[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก

        " เสียงอยู่ใกล้ๆนี้ "

        ผมรีบวิ่งไปหาต้นทางของเสียงแล้วสักพักก็มาถึงจุดหมาย ระบุจำนวนมีก็อบลิน5เด็กสาว1 ตอนนี้เด็กสาวถูกต้อนให้จนมุมหลังของเธอชิดกับต้นไม้ใหญ่จนไม่มีทางหน้าอีกแล้ว ก็อบลินต่างเดินรายรอบเข้ามาหาเด็กสาวช้าๆ หน้าของมันหื่นกามแสดงออกมาชัดเจนถึงจุดประสงค์ ก็อบลินแต่ล่ะตัวถือดาบ โล่และมีดคู่สองมือแถมมองยังไงคุณภาพก็สูงว่าท้องตลาดอีก

        " จะไหวหรือป่าวนะตัวผม [สเตตัส] "


        ≪จิเสะ เซนตะ≫        เผ่า：มนุษย์        เพศ：ชาย        อาชีพ：ไม่มีอาชีพ        อายุ：15        เลเวล：16        HP: 150/375        MP: 500/1150        STR: 250        INT: 240        VIT: 260        AGT: 240        DEX: 230        CRT: 270
        ≪อุปกรณ์สวมใส่≫        เสื้อหนังทนทาน, กางเกงหนังทนทาน, ร้องเท้าบูททนทาน ,ถุงมือหนัง        ≪สกิล≫         Cleave LV1 , Souleater LV1  , Shock LV2 , แปลภาษา LV MAX , วิเคราะห์ LV MAX        ≪ฉายา≫        ผู้ที่พระเจ้าปฏิเสธ[ผลนิรันดร์]

        ผมตกใจที่จู่ๆสเตตัสก็ก้าวกระโดดไปมาก ถึงจะกำจัดสไลม์มาเยอะก็เถอะแต่มันไม่ควรจะให้ค่าประสบการณ์ขนาดนี้ด้วยซิ

        [แต่ว่ามันก็ช่วยผมสำหรับตอนนี้ได้มากเลย ]

        ถึงเลือดยังไม่ได้ฟื้นฟูแต่ขอแค่ไม่โดนสักอย่างก็โอเคแล้ว

        " เฮ้ย! พวกแก "

        " กรรร.... "

        " เสร็จไปหนึ่ง "

        ผมใช้[Cleave] หุ้มมือและเท้าเอาไว้แล้วตัดคอของก็อบลินตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดทันทีเพราะพวกมันมัวแต่สนใจเด็กสาวอยู่เมื่อกี้จึงไม่ทันสังเกตุผม และเพราะพึ่งเห็นพรรคพวกของมันเองพึ่งถูกฆ่าละมั่ง พวกมันต่างโกธรเกรี้ยวแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาเล่นงานผม

        " เข้ามา! "

        ก็อบลินเป็นมอนกระจอกที่ไม่มีมันสมองเท่าไร ที่ได้อ่านมาการโจมตีก็มีแต่ทุบ ตี ฟัน เท่านั้น ผมเชื่อว่ารับมือกับมันได้สบายไม่ยากผมคิดอย่างนั้น แต่พวกมันแปลกไปจากสิ่งที่ผมได้ศึกษามา

        พวกมันวิ่งเข้าหาผมเป็นแถวตอนโดยตัวที่ถือโล่เอาไว้วิ่งนำหน้าด้วยร่างกายที่ใหญ่กว่าเพื่อนทำให้บดบังเหล่าก็อบลินตัวอื่นๆ มันฟันดาบอีกข้างที่ไม่ได้ถือโล่ฟันเป็นแนวนอนนับว่าตัดสินใจได้ดี
        เพราะการฟันแบบนี้ใส่คนที่ไม่มีอาวุธติดต่อเลยจะทำให้ไม่มีอะไรป้องกันได้ดาบของมันนอกจากหลบ แถมยังหลบได้ยากเพราะฟันแนวนอนจะมีระยะการฟันกว้างที่สุดแต่มันใช้ไม่ได้กับผมหรอก 

