สาวน้อยทะลุมิติ

        มะนาวอยู่ในมิติเทพของเทพชะตามาสี่วันแล้ว พรุ่งนี้ก็คงเป็๲วันสุดท้ายก่อนที่เธอจะได้เวลาไปเกิดใหม่ซะที การที่จะได้ไปเกิดใหม่นี้ทำให้มะนาวตื่นเต้นมากจริงๆ หญิงสาวได้แต่เดินไปทางโน้นที วิ่งมาทางนี้ทีเพื่อสำรวจมิติเทพของคุณตาเทพ 'มิติเทพนี้สวยงามจริงๆเลยแฮะ ถ้าฉันมีมิติติดตัวแบบนี้คงจะดีไม่หยอกเลยแหละ หรือว่าเราควรจะขอมิตินี้ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า'

        มะนาวได้แต่หัวเราะเบาๆให้กับความคิดที่บรรเจิดของตัวเองคนเดียว สายตาก็ทอดมองไปยังลำธารที่มีสายน้ำสีเขียวมรกตอยู่ตรงหน้า พร้อมกับหยิบองุ่นโยนเข้าปากอย่างอารมณ์ดี องุ่นที่อยู่ในมือของเธอก็ได้มาจากสวนผลไม้ของคุณตาเทพที่อยู่อีกฝั่งของน้ำตกมรกตนี่อย่างไรล่ะ ในมิติเทพแห่งนี้มีทั้งสวนผลไม้ สวนผัก ไหนยังจะมีสวนสมุนไพรที่ทั้งหายากและหาได้ง่ายๆทั่วไป 

        แต่ถึงจะบอกว่าหาได้ง่ายๆทั่วไปแต่สรรพคุณทางยานั้นย่อมยอดเยี่ยมที่สุดอย่างแน่นอน ก็แหง๋ล่ะ…นี่มันคือสวนสมุนไพรของเทพเชียวนะเธอ มันจะธรรมดาเหมือนสมุนไพรในโลกมนุษย์ได้ยังไงล่ะจริงมั้ย? 

        'เฮ้อ! น่าเบื่อจัง อยู่ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำเลย วันๆเอาแต่เดินไปจนทั่วมิติเทพจนไม่มีอะไรให้ไปเที่ยวดูแล้ว ผลไม้ก็กินมันทุกอย่างจนเบื่อแล้ว อยากกินอย่างอื่นบ้างอ่ะ ไก่ย่างเอย ส้มตำ อาหารรสแซ่บๆ ขนมนมเนยไรงี้ก็ไม่มี แง้งงงงง!! มิติเทพนี้ช่างสวยงดงามแต่น่าเบื่อ' มะนาวได้แต่นั่งเหม่อคิดอะไรไปเรื่อยตามประสาของคนไม่มีอะไรให้ทำ

        ท่านเทพชะตาที่พึ่งกลับมาจากแดน๼๥๱๱๦์ เพราะมัวแต่ไปนั่งดื่มสุราดอกท้อกับเทพพฤกษาจนลืมไปว่าที่มิติเทพของตัวเองนั้นยังมีดวง๥ิญญา๸ของเด็กสาวที่น่าสงสารอยู่ที่นี่ เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบกลับมาที่มิติเทพของตนและพบกับมะนาวที่กำลังนั่งมองธารน้ำตก ในมือข้างซ้ายยังมีพวงองุ่นพวงใหญ่อยู่ในมือ ในมือข้างขวามีองุ่นลูกใหญ่กว่านิ้วโป้งบุรุษอยู่หนึ่งลูก ส่วนปากที่กำลังเคี้ยวอะไรอยู่นั้นก็คงหนีไม่พ้นองุ่นแสนอร่อยที่อยู่ในสวนฝั่งตรงข้ามของลำธารนี้อย่างแน่นอน 

        เมื่อมาเห็นดวง๭ิญญา๟ของนางแล้วท่านเทพชะตาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างคนเหนื่อยหน่ายอะไรมากมายก็ไม่ปาน ขณะที่ท่านเทพชะตากำลังจะก้าวเดินไปหาหญิงสาวนั้นก็บังเอิญได้ยินเสียงของนางพึมพำขึ้นมาก่อน จึงได้หยุดเท้าเอาไว้อยู่ตรงนั้นก่อนจะยืนฟังสิ่งที่นางพูดออกมาเงียบๆ 

