ทันใดนั้นเอง ก็มีลูกบ้านมาเรียกผู้ใหญ่บ้านไปดูสถานที่หนึ่ง พบว่า รอยเท้าเสือที่ใหญ่โต เดินออกไปตามทางทิศตะวันออก พร้อมกับ ร่องรอยเท้าที่มีอยู่สี่เท้า แล้วก็กลายเปลี่ยนเป็รอยเท้ามนุษย์ที่มี สองเท้า
“ เสือสมิง? นี่มันเป็เสือปีศาจหรอกหรือนี่?”
เฟยหลงก้มลงมองรอยเท้า ก็แปลกใจยิ่งนัก ไม่คิดว่า โลกนี้จะมีเสือสมิงกับเขาด้วย ผู้ใหญ่บ้าน รีบบอกให้ชายหนุ่มของหมู่บ้าน รีบทำกับดักเสือสมิง เอาไว้รอบ ๆ หมู่บ้าน แล้ว ให้สร้างหอคอย เพื่อสอดส่องยามค่ำคืน และ ให้ชาวบ้านมารวมตัวกันที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน ที่เริ่มสร้าง กำแพงไม้ไผ่สูงเพื่อป้องกันไม่ให้ เสือสมิงเข้ามาใน กำแพงไม้ไผ่ได้ และสร้างกับดักเอาไว้ที่ประตูทางเข้า โดยขุดหลุมลึก เอาไว้ ด้านล่างมี ไม้ไผ่แหลม ปักอยู่ด้านล่าง แล้วนำเศษฟางเศษหญ้า มาคลุมเอาไว้ ไม่ให้ผิดสังเกต เฟยหลงไม่ได้ไปไหน
เพราะด่านที่สองของเขาได้ถูกปรากฏออกมาแล้ว คือ ฆ่าเสือปีศาจให้ได้ ถึงจะผ่านด่านที่สอง ทำให้เฟยหลงต้องคอยช่วยชาวบ้าน สร้างกับดัก เพื่อป้องกันเอาไว้ เฟยหลงมองหาเหล็กต่างๆ เพื่อจะมาหลอม สร้างปีกให้กับเสี่ยวหง แต่ว่า หาไม่ได้ ส่วนใหญ่อาวุธที่ใช้เป็แค่หิน และก็ไม่ไผ่ ดาบ เหล็ก กระบี่ ทวน ล้วนหากได้ยากเย็นยิ่งบนูเาแห่งนี้
เฟยหลงมีกระบี่ที่ติดตัวมาเพียงเล่มเดียวเท่านั้น ที่เป็อาวุธของเขา
“ ผู้ใหญ่ ท่านแน่ใจได้อย่างไร ว่ามันจะย้อนกลับมาอีกครั้ง?”
“ พวกพรานผู้เฒ่าของเรา บอกว่า เสือปีศาจมันฉี่รอบๆ หมู่บ้านของเราเพื่อแสดงอาณาเขตของมันไว้แล้ว ดังนั้น ไม่มีสัตว์ร้ายตัวใดๆ จะเข้ามาในเขตแดนของมันอีก ดังนั้น กลางคืนมันก็จะกลับมาที่นี่ เพื่อกินหัวใจของมนุษย์อีกครั้ง จนกว่ามันจะแน่ใจว่า เหยื่อของมันไม่มีอีกแล้ว มันก็จะย้ายไปที่อื่นๆ ต่อไป”
เฟยหลง มองดูนายพรานของหมู่บ้าน ที่กำลังเตรียมหน้าไม้ เตรียมเหลาไม้ไผ่ เพื่อคอยต้อนรับ เสือสมิงตัวนี้
“ พี่เฟยหลง ข้ากลัวจัง”
“ ไม่ต้องกลัว มันทำชั่วมาเยอะแล้ว คืนนี้ ข้าจะจัดการมันด้วยตัวของข้าเอง”
เฟยหลงกล่าวปลอบใจ แล้วลูบหัวเสี่ยวหง อย่างอ่อนโยน
ผู้ใหญ่บ้าน กับ พรานป่า และเฟยหลง ประชุมกันว่า หากว่า มันมาจริงๆ จะเปิดประตูให้มันเข้ามา พอมันตกลงไปในกับดักขนาดใหญ่ จะใช้หลาวไม้ไผ่ ช่วยกันแทงมันอีกรอบ พร้อม ยิงธนูไฟ และหน้าไม้ใส่ คิดว่า มันต้องไม่รอด อย่างแน่นอน
เฟยหลงประชุมกับพวกเขาเสร็จ ก็ลองมาทำการตรวจสอบจิติญญาของเขาว่า ยังมีรูปปั้น ของเทพเซโลหรือไม่ ปรากฏว่า ยังมีอยู่ พร้อมกับแท่งอัสนี และ แท่งอัคคี เฟยหลงลองปล่อยพลังไฟออกมาด้านซ้ายมือ แล้วปล่อยพลังอัสนีออกมาด้านขวามือพร้อมกัน ปรากฏว่ากลับออกมาพร้อมกันทั้งคู่ สร้างความยินดีให้กับเขาอย่างยิ่ง
“ มาเลย เ้าเสือสมิง คืนนี้ข้าจะย่างสดแกเอง?”