        ผมคิดแบบนั้นแล้วกระโดดตัวเองให้พ้นจากวิถีดาบของมันแล้วผมจะเตะตัดคอมันทันทีแค่นี้ก็จะกำจัดไปอีกหนึ่งแต่ ระหว่างผมคิดแบบนั้นก็อบลินตัวที่ถือดาบอีกตัวมันกระโดดเหยียบ ไหล่ของก็อบลินตัวที่ถือโล่แล้วพุ่งมาฟันผมเป็นแนวตั้ง

        [ ไม่จริงใช่ไหม!! ]

        ผมใช้มือที่หุ้มพลังเวทย์รับเอาไว้ด้วยมือเปล่าได้ทันแต่ก็เกิดรอยฟันเล็กๆที่ฝามือ ตามมาด้วยแรงผลัดขากการฟันที่ทำให้ผมลอยถอยหลังไปพอสมควร แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นั้น
        ก็อบลินตัวอีกตัวที่ถือมีดคู่สองมือ 2ตัววิ่งมาจากซ้ายและขวาของก็อบลินถือโล่พวกมันพุ่งเข้ามาสลับโจมตีผมอย่างต่อเนื่องผมไม่มีเวลาแม่งแต่จะคิดเลยด้วยซ้ำ ทำได้แค่หลบคมมีดอย่างสุดตัว

        " นี้มันเป็นแค่ก็อบลินแน่หรอ ชิ "

        [ถ้ามีสกิลแสนสะดวกแบบ<<ประเมิน>>ล่ะก็ ถึงจะมีสกิลอยู่แล้ว<<วิเคราะห์>>แต่มันเป็นคนล่ะประเภทกันเพราะมันจะเช็คค่าหรือรายละเอียดต่างๆที่ตกเป็นกรรมสิทธ์ของผมเท่านั้น อะไรที่ไม่ใช่ของของผมมันจะไม่สามารถเช็ดรายละเอียดได้ ยินดูสเตตัสของคนอื่นก็ไม่ต้องพูดถึง ต่างจากประเมินที่เช็คได้ทุกอย่างตราบเท่าที่เลเวลไม่น้อยกว่าอีกฝ่ายเกินไปหรือโดนปิดบังด้วยสกิลที่ปกปิดความสามารถ ]

        แต่ตอนนี้ถ้าผมจะได้รู้สเตตัสแล้วความสามารถของพวกมัน คงง่ายกว่านี้แท้ๆแล้วระหว่างผมรับมือก็อบลินตัวที่ถือมีดคู่สองตัวอยู่นั้นจู่ๆมันก็หลบตัวออกไปทางซ้ายขวาแล้วปรากฏก็อบลินถือโล่พุ่งมากระแทกผมด้วยโล่อย่างจัง จังหวะมันพอดีเกินไปทั้งการประสานงานการวางกลยุทธ์ แผนการ ก็อบลินมันจะฉลาดอะไรขนาดนี้
        [ HP: 150/375 >> 50/375 ]

        เพราะผลจากแรงกระแทกของโล่ผมเลยอยู่สภาพที่น่าเป็นกังวลอย่างมากแล้วที่นี้พวกมันต่างสลับเปลี่ยนตำแหน่งโจมตีอย่างมืออาชีพ ก็อบลินถือโล่จะคอยรับมือหรือเท้าที่หุ้มด้วยพลังเวทย์ของผมทุกครั้งที่ผมโจมตีสวนกับ
        แล้วก็อบลินตัวที่ถือดาบเพราะตัวเล็กกว่าใครเพื่อนจะคอยฟันหรือแทงผมจากด้านบนแล้วทุกครั้งจะมีก็อบลินตัวที่ถือมีดคู่ต่างค่อยสลับสนุนการโจมตีเพิ่มเติมเพื่อกดดันไม่ให้ผมโจมตีสวนกับใส่ก็อบลินที่ถือดาบ เหมือนเป็นการกดดันให้ผมเลือกหลบมากกว่าสวนกับ  นี้มันอะไรกันทำไมมันเก่งอย่างนี้ เพราะโดนกดดันหนักๆเข้าผมรู้สึกว่าแบบนี้ไม่ดีเอาซะแล้ว

