บทที่ 1 การเกิดใหม่และการกลับมา
“แม่คะ ทำอย่างไร ทำอย่างไรดี! มีช่องโหว่ในบัญชีของบริษัทถึงห้าล้านหยวน ถ้าหนูจัดการแก้ไขไม่ได้ หนูก็จะติดคุก ถ้าจินเซวี่ยนรู้เข้า เขาต้องหย่ากับหนูแน่!” สวี่หรูเยว่ร้องไห้ด้วยความกังวล ดึงมือของผู้เป็แม่ ฟางหลานซินพลางตัวสั่น
ฟางหลานซินเองก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย หล่อนไม่สนใจความจริงที่ว่าประตูห้องถูกเปิดอยู่ "อย่าร้อง ๆ ไม่ต้องห่วงนะลูก! แม่ขอคิดก่อน เดี๋ยวนะ ให้น้องลูกไปสิ ให้สวี่ชิงไปแทนซะ!”
สวี่หรูเยว่ตะลึงครู่หนึ่ง “เธอจะเห็นด้วยเหรอคะ?”
ฟางหลานซินพ่นลมหายใจอย่างเ็า “ถ้าลูกไม่บอกซะอย่างมันก็ไม่เป็ไรหรอก เหมือนกับตอนที่ลูกชอบโจวจินเซวี่ยนไง ลูกวางยาหล่อนและทำให้หล่อนขายหน้า ทั้งเธอยังเสนอที่จะเลิกกับโจวจินเซวี่ยนเองเพราะความอับอาย ดูซิ ตอนนี้ลูกมีความสุขกับจินเซวี่ยนแค่ไหน และลูกสองคนก็เชื่อฟังดีด้วย"
สวี่หรูเยว่รู้สึกโล่งใจทันที "แม่คะ แม่คิดว่าถ้าสวี่ชิงรู้ เธอจะเกลียดเราไหม?”
ปากของฟางหลานซินแสดงท่าทางชั่วร้าย “เธอจะไม่มีทางรู้ไปตลอดชีวิต ลูกก็รู้ดีนิ ลูกสาวของนังโสเภณีนั่นมันร้ายแค่ไหน และลูกของหล่อนในตอนนั้น แม่ไม่รู้ว่าฆ่าด้วยหรือเปล่า มือและเท้า...”
สวี่ชิงยืนอยู่นอกประตู ฟังการสนทนาที่ประตู ร่างกายของเธอราวกับตกลงไปในน้ำแข็ง
ปรากฎว่าความโชคร้ายทั้งหมดในชีวิตของเธอ เป็ฟางหลานซินที่วางแผน!
ตอนอายุสิบแปด เธอชอบโจวจินเซวี่ยน แต่กลับถูกวางยาโดยไม่มีสาเหตุ และทำให้ความไร้เดียงสาของเธอมัวหมอง ต่อมาถูกบังคับให้แต่งงานกับโจวจินหนาน พี่ชายคนโตของโจวจินเซวี่ยน
บุคลิกของโจวจินหนานดูเ็าเป็พิเศษ เพราะเขาได้รับาเ็ที่ดวงตาในขณะที่ไปรบ
มันเป็คืนแต่งงานของทั้งสอง ซึ่งอำนวยความสะดวกด้วยยาของครอบครัว
ในขณะนั้น สวี่ชิงกำลังตั้งครรภ์ แม้ว่าจะไม่มีความรู้สึกต่อโจวจินหนาน แต่เธอก็ตั้งตารอลูกคนนี้ เมื่อท้องได้ 5 เดือน เธอก็แท้งอย่างอธิบายไม่ได้และเกือบเสียชีวิตด้วยการที่เืออกมากเกินไป
หมอบอกว่าอาหารที่เธอทานนั้นไม่ถูกต้อง แต่โจวจินหนานรู้สึกว่าสวี่ชิงไม่้าให้กำเนิดลูก
สวี่ชิงมองไปที่โจวจินหนาน ซึ่งถูกพันด้วยผ้าพันแผล เขาปล่อยความเย็นะเืไปทั่วร่างกาย เธอจึงเสนอการหย่าร้าง
หลังจากการหย่าร้าง ดวงตาของโจวจินหนานก็ดีขึ้น และเขาก็กลับไปที่กองทัพทางตะวันตกเฉียงเหนือ และไม่เคยกลับมาอีกเลย ซึ่งสวี่ชิงได้ยินมาว่าเขาไม่เคยแต่งงานใหม่
สวี่ชิงได้ทุ่มเทพลังกายและใจทั้งหมดให้กับธุรกิจของครอบครัว โดยเปลี่ยนจากตระกูลสวี่ที่เป็เพียงเวิร์คช็อปเล็ก ๆ ให้กลายเป็องค์กรชั้นนำในอุตสาหกรรมอาหารแห่งชาติ
สวี่ชิงเล่าถึงชีวิตอันสั้นนี้ เธอยินดีที่จะทำให้ดีที่สุดเพื่อตระกูลสวี่ เพราะหลังจากที่ถูกทำร้าย ฟางหลานซินก็เข้าโอบกอดเธอและร้องไห้ พลางบอกว่าจะเป็ครอบครัวของเธอไปตลอดชีวิตที่เหลือ
เมื่อเธอสูญเสียลูกน้อยไป ฟางหลานซินดูรู้สึกเศร้ามากกว่าเธอที่ร้องไห้เสียอีก และถึงกับทุบหน้าอกตัวเองพลางร้องไห้ว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่เป็หล่อนเสียเอง
เมื่อเธอหย่าร้าง ฟางหลานซินก็กอดเธอและร้องไห้อีกครั้ง โดยบอกว่าตระกูลสวี่จะเป็บ้านของเธอไปตลอดชีวิต
สวี่ชิงพลันรู้สึกบางอย่างขึ้นมาว่า ไม่ว่าจะกลับดึกแค่ไหน ทุก ๆ วันฟางหลานซินจะรอเธอและคอยปรุงโจ๊กให้ทาน ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว… อาจมีบางอย่างในชามโจ๊กนั่นที่ฆ่าลูกของเธอก็ได้!