แล้วพอตกกลางคืน บรรยากาศหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ เสือสมิงที่คาดว่ามันจะมาก็ยังไม่โผล่สักที จนเวลาล่วงผ่านไปเที่ยงคืนแล้ว คนเฝ้าหอคอยบางคนถึงกับหลับไปหลายคน จนกระทั่งด้าหน้าทางเข้ามีหญิงสาว ขาวหมวย วิ่งออกมาจากป่า เสื้อผ้าขาดวิ่น เผยโฉมสล้างด้านในชัดเจน ส่งเสียงร่ำร้องออกมาว่า
“ ช่วยข้าด้วย ข้าถูกเสือปีศาจตามมา”
คนเฝ้าหลายคน ต่างก็รีบเปิดประตูออกไปเพื่อให้การช่วยเหลือ แต่หัวหน้าพรานป่า เห็นภาพเงาที่พื้นของหญิงสาว กลับแตกตื่นใ เพราะมันเป็เงาของเสือ ตัวใหญ่ จึงรีบร้องะโออกไป
“ เฮ้ย นั่นมันเสือสมิง รีบกลับเข้ามาเร็ว !” แต่ว่าช้าไปแล้ว มีอยู่หนึ่งคนไปถึง ระยะประชิด หญิงสาวก็กลายร่างเป็เสือ ตัวใหญ่ เข้ากัดที่หัวจนขาด แล้วมันก็ตะปบหัวใจออกมา ฉัวะ !! แล้วกลืนลงคอไป คนที่เหลือก็วิ่งหนีไม่คิดชีวิต
กลับไปในค่ายป้องกัน เสือสมิงตัวใหญ่ ก็วิ่งไล่เข้าไปอย่างกระชั้นชิด แล้วกระโจนเข้าไปหมายจะกัดเหยื่อของมันอีก แต่ว่า คนที่วิ่งผ่านไปได้นั้น เพราะเขาเหยียบลงตอไม้ที่ ไม่มีคมที่สร้างเอาไว้วิ่งผ่านได้ แต่เสือดำไม่สามารถเหยียบได้ จึงล่วงหล่นไปในกับดัก ถูกไม้แหลมที่ สร้างเป็กับดักเอา ร่างทะลุ าเ็ มันพยายามจะะโขึ้นมา แต่พวกพรานก็รุมยิงหน้าไม้ ทั้งหอกหลาวไม้ไผ่ เข้าไปอีก มันไม่สามารถะโออกมาได้ มันยิ่งบาดเจ็นหนัก ส่งเสียงร้องออกมาอย่างโหยหวน
แล้วสุดท้ายเฟยหลงก็ยิงธนูเพลิงเข้าใส่ร่างของมัน ผสมกับ กองหญ้าแห้ง ทำให้ไฟไหม้ร่างของเสือสมิง ไปทั้งตัว มันดิ้นรนอย่างทรมานจนไม้แหลมคมที่อยู่ด้านล่างหักจนหมด เพลิงลุกไหม้ จนร่างของมันเปลี่ยนเป็มนุษย์หญิงสาวตามปกติ
ทุกคนต่างโห่ร้องยินดี ที่กำจัดเสือสมิงลงได้ แต่ว่าเฟยหลงกับไม่คิดอย่างนั้น เพราะว่า แขนขวาของเขายังไม่แสดงขีดที่สองขึ้นมา แสดงว่าเขายังไม่ผ่านด่านที่ สอง ทันใดนั้นเอง ก็มีเสือสีดำตัวใหญ่ พุ่งออกมาจากฟากฟ้า เข้าจัดการกับพรานที่เฝ้าหอสูง ตายเป็คนแรก ที่แท้มีเสือสมิง ถึงสองตัว ! แต่ตัวนี้กลับแตกต่างมันมีปีกปินได้ ! เฟยหลงพยายามนำธนูไล่ยิงมันแต่ไม่สามารถระคายผิวมันได้เลย
มันใช้ปีกฟาดใส่ชาวบ้านจนตายไปอีกหลายศพ แล้วมันได้กลิ่นของเสี่ยวหง มันหันขวับ เพื่อโจมตีทันที เฟยหลงรีบเข้าไปขัดขวาง เพราะด้านในนั้น นอกจากเสี่ยวหงแล้ว ยังมีผู้หญิงและเด็กอีกเป็จำนวนมาก มีนายพรานหลายคน พยายามใช้ตาข่ายดักมันเอาไว้ แต่ไม่สามารถต้านทานเรี่ยวแรงมหาศาลของมันได้ ถูกฟาดด้วยปีกกระเด็นไปไกล เฟยหลง พุ่งวาร์ปเข้าไป แล้วตัดปีกซ้ายของมัน
ฉัวะ ! กระบี่สร้างรอบแผลให้กับมันได้ แต่ไม่สามารถตัดให้ขาดได้ ด้วยกระบี่เดียว
มันหันหลังกลับมา ตะบบใส่เฟยหลง ด้วยกรงเล็บอันใหญ่โตของมัน ตูม !