        " [Shock]"

        ผมใช้[Shock] กระโดดไปเพื่อทิ้งระยะห่างออกจากพวกมัน แล้วผมลงไปตรงหน้าของเด็กสาว เธอกำลังมองมาทางผมด้วยความหวาดกลัวผมไม่มีเวลามาสนใจเธอมากหรอก
        เพราะผมเองตอนนี้กำลังลำบากแต่ว่าทำไมเธอถึงไม่หนีไปอีกล่ะผมว่าผมต้านพวกมันไว้นานพอดูแล้วนะ

        " ทำไมถึงยังไม่หนีไปอีกล่ะ!!!  "


        ผมตะครอกใส่เธอด้วยความหงุดหงิด เอาจริงๆนะผมเองแค่คนเดียวยังลำบากเลยตอนนี้ ถ้าต้องสู่ไปด้วยปกป้องไปด้วยมันยากมากแล้วตอนนั้นผมก็สงเกตุเห็นบ้างอย่าง ที่เป็นเหตุผลของคำตอบ 
        ที่ข้อเท้าของเด็กสาวมีรอยบาดของดาบอยู่นั้นเองดูจากแผลแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กสาวจะเดินได้เองในตอนนี้  เต็มที่ก็สักก้าวสองก้าวคงล้มแล้วแทบมองดีๆแล้วเธอยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่หรอ

        [ ชิ ฉลาดจริงๆนะพวกแกที่ไม่สนใจเด็กสาวเพราะยังไงก็ไม่สามารถวิ่งหนีไปไหนได้อยู่แล้วซินะ ]

        " หนู บาดเจ็บอยู่ซินะ "

        " ค ค่ะ "

        ถึงเด็กสาวจะหวาดกลัวอยู่แต่ก็พยายามตอบกลับมาจนได้

        " งี้เอง พี่ขอโทษนะที่ตะครอกออกไปแบบนี้ "

        ผมคงถูกกดดันมากไปถึงได้ไปตะครอกใส่เด็กแบบนั้นใจเย็นไว้ตัวผมมีสติและสมาธิเข้าไว้ ระหว่างผมกำลังตั้งสติอยู่นั้นพวกมันก็เดินเข้ามาหาผมรอบด้าน มันคงคิดว่าผมมีสกิลหนีแบบนี้ถึงได้เปลี่ยนแผนเป็นล้อมทั้งสี่ด้านเอาไว้ซินะ

        [ ฉลาดไม่สมกับหน้าตาทุเรศของแกจริงๆเลย ]

        ผมคิดอยู่ภายในหัวแล้วสถานการณ์ตอนนี้คงไม่มีทางถอยแล้ว คงต้องลุย....

        " พี่ชาย!! ขอร้องล่ะหนีไปเถอะ "

        เด็กสาวคลานมาจับขาผมเอาไว้ น้ำตาของเด็กสาวนั้นเริ่มไหลออกมา

        " ขอร้องล่ะที่พี่ชายต้องมาจบลงในสถานการณ์แบบนี้เพราะหนู เพราะงั้น เพราะงั้นทิ้งหนูแล้วหนีไปเถอะ"

        เด็กสาวพูดออกมาทั้งน้ำตา แน่นอนเธอออกจะเป็นเด็กน่ารักแต่ใบหน้านั้นต้องมาสกปรกด้วยน้ำตาแบบนี้มัน...