เธอไม่เคยคิดว่าเื้ัน้ำผึ้งทั้งหมดจะมีมีดและหนามแหลมคมซ่อนอยู่
มันเจาะหลุมมากมายในชีวิต!
แต่เธอยังคงขอบคุณหล่อน
สวี่ชิงไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี มันเหมือนกับใบมีดคมที่ห่อหุ้มหัวใจไว้ และมันเจ็บเมื่อเธอขยับ
สวี่ชิงในยามนี้ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง หญิงสาวผลักประตูและรีบเข้าไป ก่อนที่ฟางหลานซินจะทันตอบโต้อะไรได้ เธอบีบคอหล่อนแน่น “คุณทำกับฉันแบบนี้ได้อย่างไร!!”
ใบหน้าของฟางหลานซินกลายเป็สีแดงจากการถูกบีบคอ เธอมองไปที่สวี่ชิงด้วยความสยดสยอง
ในเวลานี้ สวี่ชิงเป็เหมือนผีที่เดินออกมาจากนรก ดวงตาฉายแสงเย็นะเืน่ากลัว มุมตาแดงก่ำด้วยความเกลียดชังที่หยั่งรากลึก
"ปล่อยฉันนะ แม่แกมันเป็หมาตัวเมีย… แค่ก ๆ…"
สวี่หรูเยว่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "สวี่ชิง เธอบ้าไปแล้ว ปล่อยนะ!"
สวี่ชิงบ้าไปแล้วจริง ๆ เธอคิดว่าชีวิตของตัวเองมันแย่ ผู้คนที่อยู่ในชีวิตล้วนหายไปทีละคน และแม้แต่ลูกคนเดียวยังรักษาไว้ไม่ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าทุกสิ่งอย่างจะเป็การคำนวณของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า
มันโหดร้ายมาก!
เธอจะไม่ยอมให้ฆาตกรคนใดทำร้ายเธอและลูก ๆ ของเธอ...
ครึ่งปีต่อมา สวี่ชิงถูกตัดสินปะาชีวิตในข้อหาฆาตกรรมโดยเจตนา
ในวันที่การพิจารณาคดีครั้งสุดท้าย สวี่ชิงเห็นโจวจินหนานนั่งอยู่ในแถวแรกของหอประชุม เธอไม่ได้เห็นเขามานานกว่ายี่สิบปีแล้ว เขายังร่างสูงและดูแข็งแรง แต่ตรงขมับและเส้นผมกลายเป็สีขาวไปแล้ว ซึ่งร่างกายยังคงมีออร่าของความไม่แยแสแพร่ออกมา
แต่เธอเห็นน้ำตาในดวงตาของเขา
สวี่ชิงใจลอยเล็กน้อย คนเืเย็นอย่างเขาร้องไห้ได้ด้วยเหรอ?
สวี่ชิงลอยอยู่ในอากาศเป็เวลานานหลังจากที่เธอเสียชีวิต...
และเห็นว่าเป็โจวจินหนานที่มารับศพ และนั่งเฝ้าเธอในห้องโถงไว้ทุกข์ทั้งคืน
เขาจับมือเธอแน่นด้วยความคิดถึงอย่างมาก มันเหมือนกับการสูญเสียคนที่รักไป…
สวี่ชิงอยากจะร้องไห้ ถ้าเธอไม่อวดดีและโง่เขลา ชีวิตก็คงไม่เลวร้ายขนาดนี้
นอกจากนี้เธอยังแว่วถึงคำพูดที่โจวจินหนานกระซิบ
"ชิงชิง มีชีวิตหลังความตายซะนะ อย่าทำเื่โง่ ๆ อีก เข้าใจไหม?"
"ชิงชิง กลับมาเถอะ ฉันมีความลับจะบอกเธอ!"