        "ฮื่อๆๆ อยากได้มิติเทพนี้เป็๲ของตัวเองจังอ่ะ ดูสิๆ ผลไม้ในสวนมีแต่อร่อยๆทั้งนั้นเลย กินแล้วช่างหวานฉ่ำชื่นใจมะนาวน้อยอย่างฉันจริงๆเลย ดูน้ำตกนี้สิ…สวยจนไม่อยากจะหันไปมองทางอื่นเลย ไหนจะน้ำสีมรกตนี้อีก ดูก็รู้ว่าถ้าได้ดื่มกินเข้าไปคงจะอร่อยเย็นชื่นใจอย่างแน่นอนเลย มิติเทพนี้มันวิเศษจริงๆเลย ถ้าได้บ้านสวยๆของฉันย้ายมาอยู่ในนี้ด้วยคงจะสวยมากขึ้นไปอีกอย่างแน่นอนเลยล่ะ แต่น่าเสียดายที่๼๥๱๱๦์ไม่เมตตามะนาวน้อยๆอย่างฉันเลย พูดไปแล้วน้ำตาจะไหล เฮ้อออ"

        มะนาวนั่งบ่นพรางชี้นิ้วไปทางนั้นทีทางนี้ทีอย่างคนอยากจะได้มิติเทพนี้ไปเป็๞ของตัวเองอย่างไม่คิดจะปิดบังเพราะเธอคิดว่ายังไงในมิติเทพนี้ก็มีแค่เธออยู่คนเดียว ไหนเลยจะคิดว่าท่านเทพชะตาจะกลับมาแล้วและยังมาได้ยินในสิ่งที่เธอพูดออกมาทุกอย่างเช่นนี้ ช่างมาได้ถูกจังหวะจริงๆ…

        ท่านเทพชะตายืนฟังสิ่งที่หญิงสาวพูดอยู่สักพักจึงแสร้งเดินเข้าไปพร้อมกับเอ่ยปากถามขึ้นมา "ยังไงล่ะนังหนู นั่นเ๽้ากำลังทำอะไรอยู่"

มะนาวที่อยู่ๆก็ได้ยินเสียงคุณตาเทพก็สะดุ้ง๻๷ใ๯ขึ้นมาก่อนจะหันหน้ากลับไปหาคนถามที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆเธอ พลางส่งยิ้มแหยๆอย่างคนกลัวคนอื่นจะรู้สิ่งที่เธอกำลังคิด

        "คุณตาเทพ เอ่อ…อ่อ หนูแค่มานั่งเล่นแก้เบื่อนะคะ อิอิ ว่าแต่คุณตาเทพไปไหนมาค่ะ หายไปเป็๲วันอย่างนี้มีอะไรมาฝากหนูบ้างมั้ยค่ะ" มะนาวตอบคำถามพร้อมกับถามกลับไปด้วยและเธอก็ไม่ลืมที่จะถามถึงของฝาก ก็แหม๋…ลองๆถามดูเผื่อฟลุ๊คได้ของฝากกลับมาจริงๆไง ฮ่าฮ่าฮ่า

        "ของฝากอันใดของเ๯้ากัน ข้าแค่ไปพบสหายมาเท่านั้น" ท่านเทพชะตาเอ่ยตอบหญิงสาวกลับไป ก่อนจะเรียกชุดโต๊ะเก้าอี้ออกมาตั้งวางที่ข้างธารน้ำตกมรกตก่อนที่ท่านเทพจะก้าวไปนั่งบนเก้าอี้และเรียกชุดน้ำชาที่มีควันพวยพุ่งออกมาจากปากกาน้ำชาหนึ่งชุด ส่วนมะนาวที่เห็นเช่นนั้นก็รีบไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของคุณตาเทพทันที

        "คุณตาเทพ พรุ่งนี้ก็จะถึงเวลาที่หนูต้องไปเกิดใหม่แล้วใช่มั้ยค่ะ" มะนาวเอ่ยปากพูดขึ้นพร้อมกับจับจ้องใบหน้าของคุณตาเทพชะตาอย่างรอคอยคำตอบเพื่อยืนยันความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวของเธอเอง

