แต่งงาน
อัศวินขี่ม้าขาวไม่มีอยู่จริงเมื่อวันนี้เป็วันที่รินรดาต้องเข้าพิธีแต่งงานกับภาคินประธานบริษัทหนุ่มรูปหล่อที่เป็ที่หมายปองของสาวๆ ทั่วเมือง
หลังจากที่คุณหญิงทัศนาวรรณกลับไปในวันนั้นประธานใหญ่ก็เงียบขรึม เคร่งเครียดจนผิดปกติขนาดพิมมาดาและพายัพที่เป็คนสนิทก็ไม่กล้าเข้าใกล้
รินรดาเตรียมใบลาออกให้ประธานใหญ่เซ็นเมื่อถึงวันที่ถูกกำหนดไว้ หญิงสาวคิดว่ายังไงซะภาคินก็คงไม่ยอมแต่งงานกับเธอเป็แน่
~ แต่ผิดคาด ~
หลังจากวันนั้นผ่านไปได้เพียง 2 วัน ประธานใหญ่ก็เรียกให้เธอเข้าไปหาและบอกให้เธอเตรียมตัวเป็เ้าสาวในอีก 1 เดือนข้างหน้านี้
และแน่นอน..ข่าวนี้เป็ข่าวใหญ่ที่คนทั้งบริษัทลือกันไปต่างๆนาๆ
ภาคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มให้เหตุผลว่า หากเธอลาออกจากที่นี่โดยที่เขาไม่ได้เซ็นรับรองก็จะไม่มีบริษัทไหนกล้ารับเธอเข้าทำงานอีก
เื่นี้รินรดารู้ดี...เธอผ่านมาแล้ว ก่อนจะมาสมัครงานที่นี่เธอตระเวนสมัครงานมาทุกบริษัท ทุกรูปแบบ แต่ไม่มีที่ไหนรับเธอเข้าทำงานเลยสักที่
" อย่าคิดว่าที่ชั้นแต่งงานกับเธอชั้นจะนึกพิศวาสอะไรในตัวเธอนะ " ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเ้าบ่าวเอนตัวเข้ามาใกล้ๆและเอ่ยกระซิบบอกรินรดา
" ค่ะ " อันนี้ไม่ต้องบอก..เธอก็รู้ดี
เขาไม่เคยคิดอยากจะแต่งงานกับเธอหรอก ไม่ว่าจะครั้งไหนๆ ครั้งก่อนก็แบบนี้ เธอต้องทนยืนเคียงคู่กับเ้าบ่าวที่หน้าบึ้งั้แ่เริ่มพิธีจนเสร็จงานใน่ค่ำคืน
" อย่ากวนประสาทชั้น "
" ค่ะ " รินรดาเอ่ยแต่ใบหน้าของเธอยังมองตรงไปด้านหน้าที่มีแขกกำลังทยอยเดินเข้างาน
วันนี้รินรดาได้สวมชุดเ้าสาวอีกครั้ง แต่งงานถึงสองครั้งแต่เ้าบ่าวก็ยังเป็คนเดิมคนนี้
~ไม่รู้โชคชะตาจะแกล้งเธอไปถึงไหน~
" ยินดีด้วยนะริน เอ่อ ยินดีด้วยนะครับท่านประธาน " พงศ์พิพัฒน์เอ่ยพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญเป็คนแรกและตามด้วยของขวัญจากพนักงานคนอื่นๆที่เคยอยู่แผนกเดียวกับเธอ
" ขอบคุณพี่ๆมากนะคะ " รินรดาแจกยิ้มให้ทุกคน
" พี่ไม่คิดว่าการที่ส่งเธอขึ้นไปจะทำให้เธอตกที่นั่งลำบากแบบนี้ พี่ขอโทษ " มีนายื่นของขวัญพร้อมกับเอาปากมาแนบกระซิบที่หูของเธอ รินรดามองใบหน้าหวานที่มีแววตาหม่นเศร้า
" ... " รินรดาไม่ได้พูดอะไร เธอเอื้อมมือไปจับมือของมีนาเพื่อบอกหญิงสาวว่า เธอไม่เป็ไร
" มาทุกคนม่ะ มาถ่ายรูปกับเ้าบ่าวเ้าสาวดีกว่า ขออนุญาตท่านประธานนะครับ " แจ๊คพนักงานหนุ่มฝ่ายบุคคลเอ่ยขึ้นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่อึมครึมนี้
พวกเขารู้จักรินรดาดี ไม่มีใครคิดว่ารินรดาเอาตัวเข้าแลกหวังรวยทางลัดตามที่คนอื่นๆในบริษัทกล่าวหา