        "หนู พี่ขอถามชื่อได้ไหมว่าหนูชื่อไร" 

        "โ..โซ..โซเฟีย ค่ะ"

        " งั้นโซเฟียจัง ต้องการให้พี่หนีไปซินะ "

        " ค ค่ะ ได้โปรดที่พี่อาจมาตายแบบนี้เป็นเพราะหนูดังนั้น! "

        เดียวดิยังไม่ตายไหนแช่งซะแล้วล่ะ

        " ถ้างั้นพี่จะหนีตามที่โซเฟียบอกแต่ว่านะโซเฟียต้องหลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสิบก่อนพี่ถึงจะหนีไปเข้าใจไหม"

        "ม ไม่เห็นมีเหตุผลเลย!! พี่ควรจะหนีออกไปให้เร็วที่สุดนะค่ะ หนูจะดึงความสนใจไว้ให้-"

        " ถ้าไม่ทำตามพี่ไม่หนีด้วยนะเอาซิ "

        ผมกดดันโซเฟีย และแน่นอนหน้าตาของโซเฟียแสดงออกมาไม่พอใจอย่างที่สุดกับผมแต่เพราะผมยื่นคำขาดโซเฟียเลยจำต้องยอมแล้วหลับตาพร้อมเริ่มนับ

        " หนึ่ง "

        [ ผมคงต้องกำจัดภายในสิบวิ แบบทุ่มสุดตัวซะแล้ว]

        ไม่อยากให้เด็กสาวแบบนี้ต้องทิ้งชีวิตของตัวไปเพื่อผมหรอกนะถึงพวกมันจะฉลาดประสาทงานดีแต่ถ้าเจอแบบนี้ผมรับประกันว่าพวกมันคงไปไม่เป็น

        " สอง "

        "[Shock]"

        ผมกระโดดทุบพื้นใส่เหล่าก็อบลินทันทีเพราะมันกังวลว่าผมจะใช้สกิลหนีแต่สกิลนี้มันไม่ได้ใช้หนีอย่างเดียวสักเมื่อไร เพราะงั้นมันเลยอยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อนแบบนี้โชคเข้าข้างผมแต่ความเสียหายทั้งหมดก็อบลินถือโล่รับดาเมจเอาไว้คนเดียว
        คงเป็นสกิลของมันแถมไม่มีที่ท่าว่ามันจะบาดเจ็บสาหัสเท่าไรเลยด้วยแต่ประเด็นไม่ใช่สกิล[Shock]แต่ตัวเอกหลักคือสกิลต่อมาต่างห่าง
        
        " สาม "

       " [ Souleater ]"

        ผมดูดMPของพวกมันพร้อมเพิ่มVITจากสเตตัสของมันทั้งหมด

        [ ฟื้นฟูMP: 200/1150 >> 350/1150 ]  แล้ว        [ เพิ่มค่าVIT: 260 >> 2430  / 2 นาที ] แล้ว

        " สี่ "

        โซเฟียยังนับต่อไปเป็นเด็กที่เชื่อฟังดีจังถึงผมจะบอกให้นับเองแต่ยังอุสานับปกติไปเรื่อยๆอีกนะ ทั้งที่นับหนึ่งสองสามสี่ห้า.....สิบแบบเร็วๆก็ได้แท้ๆ

        " ห้า "

        ก็อบลินตัวถือดาบมันแทงดาบใส่ผมเข้าที่ท้องและแน่นอนผมไม่ได้หลบมันเลย เพราะอะไรงั้นหรอ

        [ ยอมเฉือนเนื้อเพื่อฆ่าศัตรู ]

        " หก "

        เพราะVIT: 2430ผมเลยอึดขึ้นระดับหนึ่งโดนแทงแค่นี้ไม่เท่าไรหรอก แล้วมันก็เจอผมสวนกับโดยการใช้มือที่หุ้มพลังเวทย์ตัดคอมันในทีเดียว

        [ HP: 50/375 >> 49 /375 ]

        " เจ็ด "

        แล้วก็อบลินตัวถือมีคคู่สองตัวก็เหมือนเดิมมันแยกตัวออกมาซ้ายและขวาจากก็อบลินที่ถือโล่แล้วพวกมันฟันใส่ผมซ้ายขวาพร้อมกันถ้าเป็นผมเมื่อก่อนคงเป็นอะไรที่หลบหรือป้องกันยากมาก แต่ว่ามันต่างจากตอนนี้

        "แปด "

        ผมปล่อยให้มันสองตัวฟันผมอย่างจงใจ รู้สึกถึงบาดแผลจากซีกข้างของผมทั้งซ้ายและขวา จากนั้นผมสวนมันโดยการต่อยใส่หัวมันทั้งสองตัวหัวมันแตกกระจายเลือดกระเด็นเลอะเสื้อหนังผมไปหมด