เฟยหลงใช้กระบี่ต้านรับเอาไว้ยังถูกกระแทก หงายหลังกระเด็นไป มันะโโจมตีเฟยหลงอีกครั้งด้วย การอ้าปากเพื่อที่จะงับคอของเฟยหลง แต่ว่าเฟยหลงกลับคว้าหลาวไม้ไผ่ได้ แทงสวนเข้าปากของมัน จนทะลุไปที่หัว มันส่งเสียงร้องลั่น เฟยหลงถ่ายทอดพลังอัคคีเข้าไปในกระบี่ จนกระบี่ลุกเป็ไฟ แล้วก็ะโตัวลอยไปบนฟ้าแล้วหมุนตัวไปยืนบนหลังของมัน แล้วตวัดกระบี่ฟันที่หัวของมันอีก ฉัวะ !! หัวของมันหลุดออกมา ร่างของมันฟุบไปกับพื้น ตายคาที่
แล้วก็กลายเป็ร่างมนุษย์หาใช่ร่างเสือเช่นเดิมไม่
“ จบแล้ว” เฟยหลงเห็นขีดที่สองขึ้นมาบนแขนของตน แสดงว่าผ่านด่านที่สองได้แล้วจึงได้พูดออกมา
ทุกคนต่างมามุงดูซากศพ เสือสมิงมีปีกกัน แต่ก็ยังมีความกังวลว่า มันจะมีอีกไหม
นายพรานเฒ่าเอ่ยออกมาว่า
“ เ้าตัวนี้เมื่อก่อนมันเป็มนุษย์ ศึกษาเวทย์อาคม พอไปกินหัวใจเสือเข้าไป จึงสามารถแปลงกายเป็เสือได้ และคงไปกินหัวใจ เผ่าปักษา ทำให้มันมีปีกบินได้แบบนี้ ตัวนั้นน่าจะเป็เมียมัน พอมันสมสู่กัน พลังของเสือสมิงจึงเข้าร่างเมียมันไปด้วย”
“ แล้วมันจะมีอีกไหม ท่านพรานเฒ่า?”
“ ข้าไม่รู้ แต่ว่า พวกมันสร้างอาณาเขตเอาไว้แล้ว คงไม่มีเสือตัวใดเข้ามาในเขตนี้อีกนาน”
“ พวกเราต้องขอบคุณ เฟยหลงมาก ที่ช่วยหมู่บ้านของเราในครั้งนี้” ผู้ใหญ่บ้าน เป็ตัวแทนชาวบ้านกล่าวขอบคุณเฟยหลง
“ ไม่เป็ไร เื่แบบนี้ ใครพบก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว”
พอรุ่งเช้า เฟยหลงก็พาเสี่ยวหงเดินทางต่อเพื่อเข้าไปในเมือง ชาวบ้านมอบเนื้อตากแห้งให้ ทั้งสองไปกินเป็จำนวนมาก ทำให้ไม่ต้อง หาปลากินไปอีกหลายวัน
“ พี่เฟยหลง ดูเหมือนว่า เ้าเสือสมิงมันอยากจะกินข้ามากเลยนะ” เสี่ยวหงเอ่ยอย่างสงสัย
“ ใช่ซิ ก็มันกินหัวใจเ้าได้ มันก็จะบินได้ สูงขึ้นกว่าเดิม บางทีพรานป่าที่จับตัวเ้าไปเพื่อนำไปขาย ให้กับ คนที่้าบินได้”
“ ชั่วช้า จริงๆ กินข้าแล้วจะบินได้อย่างไร ข้าเองยังบินไม่ได้เลย?”
