ผ่านมา 2 สัปดาห์แล้วที่เข้ามาเรียนที่โรงเรียนญี่ปุ่นแห่งนี้มันอาจจะหนักและยากสำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งที่มีความฝันอยากมาเรียนรู้ใช้ชีวิตในประเทศญี่ปุ่นเธอต้องปรับตัวอีกมากมายกับการใช้ชีวิตที่นี่แต่มันไม่เป็ปัญหาสำหรับเมขลาแต่อย่างใดมีอายูจังเพื่อนสนิทที่คอยแนะนำช่วยเหลือเสมอ มีแม่ที่คอยดูแลเธอถามไถ่เื่ราวต่างๆว่ามีปัญหาอะไรที่โรงเรียนหรือเปล่า มีพ่อกับพี่ชายคอยเป็ห่วงโทรหาเธอทุกเย็น เพราะมีคนรอบข้างสนับสนุนเธอคอยให้กำลังใจทำให้มีใจสู้ขึ้นมาเท่าตัวเลยก็ว่าได้
" เมจัง" อายูจังที่กำลังเมอในขณะกินข้าวจึงสกิด
" หือ?"
" เห็นใจลอย คิดอะไรอยู่งั้นเหรอ?"
" แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ อย่าใส่ใจมันเลยกินข้าวกันต่อเถอะ"
" ไม่เป็อะไรแน่นะ"
" อื้ม ไม่เป็ไรจริงๆนะ" จากนั้นทั้งสองก็กินข้าวกันต่อ เมขลาได้มองอายูจังที่กำลังกินข้าวอย่างอร่อยโดยเฉพาะเมนูที่เมขลาทำอายูจังมักจะชอบกินฝีมือเธอมากจนต้องทำมาเผื่ออายูจังด้วย เธอยิ้มเบาๆในการกินข้าวของเพื่อนรัก
" เมซังครับ? " อยู่ๆก็ได้มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเมขลาด้วยท่าทางเขินอาย
" คะ?"
" ช่วยรับสิ่งนี้หน่อยนะครับ" เขายื่นขนมและกล่องนมให้เมขลา
" ขอบคุณนะคะ" เมขลารับสิ่งนั้นไว้หากปฎิเสธก็จะเป็การทำร้ายน้ำใจของผู้ให้มากเกินไปตลอดสองสัปดาห์ที่มาเรียนมีนักเรียนชายเอาของมาให้เธอทุกวันอย่างไม่ขาดสายแรกๆเธอไม่อยากจะรับสักเท่าไรแต่คิดไปคิดมาแล้วพวกเขานั้นล้วนตั้งใจเอามาให้มาเธอด้วยใจคิดกลับกันถ้าเธอตั้งใจเอาของสิ่งใดให้ใครสักคนหากเขาผู้นั้นไม่รับเธอคงเสียใจน่าดูเลย
" เมจังนี่เสน่ห์แรงมากๆเลยนะมีผู้ชายเอาของมาให้ทุกวันซึ่งต่างจากฉันไม่มีสักคน" อายูจังพูดด้วยความน้อยใจที่ไม่มีใครมาจีบเธอสักคนหรือเธอไม่สวยพอที่ผู้ชายอื่นจะมาจีบ
" ไม่เอาน๊าอย่าคิดแบบนั้นอายูจังน่ะน่ารักมากเลยมีคนชื่นชอบเธอตั้งมากมายเลยนะรู้ไหม" เมขลาพูดปลอบเพื่อไม่ให้อายูน้อยใจ จริงๆแล้วอายูจังค่อนข้างเป็ที่ชื่นชอบในหมู่ผู้หญิงด้วยกันด้วยความที่มีอัธยาศัยดี เป็กันเอง แต่ก็ยังมีกลุ่มผู้ชายชื่นชอบเธออยู่เหมือนกัน
" เมซัง อายูซังครับ"
" ว่าไงคะทามูระซัง" อายูจังขานรับ
" คือว่ารุ่นพี่โชฝากมาบอกทั้งสองคนให้มาร่วมประชุมกันหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จครับ"
" ได้ค่ะ ถ้าฉันกับอายูจังทานข้าวเสร็จแล้วจะไปประชุมด้วยนะคะ"
" ครับงั้นผมไปรอที่ห้องสภานักเรียนก่อนนะ"
" ว่าแต่ทามูระซังทานข้าวเที่ยงแล้วเหรอคะ? " เมขลาถามคิดว่าเขายังไม่ทานข้าวเที่ยง
" ทานแล้วครับ"
" เอ๋ ทานเร็วจัง" อายูจังสงสัยทำไมทามูระถึงทานข้าวเที่ยงเร็วจัง
" ครับ งั้นผมไปรอที่ห้องก่อนนะ"
" ทามูระซังนี่มองเมจังแปลกๆนะ"
" หือ แปลกยังไง? "
" ก็เหมือนสายตาคนแอบชอบน่ะ"
" จะบ้าเหรอ เป็เพื่อนไม่คิดแบบนั้นหรอก" เมขลาบอกให้อายูจังว่าเธอกับทามูระเป็เพื่อนกันเท่านั้นไม่มีทางที่จะเป็อย่างอื่นได้ อีกอย่างเธอมาตั้งใจเรียนเื่อย่างอื่นไม่มีในหัวหรอก
