ตำนานแห่งซีน : บันทึกเก้าจันทรา (ตีพิมพ์ สนพ. อาเธน่า)

ปีศาจสาวคำรามพร้อมกับสร้างเปลวเพลิงขนาดใหญ่ขึ้นเหนือหัว “กิกะไฟร์” มันแสยะยิ้มก่อนที่จะเขวี้ยงลูกบอลเพลิงใส่เอ็ดวานหมายจะเผาเขาทั้งเป็น ก่อนที่ลูกบอลเพลิงยักษ์จะพุ่งถึงตัวเอ็ดวาน ฮาจาผู้รอโอกาสมาตลอดก็ร่ายเวทมนตร์ขัดขวาง
“รีเฟลคไฟร์” เวทมนตร์ที่เหมือนแผ่นกระจกบางๆ ปรากฏขึ้นกั้นระหว่างบอลเพลิงที่พุ่งเข้ามากับเอ็ดวาน มันสะท้อนเปลวไฟเหล่านั้นกลับไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับตอนที่มันถูกยิงออกมา แต่จิ้งจอกห้าหางก็รวดเร็วพอที่จะหลบมันได้ก่อนที่จะถูกไฟตัวเองย่างสด
แต่มันไม่จบเพียงแค่นั้น ลูกบอลเพลิงที่ควรจะพลาดเป้าไปแล้วกลับชนเข้ากับอะไรบางอย่างและสะท้อนกลับมาอีก ในครั้งนี้ปีศาจจิ้งจอกเกือบหลบไม่ทัน
“รีเฟลคไฟร์” เวทมนตร์บทเดิมกับที่ฮาจาร่าย แต่คราวนี้เป็นเสียงประสานซ้อนกันของลูกแก้วทั้งสี่ที่ฮาจาควบคุมนั่นเอง กำแพงสะท้อนเวทมนตร์เพลิงถูกร่ายดักจากทุกทิศทาง บีบให้ปีศาจจิ้งจอกหมดทางหนีเปลวเพลิงที่รุนแรงเมื่อถูกสะท้อนไปมาในวงแคบมันก็ยิ่งแสดงอานุภาพออกมามากขึ้น กว่ามันจะมอดดับไปก็สร้างความเจ็บปวดให้กับผู้ร่ายมันอย่างรุนแรง เมื่อควันจางลงก็เห็นร่างจิ้งจอกห้าหางล้มนอนทรุดกับพื้น
“ยอมแพ้ซะ” ฮาจากึ่งขอร้องกึ่งกดดันเพราะถึงเป็นปีศาจเธอก็ไม่ได้ต้องการจะสังหาร
“พวกเจ้าแข็งแกร่งมาก แต่ข้าเองก็ยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด” ปีศาจตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ มันรวบรวมพลังอีกครั้งเพื่อจะทำอะไรบางอย่าง
ลูนาร์ถอนหายใจ เธอเองก็ไม่ต่างจากฮาจา หากเลี่ยงได้ก็ไม่อยากฆ่าใคร แต่ดูเหมือนปีศาจจิ้งจอกตนนี้จะบังคับให้เธอไม่มีทางเลือกมากนัก
“ซีริน อย่า!” เสียงชายผู้หนึ่งตะโกนขึ้นก่อนที่จะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเชื้อพระวงศ์ระดับสูง เขาจะตะโกนห้ามซ้ำแต่ไม่ทันเสียแล้ว หญิงสาวระเบิดพลังโดยมีตัวเธอเป็นศูนย์กลางการระเบิดนั้น
บรึ้ม!!