“ อืม เื่นี้ ข้าเองก็สนใจ หรือว่าจะลองกินเนื้อเ้าดู ! จะได้รู้ว่าบินได้จริงหรือไม่”
“ พี่เฟยหลง ท่านจะกินข้าจริงๆ หรือ?”
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าล้อเล่น ใครจะไปทำกับเ้าได้” เฟยหลงจับหัวของ เสี่ยวหงเขย่าไปมา ทั้งสองเดินออกจากหมู่บ้าน จนมาถึงทางแยกอยู่สามทางไม่รู้จะไปทางไหน เฟยหลง ลองเดินไปทางซ้าย กลับรู้สึกว่าก้าวเท้าไปไม่ได้ จึงเปลี่ยนเส้นทางมาเดินด้านขวา กลับเดินไปได้
“ ที่แท้ข้าต้องเดินตามทางนี้นี่เอง คนที่สร้างดินแดนฝึกฝนแบบนี้ ทำได้ยังไงกันนะ?” เฟยหลงสงสัย แต่ก็เดินไปทางขวามือ เพื่อตามหาด่านที่สามต่อไป
พอลงมาจากูเา ก็พบว่ามีเพลิงไหม้เกิดขึ้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ที่สร้างอยู่ที่ตีนเขา โดยรอบๆ มีทหาร ร้อยคน ยืนล้อมรอบเอาไว้ คนในบ้านถูกจับมัดไพล่หลังคุกเข่า อยู่ ต่อหน้า หัวหน้าทหารคนหนึ่ง
ทุกคนก้มหน้ากัดฟันด้วยความแค้น แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ แล้วในที่สุด หัวหน้าทหาร ก็ออกคำสั่งอีก
“ปะาพวกมันให้หมด” ทหารถือดาบใหญ่อยู่ สิบกว่าคน เริ่มทยอยฟันจนคนในบ้านหัวขาดกันทีละคน เฟยหลงเห็นเหตุการณ์ อยู่ในระยะไกล ก็ใ ภารกิจด่านที่ สาม ก็ปรากฏ ฆ่าทหารหนึ่งร้อยคนให้สิ้น
เฟยหลงขว้างกระบี่บินออกไป แล้วควบคุมด้วยพลังจิต มันพุ่งเข้าแทงทหารถือดาบใหญ่ สิบกว่าคน ทะลุคอ นอนตายเกลื่อนไปหมด เฟยหลงพุ่งเข้าไปยืนขวางหน้าทุกคน ถือกระบี่ แล้วเอ่ยออกไปว่า
“ ชีวิตคนเหล่านี้ ฟ้าสั่งให้ข้าคุ้มครองแล้ว ไม่ว่าใครห้ามแตะต้องทั้งสิ้น”
“ บังอาจ กล้าขัดราชโองการ ฆ่ามัน”
เฟยหลงใช้ท่ากระบี่สุญญตา วาดออกเป็วงกลม ปรากฏเงากระบี่พุ่งออกไปนับร้อย คมกระบี่ พุ่งทะลุร่างของทุกคนจนไม่มีใครขยับตัว แล้วร่างก็ร่วงไปกองกับพื้นตายพร้อมกันไปหมด เ้าหัวหน้าเห็นเช่นนั้น ก็คว้าง้าวัะโเข้าฟันเฟยหลง เพล้ง !! กระบี่ปะทะกันกับง้าวั ทำให้เฟยหลง ถึงกับทนแรงปะทะไม่ได้ ต้องถอยหลังไปหลายก้าว
หัวหน้าทหารเห็น เฟยหลงถอยร่นเช่นนั้น ก็แทงง้าวัเข้าใส่อีกครั้ง เฟยหลงก็ตั้งหลักได้ ก็แทงกระบี่สวนไป แต่ว่าเขากลับดีดกระบี่ พุ่งออกจากมือ พุ่งสู่หน้าอกของหัวหน้าทหาร ฟิ้ว ! กระบี่พลาดเป้าออกไป หัวหน้าทหารหลบได้ ง้าวัยังพุ่งใส่เฟยหลงไม่หยุด แต่ว่า เฟยหลงไม่ถอย จนกระบี่ที่ปล่อยออกไปวกกลับมาแทงทะลุข้างหลังหัวหน้าทหาร ง้าวั หยุดต่อหน้าเฟยหลงไม่สามารถแทงต่อมาได้ เพราะหัวหน้าทหารนั้น หมดลมหายใจไปแล้ว
กระบี่พุ่งกลับเข้ามาในมือของเฟยหลง ขีดสีขาวปรากฏขึ้นมาเป็สามขีด ผ่านด่านที่สามเรียบร้อย
“ ขอบคุณนายท่านที่ช่วยชีวิต” เฟยหลงกับ เสี่ยวหงรีบไปช่วยปลดเชือกพวกเขา
คนในบ้านกว่าร้อยชีวิตที่เหลือรอด คุกเข่าขอบคุณเฟยหลงอีกครั้ง
“ นายท่าน พวกเราล้วนเป็นักโทษปะา บัดนี้ ท่านเองก็ไม่ปลอดภัย หนีไปกับพวกเราไหม?”