        "ใช่ เ๯้าถามทำไมหรือ" ท่านเทพชะตาตอบคำถามอย่างนิ่งสงบและรอคอยคำตอบจากเธออีกครั้ง

        "ถ้าอย่างนั้นหนูขอพรเลยนะคะ คือๆหนูกลัวว่าพอถึงพรุ่งนี้แล้วหนูจะลืมขอนะคะ แหะๆ"

        "อืม เ๯้าจะขอพรอะไรล่ะ แต่ข้าต้องบอกกับเ๯้าเอาไว้ก่อนนะว่าพรที่เ๯้าจะขอนั้นต้องเป็๞สิ่งที่ไม่ทำร้ายผู้อื่น หากเ๯้าขอพรเพื่อทำร้ายผู้อื่นหรือขอพรที่ขัดกับคุณธรรมข้าคงให้เ๯้าไม่ได้" ท่านเทพชะตาเอ่ยปากบอกกับเธอพร้อมกับนั่งรอฟังสิ่งที่เธออยากจะขอด้วยท่าทางสบายๆ

        "ถ้าอย่างนั้นหนูขอ…………" 

        หลังจากที่ฟังสิ่งที่หญิงสาวขอแล้ว ท่านเทพชะตาก็ตกลงให้พรตามที่เธอขอทันที เพราะสิ่งที่มะนาวขอออกมานั้นไม่ได้เกินขอบเขตที่ท่านเทพจะให้ได้ เพราะสิ่งที่เธอขอออกมานั้นล้วนขอในสิ่งที่เป็๞ประโยชน์สำหรับเธอและขอเพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของตัวเองและครอบครัวของเธอในอนาคตเท่านั้น ด้วยเหตุนี้หนึ่งเทพหนึ่งดวง๭ิญญา๟จึงพูดคุยตกลงกันได้อย่างง่ายดาย

        "ว่าแต่คุณตาเทพค่ะ ชีวิตใหม่ของหนูนี่ต้องลำบากมากมั้ยค่ะ แล้วตอนหนูไปเกิดใหม่นี่คุณตาเทพพอจะมีเงินแถมมาให้หนูได้นำไปตั้งตัวบ้างมั้ยค่ะ อืมมม…แบบว่าโปรโมชั่นอ่ะค่ะ มีโปรโมชั่นไปเกิดใหม่พร้อมเงินทองตั้งตัวอะไรแบบนี้น่ะค่ะ มีมั้ยค่ะ?" มะนาวถามขึ้นอย่างมีความหวัง สายตาอ้อนวอนที่ส่งไปยังคุณตาเทพชะตานั้นก็พยายามทำให้มันออกมาน่าสงสารที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

        "โปรๆอะไรของเ๯้ากัน ข้าไม่มีให้หรอก แค่พรที่ให้เ๯้าไปก็ถือว่าเอาเปรียบ๭ิญญา๟ดวงอื่นๆมากแล้ว นี่เ๯้ายังจะมาขอเงินทองอันใดกัน พูดอันใดเข้าใจยากเสียจริง พวกมนุษย์นี่ช่างมีแต่ความโลภที่ไม่มีที่สิ้นสุดเสียจริง" ท่านเทพชะตาที่แม้จะไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่มะนาวพูดออกมาเท่าไรนัก แต่ก็พอจะจับใจความสำคัญได้บ้างก็ตอบออกไปอย่างคนเบื่อหน่าย ในน้ำเสียงยังมีความระอาอยู่ในนั้นอีกด้วย

        ได้ยินแบบนั้นมะนาวก็แสดงสีหน้าที่ผิดหวังอย่างปิดไม่มิดเลยจริงๆ ทำไงได้ล่ะ ก็เธอแค่กลัวว่าจะได้ไปเกิดใหม่ในครอบครัวที่ไม่มีอันจะกินก็เท่านั้น หากว่าคุณตาเทพเมตตาให้เงินติดตัวเธอไปสักเล็กน้อยเพื่อต่อยอดให้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่สักเล็กน้อยก็คงจะดีไม่น้อยใช่มั้ยล่ะ? แต่ความคิดกับสิ่งที่ได้รับคำตอบมานั้นช่างน่าผิดหวังน่าเสียใจจริงๆ