แรงระเบิดรุนแรงมากพอที่จะทำให้พื้นที่ในบริเวณนั้นทั้งหมดถูกพัดปลิวหายไปพร้อมๆ กับพวกลูนาร์ แน่นอนว่าแม้แต่ชายปริศนาผู้มาใหม่เองก็ไม่มีข้อยกเว้น
ปีศาจจิ้งจอกคืนร่างเป็นหญิงสาวอีกครั้ง เธอมองสภาพที่ยับเยินของวังโดยหวังว่าเมื่อครู่เธอจะเพียงแค่ตาฝาดและหูเพี้ยนไปเท่านั้น แต่หลังจากทบทวนเธอก็มั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง เมื่อครู่ชายคนรักของเธอปรากฏตัวขึ้นและถูกเวทมนตร์ระเบิดของเธอจนไม่เหลือแม้แต่ซาก
หญิงสาวทรุดลงไปนั่งอย่างหมดแรง “เจอร์ราล์ด ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เธอพยายามคิดหาเหตุผลมารองรับเพื่อให้ตนเชื่อว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่มีทางเป็นจริงไปได้ เวทมนตร์หลับใหลของเธอสมบูรณ์แบบ นอกจากผู้บุกรุกทั้งสามก็ไม่น่าจะมีใครในวังที่ยังตื่นอยู่อีก แม้ว่าจะมีระเบิดเสียงดังขนาดนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
“อือ...” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากเงามืดที่ห่างออกไป หญิงสาวไม่รอช้า รีบวิ่งไปทางต้นเสียงด้วยใจระทึก ร่างที่นอนสลบอยู่นั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากชายหนุ่มที่เธอรัก เจ้าชายเจอร์ราล์ดนั่นเอง เขาถูกแรงระเบิดจนร่างกายสะบักสะบอมและยังเต็มไปด้วยรอยไหม้ทั่วทั้งตัว แต่ก็รอดมาได้ราวปาฏิหาริย์
เอ็ดวานที่นอนคุดคู้อยู่ไม่ห่างออกไปคือคำตอบว่าทำไมเจอร์ราล์ดถึงรอดมาได้ ในวินาทีคับขันนั้นเอ็ดวานคงจะเอาตัวเองเป็นโล่บังให้กับเขา
“หลบไป”
ลูนาร์ออกคำสั่ง หญิงสาวในร่างชายหนุ่มมีสภาพที่ดูดีกว่าเอ็ดวานเล็กน้อย เธอบาดเจ็บแต่ก็ยังคงยืนด้วยสองขาได้
ปีศาจสาวไม่รู้ว่าลูนาร์กำลังจะทำอะไร แต่เธอเตรียมพร้อมที่จะสู้อีกครั้ง
“หลบไป” ลูนาร์กระอักเลือดแต่ก็ยังคงย้ำคำเดิม คราวนี้เธอเห็นเงาใครอีกคนใช้ไม้เท้ายันตัวขึ้นอย่างลำบาก เด็กสาวนักบวชคนนั้นนั่นเอง ลูนาร์เข้าไปพยุงและทั้งสองก็เดินตรงเข้ามาหาเธออีกครั้ง
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน ปีศาจสาวเตรียมพร้อมที่จะโจมตีอีกรอบ ครั้งนี้เธอมั่นใจว่าคนปางตายสองคนนี้ไม่มีทางที่จะรอดไปได้แน่
แต่แล้วเธอก็ถูกลูนาร์ที่หิ้วปีกฮาจาผลักออกไปเบาๆ ทั้งสองไม่มีทีท่าจะเล่นงานเธอ เพียงต้องการจะผ่านไปเท่านั้น
“รีบลงมือเถอะ คนธรรมดาไม่ได้อึดเหมือนกับข้าหรอกนะ”
แทนคำตอบฮาจานั่งคุกเข่าลงข้างๆ เจอร์ราล์ดก่อนที่จะร่ายเวทมนตร์รักษาให้กับทุกคน
เมื่อแสงจากเวทมนตร์ของฮาจาสัมผัสร่าง สีหน้าที่ซีดเผือดของเจ้าชายเมื่อครู่ก็ราวกับเป็นเรื่องโกหก บาดแผลทั่วกายค่อยๆ จางหายไปอย่างอัศจรรย์
คิ้วเข้มของเจ้าชายขมวดมุ่นก่อนที่เปลือกตาบางจะเปิดขึ้น นัยน์ตาอันพร่าเลือนมองเห็นหลายร่างกำลังล้อมดูเขาอยู่ เขากะพริบตาถี่หลายครั้งจนเห็นภาพรอบข้างชัดขึ้น มีคนหน้าตาไม่คุ้นอยู่สามคนและหญิงสาวผู้เป็นที่รัก