เธอเป็น้องเล็กที่ขยันทำงาน เธอมีจิตใจดี ไม่เอาเปรียบคนอื่นแม้ตัวเองจะลำบาก
หลังเสร็จพิธีต่างๆ เ้าบ่าวและเ้าสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอ กระทั่งถึงตอนนี้เ้าบ่าวของ รินรดาก็ยังคงหน้าบึ้งตึงอยู่
~ ไม่อยากแต่ง แล้วแต่งกับเธอทำไม แค่เซ็นใบลาออกให้เธอั้แ่วันนั้นก็จบล่ะ ป่านนี้เธออาจจะมีความสุขกับการเริ่มงานในที่ใหม่ๆ ก็ได้ ~ รินรดาคิดในใจ
แกร็ก...ขณะที่ในหัวกำลังคิดเื่นั้นเื่นี้อยู่ จู่ๆประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก เ้าบ่าวของเธอเดินออกมาในสภาพที่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ใบหน้าของรินรดาเอ่อร้อนขึ้นมาทันที
ภาคินแอบลอบมองปฏิกิริยาของเ้าสาวหมาดๆของตัวเอง จนมาถึงวันนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมแต่งงานกับเธอ รู้แค่ว่ายังปล่อยเธอไปตอนนี้ไม่ได้
" จะอาบมั้ย...น้ำน่ะ "
" อะ อาบค่ะ "
"อาบก็รีบไปอาบจะได้นอนเหนื่อยจะแย่ "
รินรดารีบหยิบชุดนอนที่เตรียมไว้และเดินเข้าห้องน้ำไปทั้งๆ ที่ใส่ชุดเ้าสาวอยู่ หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานนับชั่วโมง หญิงสาวก็เปิดประตูออกมา
ใบหน้าหวานฉีกยิ้มเมื่อเห็นว่าเ้าบ่าวของเธอนอนหลับไปแล้ว หญิงสาวแอบย่องเดินไปหยิบหมอนและตรงไปยังโซฟาที่อยู่อีกด้านของห้อง
ไฟในห้องถูกปิด มีเพียงแสงสลัวจากด้านในห้องน้ำเท่านั้น ใบหน้าคมเปิดเปลือกตาขึ้น
~ ยังดีที่เธอรู้จักที่ของตัวเอง ~ แบบนี้คงอยู่กับเขาได้นานหน่อย
" นายให้ผมเอากระเป๋าของ เอ่อ...ไปไว้ที่ไหนครับ " พายัพลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามเ้านายเมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงบ้านหลังใหญ่
" ห้องปีกซ้ายสุด "
" ครับ " พายัพเดินถือกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นบันไดไปโดยมีรินรดาก้าวเดินตาม เมื่อเดินขึ้นไปถึงสุดทางรินรดาหันมองไปทางด้านขวาที่เคยเป็ห้องนอนของตัวเอง
" ห้องของเธออยู่ด้านโน้น ส่วนด้านนั้นเป็ห้องของชั้นกับ... เอ่อ ช่างเถอะ ไม่จำเป็ก็ไม่ต้องเดินเฉียดไปแล้วกัน " คนที่เดินตามหลังมาเอ่ยขึ้นทำเอารินรดาที่ยืนนิ่งอยู่สะดุ้งใ
" เอ่อ ค่ะ " หญิงสาวละล่ำละลั่กเดินตามพายัพไป ภาคินมองตามแผ่นหลังบางด้วยความคิดสับสน
~ เขากำลังหวังอะไร หวังให้คนที่ตายไปแล้วฟื้นคืนชีพอย่างนั้นเหรอ ~
ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความคิดออกจากหัว แม้จะรู้ว่ามันเป็เพียงแค่ความคิดลมๆแล้งๆ แต่เขาก็อยากจะหวัง
เขาอยากได้หนูยิ้มคนเดิมของเขากลับมา
...................................
ยังไงล่ะพี่ ใช่หนูยิ้มรึเปล่า
ฝากอีบุ๊คนิยายหัวใจรักรินรดานะคะ ลงขายที่ meb ในราคาเพียง 89 บาท จ้า
3K