“ พวกท่านหนีกันไปเถอะ ข้ายังมีภารกิจที่ต้องทำอีกเยอะ” คนในบ้านเก็บข้าวของที่เหลืออยู่ก็รีบเดินทางหนีไปจนหมด
“ เสี่ยวหง เ้าไปเก็บถุงเงินของพวกทหารเอามาให้หมด พวกเราต้องใช้” เฟยหลงเข้าไปค้นตัวนายทหาร พบว่ามันมี แหวนมิติอยู่วงหนึ่ง จึงดึงออกมาพบว่ามีทรัพย์สมบัติ มากมายทีเดียว มีทองถึง ห้าล้านเหรียญ แล้วรวบรวมดาบของทั้งหมดเอามา เก็บเอาไว้ใช้เป็วัตถุดิบในการหลอมปีก เหลือแค่ ชิพ และสมองกลขนาดเล็กบางอย่าง แต่ว่า ที่นี่มันเป็ยุคโบราณมันจะมีชิพ หรือสมองกลขายหรือเปล่า !
เฟยหลงใช้ฝ่ามือปล่อยพลังอัคคีเผาศพทหารทั้งหมดกลายเป็ขี้เถ้า จนไร้หลักฐาน แล้วก็เดินทางไปกับเสี่ยวหงเข้าเมือง ไปในทันที
พอเข้าเมือง ก็พบว่าอุปกรณ์สมัยใหม่ที่จะสร้างปีกนั้นไม่มีแน่ เพราะนี่มันยังเป็ยุคโบราณ ไฟฟ้ายังไม่มีใช้ ยังใช้ตะเกียงกับโคมไฟกันอยู่เลย
แล้วนี่จะสร้างปีกให้เสี่ยวหงได้ยังไงกันเนี่ย
ทั้งสองคนเข้าไปนั่งในร้านอาหารชั้นสอง สั่งอาหารและเครื่องดื่ม มากันอย่างเต็มที่ โต๊ะด้านข้าง มีหลวงจีน ถือคทาทองเก้าห่วง กำลังกินอาหารอย่างมูมมาม แต่มีเด็กชายวัย ห้าขวบทั้งสองคนหน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู ยืนอยู่ด้านข้าง ทั้งสอง ถูกโซ่รัดทั้งลำคอ ข้อมือ และ ข้อเท้า
มีจอมยุทธ์คนหนึ่งเห็นแล้ว ก็แสดงท่าที ไม่พอใจ แล้วถามออกไปว่า
“ หลวงจีนท่านนี้ ท่านจับเด็กสองคนนี้ล่ามโซ่ เห็นทีจะไม่เหมาะกระมัง เด็กน้อยควรได้กินอาหาร หรือไม่ก็ควรได้รับอิสระ ท่านควรปลดปล่อย เขาทั้งสองคนซะ อย่าให้ข้าต้องลงมือ”
“ เ้ากลับไปนั่งที่ซะ อย่ายุ่งกับเื่นี้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” หลวงจีนหน้าแดงกินน่องไก่ แล้วดื่มเหล้าเข้าปากเอ่ยโดยไม่ได้มองหน้า ชาวบ้านที่นั่งกินอยู่ก็ส่งเสียงด่าว่าหลวงจีน ที่จับเด็กล่ามโซ่ แล้ว กล่าวชื่นชมจอมยุทธ์หนุ่มเป็ผู้ทรงคุณธรรม แม้แต่ เสี่ยวหงที่นั่งอยู่ไกลๆ ก็ยังเอ่ยปากด่าว่าหลวงจีนว่าใจร้าย แต่เฟยหลงกลับรู้สึกแปลกๆ เพราะ ภารกิจด่านที่สี่ ปรากฏออกมาว่า ให้ฆ่าเด็กทั้งสองทิ้งเสีย ! ......
4K
![The Gray Theory ทฤษฎีสีเทา [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767024365_30705027.webp)
