 หมายเลขปะจำตัวสิห้าหลัก้า ริศบอกว่า ตัวขึ้นต้นบัตรของเขาที่เป็ตัวอักษร ซี(C)มาจากฝ่ายสามัญ ตัวที่สอง อี(E)มาจากพร์ต่ำ ทำให้เขารู้สึกไม่ดีกับมันเท่าไหร่นัก แม้เธอจะบอกว่าตัวอักษรที่สองสามมารถเปลี่ยนได้ตามพัฒนาการในภายหลังก็ตาม
หลังจากทำบัตรประจำตัวเสร็จ ริศก็พาภัทรไปที่ธนาคาร ‘เทซารี’ อาคารสีเงินทั้งหลัง ภายในเงียบสงบ พนักงานที่เคาน์เตอร์เป็ชายตัวเตี้ย ร่างท้วม หนวดเครารุงรัง
“ไม่เคยเห็นคนแคระหรือไง” พนักงานคนนั้นถามเสียงห้วน
“ขอโทษครับ”
“หึ... มาทำอะไร”
ริศยื่นเอกสาร พนักงานจัดการอย่างรวดเร็วก่อนโยนบัตรสีเขียวให้ภัทร บนบัตรระบุยอดเงิน G3 S50 C0 อันหมายถึงเหรียญทองสามเหรียญ เหรียญเงินห้าสิบเหรียญ และเหรียญทองแดงศูนย์เหรียญ
“นี่บัตรเบิกเงิน หายจ่ายสิบเหรียญเงิน”
“มันมีมูลค่าแค่สองเหรียญเงินเองนะ สมิท” ริศแย้ง
“หึ ฉันล้อเล่นน่า ไปๆ รีบไปได้แล้ว”
“เราจะเบิกเงินสามเหรียญทองด้วยสมิท”
สมิททำหน้าไม่พอใจ รูดบัตรแล้วโยนเหรียญทองสามเหรียญให้ภัทร “เอาไปๆ ก่อนเงินข้าจะหมด”
เมื่อออกมาภัทรถามอย่างงงๆ “เงินนี่ไม่ใช่ของรัฐบาลเหรอครับ ทำไมเขาบอกว่าเป็เงินของเขา”
“พวกคนแคระชอบคิดว่าตัวเองเป็เ้าของเงินทุกเหรียญน่ะ แต่เขาก็ซื่อสัตย์มากนะ... ถึงจะชอบหลอกเอาเงินค่าธรรมเนียมบ้างก็เถอะ”
“อ๋อ... งั้นเราไปหาร้านไม้กายสิทธิ์กันเถอะครับ”
3K
