คืนที่สายฝนโปรยปรายทั่วกรุงโซล
"คัง ดาอิน" นักเขียนนิยายออนไลน์ผู้โดดเดี่ยวฟุบหลับไปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ทว่าเมื่อตื่นขึ้น เธอกลับพบว่าตนเองนอนอยู่บนพื้นไม้เก่าแก่ในศาลาใจกลางวังหลวงยุคโชซอล!
(สวนหลวงยามค่ำคืน ดาอินที่เพิ่งทะลุมิติมา กำลังพยายามปีนกำแพงหนี)
ดาอิน: "โอ๊ย! กำแพงนี้ทำไมมันสูงแบบนี้ล่ะเนี่ย! ให้ตายเถอะ ถ้ากลับไม่ได้ ฉันตายแน่ๆ!"
องครักษ์มินโฮ: (ชักดาบมาจ่อคอ) "เ้าเป็ใคร? กล้าดียังไงถึงมาปีนกำแพงตำหนักองค์ชายในยามวิกาล!"
ดาอิน: "เฮ้ย! อย่า! ฉันแค่... เอ่อ... แค่หลงทาง”
องค์ชายซอนแจ: (เดินออกมาจากเงามืด)"มินโฮ เก็บดาบซะ นางไม่ใช่สายลับหรอก... ดูจากเสื้อผ้าแปลกๆ นี่สิ"
ดาอิน: (หันไปสบตาซอนแจ) "โห... คนอะไรหน้าตาดีขนาดนี้เนี่ย?"
อี ซอนแจ: (ยิ้มมุมปาก) "ข้าอี ซอนแจ... ส่วนเ้า หญิงสาวผู้ประหลาดคนนี้เ้าชื่ออะไร?" องค์ชายเอ่ยถามพลางจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งโผล่มาปรากฏกายในเขตพระราชฐานอย่างไม่มีที่มาที่ไป
หญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนกกับสถานการณ์ตรงหน้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูมั่นคงที่สุด
"ฉันชื่อ...เอ๊ย หม่อมฉันชื่อ... คัง ดาอิน เพคะ องค์ชาย"
อี ซอนแจ ทวนชื่อนั้นซ้ำเบาๆ ราวกับจะลิ้มรสความหมายที่ดูแปลกหูแต่ไพเราะ "คัง ดาอิน... เป็ชื่อที่แปลกและฟังดูมีเสน่ห์นัก ราวกับไม่ใช่ชื่อของคนในยุคนี้เลย"
"เป็ชื่อที่บิดามารดาตั้งให้ด้วยความรักเพคะ" ดาอินตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้อีซอนแจ ถึงกับใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ...
#จบตอนที่1จ้าา????????????✍????
168