…
"เหล่าสวี่ ฉันซื้อไก่มาชดเชยให้ชิงชิงน่ะค่ะ อย่าโกรธเคืองกันเลยนะ เดี๋ยวลูกจะลำบากใจเปล่า ๆ”
“ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนถูกหลอก มันจะเกิดเื่แบบนั้นขึ้นหรือไง? ตอนนี้โจวจินหนานยินดีที่จะแต่งงานกับหล่อนแล้ว หล่อนจะไม่พอใจอะไรนักหนา! ทุกคนในครอบครัวของเราต้องเสียหน้าเพราะหล่อนขนาดไหน"
"แต่เราก็ควรบอกหล่อนดี ๆ นะคะ ชิงชิงอายุแค่สิบเก้าเอง หล่อนยังเด็ก นอกจากนี้การที่ให้หล่อนแต่งงานกับชายตาบอดมันทำร้ายหล่อนมากนะคะ”
“ชายตาบอดอะไร? นั่นน่ะวีรบุรุษเชียวนะ! นอกจากนี้ การที่เกิดเื่แบบนี้กับหล่อน ได้แต่งงานแล้วมันก็ดีกว่าไม่ใช่หรือไง หล่อนมีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ”
สวี่ชิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการทะเลาะวิวาทข้างนอก เธอลืมตาดูห้องเล็ก ๆ อันคุ้นเคย …ผ้าม่านลายดอกไม้ โต๊ะที่ค่อนข้างทรุดโทรม และของบางอย่างก็ไม่สามารถใช้งานอะไรได้แล้ว
เธอยังไม่ตายเหรอ?
จากนั้นก็หันศีรษะไปปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง มันถูกเขียนไว้ว่า ‘7 มิถุนายน 1980’
สวี่ชิงตกตะลึงเป็เวลานาน จากนั้นความทรงจำบางอย่างที่พร่ามัวก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ในเวลานี้เธอได้ประสบอุบัติเหตุ ส่วนโจวจินเซวี่ยนกับสวี่หรูเยว่ก็หมั้นกัน
เมื่อวันก่อน จู่ ๆ ตระกูลโจวก็ให้ใครบางคนมาที่ประตูบ้านเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการจับคู่
โดยอยากให้เธอแต่งงานกับโจวจินหนานที่ตาบอด
แน่นอนว่าสวี่ชิงไม่มีความสุข ไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบเื่ที่โจวจินหนานตาบอด แต่เนื่องจากโจวจินหนานเป็พี่ชายของโจวจินเซวี่ยน และเธอกับโจวจินเซวี่ยนก็ชอบพอกันมานานโดยไม่ได้จับมือกันเลยด้วยซ้ำ!
แต่งงานกันแบบนี้รู้สึกอึดอัดอย่างไรก็ไม่รู้
อย่างไรเสีย สวี่จื้อกั๋วกลับรู้สึกว่าในเมื่อเื่ของสวี่ชิงกลายเป็แบบนี้แล้ว ก็คงจะเป็เื่ดีที่เธอจะได้แต่งงาน ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว… เธอยังจะเลือกอะไรได้อีกล่ะ
ก่อนหน้านี้พ่อและลูกสาวก็ทะเลาะกันไปหนึ่งรอบ จนสวี่จื้อกั๋วโมโหและด่าออกมาว่า ‘เกิดเื่แบบนี้ขึ้นแล้ว ทำไมแกไม่ตายไปซะเลยฮะ!’
หลังจากสวี่ชิงประสบอุบัติเหตุ เธอก็มีความคิดมากมายที่จะฆ่าตัวตาย และในที่สุดเธอก็ลงมือกรีดข้อมือ
คิดถึงเื่นี้แล้ว สวี่ชิงก็ขยับข้อมือที่ยังคงปวดอยู่ พร้อมกับรอบยิ้มเยาะผุดที่มุมปาก
เธอกลับมาแล้ว! บรรดาผู้ที่ติดค้างหนี้แค้นเธอกับลูกไว้ เธอจะต้องให้พวกเขาได้ชดใช้ทีละคน!
ตลอดชีวิตที่เหลือของเธอ เธอจะต้องเห็นพวกเขาทั้งหมดมีชีวิตแบบไม่สู้ตาย!
เมื่อคิดถึงเื่นี้ สวี่ชิงก็พยายามลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตูดูสวี่จื้อกั๋วกับฟางหลานซินในห้องนั่งเล่น แววตาของเธอลุกโชนแรงกล้า พร้อมกับเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า "ฉันจะแต่งงานค่ะ!"
…………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
แม่เลี้ยงเลวมาก ลอบแทงข้างหลังมาตลอดชีวิต มาติดตามกันค่ะว่าสวี่ชิงได้มาเกิดใหม่แล้วจะจัดการนังแม่เลี้ยงกับนังพี่สาวบุญธรรมนี่อย่างไร
ไหหม่า(海馬)
287