" จ้า ฉันน่ะไม่อยากไปประชุมเลยเมจัง ไม่ชอบขี้หน้ารุ่นพี่ซานะเลย"
" ชูว์ อย่าพูดแบบนั้นสิ"
" ก็มันจริงนี่ท่าทางอาจจะไม่อะไรนะแต่สายเวลามองเมจังกับฉันเมื่อเข้าใกล้รุ่นพี่ซาโต้แทบจะฉีดเป็ชิ้นๆ"
" คิดมากน่ะอายูจัง"
" จริงๆนะฉันว่ารุ่นพี่น่ะต้องแอบชอบรุ่นพี่ซาโต้อยู่แน่ๆเลย"
" เงียบๆไว้เดี๋ยวคนอื่นจะได้ยิน" เมขลาก็คิดแบบอายูจังเหมือนกันท่าทีของซานะดูคล้ายจะแอบชอบซาโต้เวลาที่ตัวเองเข้าใกล้ซาโต้ซานะมักไม่พอใจอยู่เสมอตัวเมขลาเองก็ไม่ใส่ใจอะไรมากเพราะตนมาช่วยงานไม่ได้คิดอะไรกับใครทั้นนั้น
ห้องคณะกรรมการนักเรียน
" วันนี้เราจะมาประชุมกันเื่กันจัดกิจกรรมของทางโรงเรียน ผมได้แบ่งหน้าที่ที่เหมาะกับทุกคนไว้แล้วรายละเอียดอยู่ในกระดาษที่ทุกคนถือไว้แล้วมีอะไรสงสัยถามมาได้เลย" ทุกคนได้อ่านรายละเอียดที่อยู่ในมือซาโต้ได้แบ่งหน้าที่ให้ทำกันเป็คู่ๆเช่น ซานะคู่อายูจัง โชคู่กับทามูระ ส่วนเมขาคู่กับซาโต้
" นายจะให้ฉันทำงบประมาณกับอายูใช่ไหม? "ใช่ฉันเห็นว่าเธอละเอียดใส่ใจทุกขั้นตอนเลยอยากให้เธอรับหน้าที่นี้กับอายูน่ะ" ซานะเป็คนที่ค่อนข้างจะใส่กับรายละเอียดเล็กๆน้อยจึงเหมาะที่จะทำหน้าที่แบบนี้
" ได้สิ" แม้ซาโต้จะโยนงานอะไรมาให้เธอก็สามารถทำมันได้ทุกอย่างขอแค่ได้อยู่ใกล้ซาโต้งานจะหนักแค่ไหนเธอก็ยอมทำทุกอย่าง
" ทุกคนไม่มีปัญหากับงานที่ทำได้รับมอบหมายใช่ไหม"
" ไม่มีปัญหา" ทุกคนต่างพูดพร้อมกัน
" เมจังได้ทำหน้าที่อะไรกับใครอย่างนั่นหรอ"
" เป็ฝ่ายจัดกิจกรรมกับรุ่นพี่ซาโต้น่ะ"
" ห้ะ" ซานะอุทานมาด้วยความใไม่คิดว่าซาโต้จะจับตัวเองให้คู่กับเมขลา
" รุ่นพี่ซานะมีอะไรอย่างนั้นเหรอคะ? " อายูจังถามซานะที่อุทานเสียดังขึ้นมา
" ซาโต้คือ...งานใหญ่ๆแบบนั้นน่ะจะไปให้เมไปช่วยนายได้ยังไงกันเล่า" ซานะคัดค้านอย่างไวปากกับใจมันไม่พูดเหมือนกันเลยสักนิด
" ทำไมเหรอ?"
" กะ... ก็มันเป็งานใหญ่นายจะไปให้เมรับหน้าที่หนักๆแบบนั่นได้ยังไงกันเล่า"
" เมไหวไหม" ซาโต้ก็ลืมคิดไปว่าเมขลาจะรับงานแบบนี้ไหวหรือเปล่า
" ไหวค่ะรุ่นพี่"
" ไม่ได้นะ... เมจังจะไหวได้ยังไงกันเล่านายน่ะจะใจร้ายเมมากเกินไปแล้วนะเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย"
"..." ทุกคนต่างเงียบซาโต้ซึ่ฃเป็ประธานนักเรียนเขาได้คิดอีกครั้งเพราะเขาได้ว่างแผนเป็รอย่างดีแล้วเขาคิดว่าที่วางตำแหน่งให้ทำงานกันที่ได้จับคู่รุ่นพี่กับรุ่นน้องแบบนี้จะได้ให้รุ่นพี่ได้สอนงานรุ่นน้องให้มีความชำนาญมากขึ้น
" เอาแบบนี้สิให้เมมาทำงบประมาณคนเดียวแล้วฉันกับอายูจะไปช่วยนายซึ่งฉันจะมาช่วยสอนเมด้วยแบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ?"
" แบบนั้นน่ะเหรอต้องถามเมก่อน ว่าโอเคไหม"
" เมไหวไหม" เป็โชที่ถามเมบ้าง
" ไหวค่ะ รุ่นพี่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะฉันจะทำมันให้เต็มที่ฉันสัญญาค่ะ" เมขลาตอบรับถึงจะเป็งานหนักที่เธอต้องทำมันคนเดียวแค่ก็ต้องทำมันยังเต็มที่เพราะเธอรับปากไว้แล้วว่าจะทำมันอย่างให้เต็มที่ที่สุก
3K