“ซีริน...” เจ้าชายหนุ่มเรียกเสียงเรียบ สัมผัสไม่ได้ว่าเขารู้สึกอย่างไร ทำเอาใจของปีศาจจิ้งจอกตกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“...” ปีศาจจิ้งจอกเจ้าของชื่อซีรินไม่ตอบอะไร นัยน์ตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เกรงว่าคนรักของเธอจะเห็นร่างนั้นที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด ร่างอันน่าเกลียดน่ากลัว แต่ประโยคถัดมาทำเอาน้ำอุ่นๆ รื้นขึ้นเต็มขอบตา
“ดีจังที่เจ้าไม่เป็นอะไร” เขาเอ่ยต่อพลางส่งรอยยิ้มอ่อนโยนอันเต็มไปด้วยความรักให้
“เจ้าไม่...กลัวข้าหรือ” น้ำเสียงอันสั่นเครือนั้นถามกลับซึ่งได้รับคำตอบเป็นการส่ายหัวปฏิเสธจากเจ้าชาย
“เรื่องที่แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครนั้น ข้ารู้นานแล้วล่ะ”
“ทำไมเจ้าไม่บอกข้า รู้มั้ยว่าข้ากังวลมากแค่ไหน” ทำนบน้ำตาที่พยายามกลั้นได้พังทลายลง เธอโผเข้าไปกอดชายอันเป็นที่รัก
“โอย เบาๆ ข้ายังเจ็บอยู่” เจ้าชายพูดทีเล่นทีจริงพลางกอดตอบ ซีรินซุกหน้าลงกับบ่าของคนรักพลางพูดเสียงอู้อี้
‘ดีจังเจ้าไม่เป็นอะไร’ "อะไรกัน ประโยคนั้นข้าต้องเป็นคนพูดต่างหากเล่า”
คนนอกทั้งสามราวกับถูกบรรยากาศแห่งความรักผลักออกมา พวกเขายืนนิ่งมองภาพนั้นอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร มีเพียงฮาจาที่ก้มหน้าแก้มแดงอย่างเขินอาย
...ขนาดเจ้าตัวเขายังไม่เขินเลย แล้วเจ้าจะเขินแทนเขาทำไมเนี่ย...
เอ็ดวานอดที่จะขำเด็กสาวใสซื่อผู้นี้ไม่ได้ ในขณะที่เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่นั้น ลูนาร์กระแอมไอขึ้นเบาๆ จึงเป็นเหตุให้คู่รักทั้งสองผละออกจากกันได้
ซีรินในร่างหญิงสาวลดความเกรี้ยวกราดลงได้แล้ว แม้จะยังคงระแวง แต่เธอก็ตั้งใจว่าพูดคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่า
“พวกเจ้าลอบเข้ามาในวังด้วยเหตุผลอันใด”
ฮาจาหัวเราะแห้งๆ เพราะถึงแม้จะมีเหตุผลที่ดีมากมายเพียงไร แต่โทษจากการที่ลอบเข้ามาในวังไม่พ้นต้องถูกจับเข้าคุกแน่ๆ
เอ็ดวานเป็นผู้ตอบคำถามนี้ให้ “พวกข้ากำลังอยู่ระหว่างเดินทางตามหาของสิ่งหนึ่ง แล้วพอดีว่าพรรคพวกของเราสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมืดจากที่นี่จึงถือโอกาสแวะเข้ามาตรวจสอบก่อน ประกอบกับได้ยินข่าวว่าอันเดดออกอาละวาด ข้าจึงคิดว่ามันอาจเกี่ยวข้องกันด้วย”
“ฮึ! เจ้าพวกอันเดดชั้นต่ำพวกนั้นน่ะรึ ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับข้าแน่นอน ถึงจะเป็นปีศาจเหมือนกันแต่นั่นเป็นฝีมือของพวกเรวาเรนท์ ถ้าเช่นนั้นแสดงว่าพวกเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าพวกนั้นสินะ” ซีรินดูหงุดหงิดเมื่อพูดถึงชื่อเรวาเรนท์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : ดาบดำ (5/10)

นิยายแนะนำ

ตำนานแห่งซีน : บันทึกเก้าจันทรา (ตีพิมพ์ สนพ. อาเธน่า)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : ดาบดำ (5/10)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้