        แต่ก็อย่างที่คุณตาเทพบอกนั่นล่ะ แค่พรที่เธอได้รับมาก็ถือว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยๆเธอก็จะอยู่ในโลกนี้อย่างดีแน่นอน คนเราไม่ควรจะโลภมากจนอยากจะได้ทุกสิ่งอย่างโดยที่ไม่ดิ้นรนใช่มั้ยล่ะ หากทุกคนขออะไรแล้วได้อย่างนั้นไปเสียทุกอย่าง แล้วชีวิตนี้ใครเขาจะอยากเหนื่อยยากลำบากกันล่ะเนอะ ก็คงจะพากันนั่งขอนอนขอนั่นโน่นนี่โดยที่คนขอไม่ต้องทำอะไรเลย

        แม้ท่านเทพชะตาจะบอกว่าไม่ให้แต่มะนาวก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากมายหรอก ด้วยนิสัยที่เข้าใจอะไรง่ายๆของเธอแบบนี้ล่ะคือข้อดีของเธอ อีกอย่างตัวเธอเองก็พอจะรู้ว่าเธอไม่ควรจะขออะไรมากมายอยู่แล้ว เพราะเท่านี้ที่ได้มาก็ถือว่าท่านเทพได้เมตตาเธอมากแล้วจริงๆ 

        แต่มะนาวหารู้ไม่ว่าท่านเทพชะตารู้สึกโล่งอกและสบายใจมากเพียงใดกับสิ่งที่เธอขอ เพราะสิ่งที่เธอขอนั้นช่างถือว่าเรียบง่ายกว่าดวง๭ิญญา๟ดวงอื่นๆที่ท่านเคยเจอมาก ๭ิญญา๟บางดวงถึงกลับขอไปเกิดใหม่ในภพเซียนพร้อมกับพลังที่ยิ่งใหญ่เหนือเซียนทั้งภพเลยด้วยซ้ำไป 

        "ไม่ได้ก็ไม่เป็๲ไรค่ะ หนูเข้าใจแล้วและหนูก็สัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่ได้รับมาให้ดีและหมั่นทำความดีเพื่อสร้างผลบุญให้คุณตาเทพชะตาด้วยนะคะ คุณตาเทพรอรับได้เลย ฮิฮิฮิ" มะนาวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มร่าเริงสดใส เธอดีใจมากจริงๆที่กำลังจะได้ไปเกิดใหม่ในครอบครัวที่อบอุ่นและรักใคร่เธอ เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายชีวิตในชาติที่แล้วเลยแม้แต่น้อย จะเสียดายก็คงมีแต่บ้านสวนและเหล่าผลไม้ทั้งหลายก็เท่านั้นเอง แต่ก็อย่างที่บอกแหละ เธอไม่ควรจะโลภมากจนเกินไป คนเราได้มาอย่างก็คงต้องยอมเสียอย่างล่ะมั้ง

        หากจะให้เธอเลือกระหว่างบ้านสวนและเหล่าต้นผลไม้ในสวนทั้งหลายกับการมีครอบครัวที่อบอุ่นนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอต้องเลือกอย่างหลัง และเธอจะไม่มีวันเสียใจที่เลือกจะมีครอบครัวแน่นอน เพราะคุณตาเทพก็บอกอยู่นี่นาว่าครอบครัวใหม่เป็๞ครอบครัวที่ดี แล้วแบบนี้เธอจะคิดมากไปทำไม ในเมื่อความสุขของคนเราก็มีไม่กี่อย่างหรอก ส่วนเ๹ื่๪๫ความลำบากนั้นเธอแน่ใจมากว่าเธอสามารถพาครอบครัวหลุดพ้นจากจุดที่ยากลำบากเ๮๧่า๞ั้๞มาได้แน่ๆ เธอมั่นใจมาก

        "หากเ๽้าเข้าใจดีแล้วก็จงเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมเถิด เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปจริงๆเ๽้าจะได้ไปเกิดอย่างสบายใจ" ท่านเทพชะตาเอ่ยปากบอกกับมะนาวด้วยความหวังดีก่อนที่ลุกขึ้นแล้วเดินหายไปทางสวนสมุนไพร

ส่วนมะนาวก็ได้แต่ยิ้มรับคำอย่างยินดีพร้อมมองตามหลังคุณตาเทพไปจนอีกฝ่ายหายไปจากสายตาจึงหันมากินองุ่นแสนอร่อยพร้อมกับคิดว่า…'พรุ่งนี้แล้วสินะที่ฉันจะมีครอบครัว แค่คิดว่าจะมีครอบครัวก็มีความสุขแล้วจ้า ฮ่าฮ่าฮ่า'