ตอน โดนผู้จัดการจีบ
ไม่กี่วันต่อมา นุนี ก็ได้เข้าทำงานในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งตามที่ตั้งใจไว้ เธอในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงทรงสอบสีดำ ทำให้เธอดูสวยและสง่าในแบบฉบับสาวออฟฟิศ ความมั่นใจและบุคลิกที่ดูเป็ผู้ใหญ่ของนุนี ทำให้เธอเป็ที่ชื่นชมของผู้ร่วมงานหลายคน
วันหนึ่งหลังจากเลิกงาน ผู้จัดการ ของเธอ คุณภาคย์ ชายวัยสี่สิบกว่าๆ ที่ดูภูมิฐานและมีเสน่ห์ เดินเข้ามาหาเธอที่โต๊ะทำงาน "คุณนุนีครับ...พอจะมีเวลาสักครู่ไหมครับ?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
นุนีหันไปมองคุณภาคย์ด้วยความประหลาดใจ "มีอะไรเหรอคะคุณภาคย์?"
"ผมอยากชวนคุณนุนีไปจิบกาแฟและคุยเื่งานกันต่อสักหน่อยน่ะครับ" คุณภาคย์ยิ้มบางๆ "มีเื่สำคัญที่อยากจะคุยกับคุณเป็การส่วนตัว"
นุนีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นานนัก การปฏิเสธผู้จัดการโดยตรงอาจส่งผลกระทบต่องานของเธอได้ เธอจึงตอบตกลงไปอย่างจำยอม "ได้ค่ะคุณภาคย์"
ทั้งสองเดินออกจากออฟฟิศไปยังคาเฟ่เล็กๆ ใกล้ๆ กับคอนโดของเธอ แสงไฟสลัวๆ ภายในร้านสร้างบรรยากาศอบอุ่นและเป็กันเอง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นขนมหวานลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ
"คุณนุนี...วันนี้สวยนะครับ" คุณภาคย์เอ่ยชมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น สายตาของเขาจับจ้องมองนุนีอย่างไม่ปิดบัง
"ขอบคุณค่ะคุณภาคย์" นุนี ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
"คุณนุนีเป็คนที่ทำงานเก่งและมีความสามารถมากจริงๆ" คุณภาคย์พูดต่อ "ผมอยากจะให้คุณนุนีมาช่วยงานผมในโปรเจกต์ใหม่...คุณสนใจไหมครับ"
นุนีตาเป็ประกาย "สนใจค่ะ"
บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างช้าๆ คุณภาคย์ไม่ได้พูดถึงเื่งานเพียงอย่างเดียว เขามักจะหยอดคำหวานและชื่นชมความสวยของนุนีอยู่เสมอ นุนีรู้สึกถึงความเอาใจใส่ที่เขามีให้เธอ หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ ความรู้สึกผิดบาปต่อสามี แล่นปราดเข้ามาในใจ แต่ความปรารถนาที่จะเป็ที่สนใจของชายอื่นก็มีมากกว่า
เมื่อบทสนทนาจบลง คุณภาคย์อาสาเดินมาส่งนุนีที่หน้าคอนโด "แล้วผมจะโทรหานะครับ...ถ้ามีอะไรจะปรึกษา" เขากระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะจูบเบาๆ ที่หลังมือของนุนีแล้วเดินจากไป... นุนี ยืนมองคุณภาคย์เดินจากไปอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก ก่อตัวขึ้นในใจอย่างช้าๆ