        [ HP: 49 /375 >> 45/375 ]

        " เก้า " 

        ก็อบลินถือโล่มันรู้ว่าถ้าสู่กับผมแบบนี้ต่อไปคงจุดจบเดียวกับพักพวกมันแน่มันคว้าโล่ที่มันถือสุดแรงและแน่นอนถึงผมจะป้องกันมันเอาไว้ได้แต่ความเสียหายยังคงมีอยู่ มันแค่คว้าโล่มาผมยังรู้สึกถึงแรงคว้าขนาดนี้นึกไม่ออกเลยถ้าโดนฟันอาจผมขาดเป็นสองซีกได้ง่ายๆแน่ดีที่ก่อนหน้านั้นหลบพ้นตลอด ส่วนมันหลังจากขวางโล่เสร็จพยายามวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตคิดว่าผมจะปล่อยไปง่ายๆหรอ 

        " [ Cleave ]"

        ผมร่ายสกิลเพื่อห่อพลังเวทย์เอาไว้ที่ขาทั้งหมดจากนั้นผมมองระยะห่างจากตัวผมถึงมันและ..

        "[ Shock  ]"
        สกิลทำงานขึ้นทันทีที่ผมนึกแล้วผมก็กระโดดไปที่หัวของมันแล้วฟาดขาเตะกระแทกหัวมันกับพื้นอย่างแรงจนหัวของมันเลอะคาเท้าของผม พื้นโดยรอบเกิดหลุดกว้างขนาดสามเมตรรอบตัวผม เพราะผมแข็งแกร่งขึ้นหรือป่าวนะผลออกมาเลยเป็นแบบนี้

        " สิบ!!!   พี่ชายหนูนับครบแล้วเพราะงั้นหนีไป.....เอ๋!? "

        เวลาเดียวกันนั้นโซเฟียก็นับเลขครบพอดี โซเฟียมองไปรอบๆแน่นอนว่ามีแต่ศพของก็อบลินที่ไม่มีหัวนอนตายอยู่เป็นหลักฐานบ่นบอกว่าผมกำลังทำอะไรในขณะที่โซเฟียนับเลขอยู่  โซเฟียหันมาหาผมด้วยสายตาที่โมโหในดวงตายังคงมีน้ำตาที่ยังไม่แห้งอยู่
        
        " พี่ชายโกหก! "

        " พี่บอกว่าจะหนีไปหลังจากโซเฟียจังนับหนึ่งถึงสิบครบ เพราะงั้นพี่ไม่ได้โกหกอะไรนี้ จริงไหม "

        " พี่ชายขี้โกง! "

        " ไม่รู้ซิ แต่ว่าเท่านี้เราสองคนก็หนีไปพร้อมกันได้แล้วเนอะ "

        " หืม!!!! "

        โซเฟียเริ่มคำรามงอแงแบบเด็กๆออกมาก็นะ นี้ๆเมื่อกี้ยังหวาดกลัวอยู่เลยไม่ใช่หรือไงแต่แบบนี้ก็เหมาะสมกับวัยของเธอแล้วดีกว่าใบหน้าตอนร้องไห้อีก เอาล่ะมาดูสเตตัสของผมเป็นยังไงบ้างรู้สึกว่าก็อบลินพวกนั้นมันเวเวลต้องสูงแน่ๆ ผมเองก็เช็คสเตตัสพอระหว่างรอบข้างเอาไว้ห้ามประมาณ

        [ สเตตัส ]


        ≪จิเสะ เซนตะ≫        เผ่า：มนุษย์        เพศ：ชาย        อาชีพ：ไม่มีอาชีพ        อายุ：15        เลเวล：32        HP: 5/455        MP: 0/1310        ST.....

        "  ทำไม.....จู่ๆ ทุกอย่างมันมืด...ไปหมด "

        แล้วผมก็ล้มลง

        " พี่ชาย พี่ชาย เป็นอะไรไป  "

        " พี่ชาย!!!! "

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .