ผมโอบกอดรั้งร่างอวบอัดของแก้มผ่านประตูกระจกระเบียงเข้ามาในห้องนอนใหญ่ชั้นบนของผมท่ามกลางความสลัวรางของค่ำคืน เสียงสายลมและกิ่งไม้ไหวเสียดสีกันภายนอกช่วยบดบังความเคลื่อนไหวเงียบเชียบของพวกเราสองคน เสียงลมหายใจสม่ำเสมอปนเสียงกรนเบาๆ ของ 'เอก' ลูกชายแท้ๆ ของผมดังแว่วลอดผ่านผนังห้องนอนเล็กฝั่งตรงข้ามโถงทางเดิน ยิ่งขับเน้นบรรยากาศความตื่นเต้นหวาดเสียวระทึกศีลธรรมจนถึงขีดสุด
แก้มซบใบหน้าหวานที่เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตาอุ่นร้อนลงบนอกแกร่งของผม ร่างบางในชุดนอนสั่นสะท้านอย่างหวั่นไหวกับความจริงที่กำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาทำลายความรักลับๆ ของเราในสิ้นเดือนนี้
"คุณพ่อคะ... แก้มจะทำยังไงดี... แก้มไม่อยากจากคุณพ่อไปอยู่บ้านใหม่หลังนั้นเลยค่ะ..." เธอกระซิบเสียงเครือสะอื้นไห้แ่หวิวสะท้านปนเปสิ้นหวัง
ผมรวบร่างนวลของสะใภ้เข้ามากอดกระชับแน่นบนฟูกที่นอนยางพาราหลังใหม่ปัดเป่าฝุ่นละออง ก้มลงกดจูบขมับของเธออย่างอ่อนโยนปลอบโยนปนหน่วงใจสะท้านตราบาป "ใจเย็นๆ นะแก้มคนดีของพ่อ ฟังพ่อนะลูก... ไอ้เอกมันคือลูกชายของพ่อ และมันรักหนูมาก มันตั้งใจทำงานหนักเก็บเงินสร้างอนาคตเพื่อหนู... เราสองคนต้องทนเก็บความลับ บาปสวาท และความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้ไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจตลอดชีวิต ไม่ให้เอกสงสัยหรือรู้เื่นี้เป็อันขาดนะลูก เพื่อความปลอดภัยและอนาคตของพวกเราเอง"
"คุณพ่อ..." แก้มช้อนตากลมอุ่นฉ่ำจ้องมองผมด้วยแววตาร้าวรานยอมจำนนในความรักต้องห้ามนี้
"หลังจากสิ้นเดือนนี้ที่หนูกับเอกย้ายออกไปอยู่บ้านเดี่ยวจัดสรรหลังใหม่... เราสองคนจะปิดตายความลับนี้ต่อหน้าไอ้เอกอย่างแเีที่สุด เล่นบทพ่อสามีที่ดีและลูกสะใภ้ที่รักครอบครัว... แต่แก้มเชื่อพ่อนะลูก หากวันใดที่เอกมันต้องไปไซส์งานต่างจังหวัด หรือวันใดที่หนูเหงาและมีโอกาสกลับมาเยี่ยมพ่อที่บ้านเดี่ยวหลังเก่านี้... พ่อและวิมานรัก์แห่งนี้จะคอยต้อนรับปลอบประโลมเยียวยาแก้มเมียรักสะใภ้ของพ่อเสมอจ้ะ" ผมกระซิบคำสัญญาหวานหูประสานตากลืนน้ำลายลงคออย่างหนักแน่นสบตาพราย
แก้มพยักหน้ารับคำหวาน กอดกระชับเอวของผมแน่นสะอื้นเบาลงด้วยความตื้นตันและยอมรับกติกาข้อตกลงลับบาปหนา ค่ำคืนสุดท้ายนี้พวกเราสองคนเพียงแค่นอนโอบกอดก่ายกันเงียบๆ ซึมซับไออุ่นของผิวกายสาวและชายชราบนเตียงนอนยางพาราหลังใหม่จนรุ่งสางโดยไม่มีััร่วมเพศใดๆ มีเพียงความรักความห่วงใยที่ปะปนเปไปด้วยความเศร้าสร้อยระทมใจขมขื่นใจ
---
เช้าวันต่อมา บรรยากาศท้องฟ้าแจ่มใสแดดจ้าผิดคาด ลมหนาวพัดโชยเบาๆ พาความสดชื่นเข้ามาในตัวบ้านเดี่ยวสองชั้น เอกตื่นแต่เช้าตรู่ด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าร่าเริงเป็พิเศษ มันลงมาปิ้งขนมปัง ทอดไข่ดาวเตรียมอาหารเช้าให้พ่อและภรรยาอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะล้างรถเก๋งคันเก่งจนเงาวับ ตระเตรียมยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของแก้มและของผมขึ้นเบาะท้ายรถอย่างขยันขันแข็ง
"พ่อครับ! แก้มครับ! พร้อมเดินทางทัวร์หัวหินหรือยังครับ! วันนี้ผมตื่นเต้นมากเลยที่จะได้ขับรถพาพ่อกับเมียไปเที่ยวริมหาดส่วนตัวด้วยกัน พักผ่อนยาวๆ สามคนพ่อลูกเลย!" เอกส่งเสียงะโเรียกยิ้มแย้มรอยยิ้มกว้างก้องสะท้อนเฉลียงบ้านเดี่ยวอย่างมีสุข
ผมและแก้มสะดุ้งตัวสลัวรีบหิ้วกระเป๋าเดินทางส่วนตัวลงมา แก้มสวมชุดเดรสกระโปรงยาวลายดอกไม้สีฟ้าผ่องอวดผิวขาวนวลและสวมกิ๊บติดผมสีชมพูหวานชิ้นเดิมที่ผมซื้อให้สะท้อนแสงแดดยามเช้า ชาญเดินตามหลังลงมาช่วยยกของขึ้นรถ เอกทำหน้าที่เป็สารถีขับรถยนต์ส่วนตัว แก้มนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับคอยป้อนน้ำและคุยหยอกล้อกับสามีตามมารยาทภรรยาที่ดี ส่วนผมนั่งเงียบอยู่ที่เบาะหลังกวาดสายตามองเงียบๆ
ตลอดการเดินทางยาวไกลมุ่งหน้าสู่ถนนพระรามสอง บรรยากาศในรถดูอบอุ่นเป็ระเบียบเรียบร้อย เอกคุยจ้อไม่หยุดปากเกี่ยวกับอนาคตหน้าที่การงานผู้จัดการเขตภาคกลางและการตกแต่งบ้านจัดสรรหลังใหม่ที่จะย้ายเข้าไปสิ้นเดือนนี้ มันเอื้อมมือซ้ายไปกุมมือขวาของแก้มไว้แน่นด้วยความรักใคร่เอาใจใส่ขณะขับรถ
"ผมจัดห้องนอนชั้นล่างของบ้านใหม่ไว้ให้พ่อโดยเฉพาะเลยนะครับพ่อ พ่อจะได้ไม่ต้องคอยเดินขึ้นลงบันไดไม้ให้ปวดเมื่อยหัวเข่า อายุเยอะแล้วผมอยากให้พ่อพักผ่อนยาวๆ สบายๆ ครับ ส่วนสวนหลังบ้านผมก็แพลนว่าจะต่อเติมเฉลียงกว้างๆ ให้พ่อนั่งจิบชาด้วยล่ะครับ" เอกหันหน้ามาคุยกับผมรอยยิ้มซาบซึ้งใจ ยิ่งส่งผลให้ความรู้สึกผิดบาปหน่วงอกของผมปวดร้าวทิ่มแทงใจหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก
"ขอบใจแกมากนะไอ้เอก..." ผมตอบรับแ่เบาพยายามคุมสีหน้าไม่ให้มีพิรุธ
"แก้มจ๋า บ่ายนี้เราไปถึงรีสอร์ท แก้มอยากไปลองเล่นน้ำสระว่ายน้ำส่วนตัวของวิลล่าเลยไหม หรืออยากจะเดินเล่นชิลๆ บนหาดทรายขาวก่อนดีจ๊ะ" เอกหันไปถามภรรยาแสนดีพลางบีบมือนุ่มเบาๆ
"แล้วแต่เอกเลยค่ะ เอกขับรถเหนื่อยๆ แก้มว่าไปพักผ่อนทานมื้อกลางวันอร่อยๆ ก่อนดีกว่าค่ะ" แก้มตอบรับหวานยิ้มเจื่อนๆ พลางเหลือบตามองผมผ่านกระจกมองหลัง
ทว่าในเงาสะท้อนกระจกมองหลัง... สายตากลมอุ่นฉ่ำสั่นระริกของแก้มกลับเหลือบแลขึ้นสบประสานสายตากับผมที่เบาะหลังตลอดเวลา แววตาของสะใภ้เต็มไปด้วยความจุกแน่นปวดร้าวละคนโหยหาเสน่หาที่ซ่อนเร้นปมบาปหนาทับถมหัวใจอย่างหนักหน่วงจนแทบจะหายใจไม่ออกพ้นขีดจำกัดศีลธรรม ชาญสบตาตอบในกระจกมองหลังเบาๆ ปลอบใจพ้นตราบาปในรถแคบๆ
---
เมื่อรถยนต์แล่นเข้าสู่เขตทางหลวงสายใต้เข้าจังหวัดเพชรบุรี เสียงพายุฝนฤดูร้อนเริ่มมืดมัวตั้งเค้ามาแต่ไกลพัดไอเย็นเข้าประทะหน้ารถคล้ายลางร้าย เอกขับรถบึ่งไปพลางคุยโม้เสียงดังร่าเริงอย่างมีความสุข
ครืดดด... ครืดดด...!
ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเอกที่วางหนีบคอนโซลหน้ารถก็สั่นะเืลั่นส่งเสียงร้องเรียกเสียงดังลั่นหน้าจอขึ้นชื่อผู้จัดการใหญ่ไซส์งานสระบุรี เอกชะงักรอยยิ้มรีบกดรับสายส่งเสียงพูดคุยผ่านระบบบลูทูธของลำโพงรถยนต์ทันควัน
"สวัสดีครับพี่... ครับ ผมกำลังขับรถพาครอบครัวเดินทางไปพักร้อนที่หัวหินอยู่ครับ มีงานด่วนอะไรหรือเปล่าครับ..." เอกถามเสียงนอบน้อมสุภาพ
หน้าจอเผยให้เห็นเสียงะโลนลานตื่นตระหนกของหัวหน้าช่างใหญ่ผ่านลำโพงดังลั่นสนั่นลั่นในตัวรถแคบๆ
"เอก! แย่แล้วว่ะ! งานเทปูนปูฐานราก่ที่หนึ่งที่เราเพิ่งเทปูนไปเมื่อวันซืน เกิดรอยร้าวแตกร้าวขยายตัวลึกและทรุดตัวทรุดตัวกะทันหันเนื่องจากดินข้างล่างสไลด์ตัวเพราะน้ำฝนซึมบ่อขุด! วิศวกรใหญ่สั่งระงับงานทันทีและสั่งให้ฝ่ายคุมงานปูนฐานรากเข้าไปแก้วิกฤตด่วนที่สุดในสามชั่วโมงนี้ ไม่งั้นโครงสร้างฐานรากทรุดพังยับและบริษัทจะโดนปรับหลายสิบล้านแน่! นายต้องบึ่งย้อนกลับมาที่ไซส์งานสระบุรีเดี๋ยวนี้เลยนะเอก! ไม่มีใครรู้แบบเหล็กและแบบดินสไลด์เท่าแกแล้ว!"
คำพูดกรอกหูจากปลายสายเปรียบเสมือนอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงใหญ่ลงกลางรถเก๋งคันแคบกะทันหันบีบคั้นประสาทหู!
เอกเบิกตากว้างลนลานสีหน้าถอดสีซีดเผือดลืมเลือนรอยยิ้มไปในพริบตา มันชะงักหักพวงมาลัยเลี้ยวเทียบจอดข้างทางหลวงหลวงทันควันอย่างตระหนกสุดชีวิตก้าวสับสนพร่ำรำพัน "โธ่เอ๊ยพี่! ทำไมพึ่งมาเกิดปัญหาเอาวันนี้! โอเคพี่ สั่งคนหน้างานปั๊มน้ำออกก่อนด่วนที่สุด เดี๋ยวผมขับรถบึ่งย้อนกลับไปสระบุรีตอนนี้เลยครับ!"
เอกกดวางสายด้วยนิ้วสั่นระริก หันมามองหน้าผมและแก้มด้วยแววตาหม่นหมองเต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างรุนแรง
"แก้มครับ... พ่อครับ... ทริปหัวหินของเราคงต้องล้มเลิกกลางคันกะทันหันแล้วล่ะครับ... ผมจำเป็ต้องรีบขับรถย้อนกลับไปที่ไซส์งานสระบุรีแก้ปัญหาระบบปูนทรุดเดี๋ยวนี้เลย... แต่ถ้าจะเอาแก้มกับพ่อเข้าไปในพื้นที่ก่อสร้าง่ฝุ่นคลุ้งและพายุเข้าแบบนี้มันอันตรายเกินไป... ผมควรจะขับรถพาพ่อกับแก้มกลับไปส่งไว้ที่บ้านเดี่ยวหลังเก่าก่อนดีไหมครับ... หรือพวกเราควรเอายังไงดี..." เอกเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือวิกฤตลนลานตระหนก
ผมที่นั่งอยู่เบาะหลังสูดหายใจลึกๆ พยายามสงบกลบเกลื่อนความตื่นเต้นรัญจวนในอกและเอ่ยคำแนะเห็นชอบทันที "ถ้าเป็แบบนั้น แกก็ย้อนรถกลับไปส่งพวกเราที่บ้านเดี่ยวเถอะเอก... เื่งานสำคัญและรีบด่วนกว่าเื่เที่ยว พ่อกับแก้มอยู่บ้านเดี่ยวได้สบายหายห่วง แกบึ่งรถไปสระบุรีคนเดียวจะได้คุมงานและเดินเื่ระบบปูนได้สะดวกปลอดภัยกว่านะลูก"
"จริงด้วยครับพ่อ... พื้นที่ไซส์งานก่อสร้างสระบุรีตอนนี้ฝุ่นตลบดินเลนเละเทะไปหมด พ่อเดินเหินก็ไม่สะดวกจะเจ็บข้อเข่าเอาได้... ส่วนแก้ม ผมก็เป็ห่วงไม่อยากให้ไปสูดดมฝุ่นปูน... งั้นผมขอขับรถย้อนกลับไปส่งพ่อกับแก้มที่บ้านเดี่ยวก่อนนะครับ แล้วพอผมเคลียร์งานระบบปูนสไลด์เสร็จ ผมจะรีบขับรถกลับมารับพ่อกับแก้มไปเที่ยวหัวหินชดเชยรอบใหม่ทันทีครับ... พ่อครับ ผมฝากพ่อดูแลแก้มแทนผมที่บ้านเดี่ยวด้วยนะพ่อ..." เอกพูดรอยยิ้มอ้อนวอนด้วยความกังวลและฝากฝังภรรยาสุดที่รักไว้กับพ่อแท้ๆ
"อืม... ไม่ต้องกังวลหรอกไอ้เอก พ่อจะดูแลแก้มให้ดีที่สุด แกรีบขับรถย้อนกลับไปทำหน้าที่ผู้จัดการเขตเถอะลูก" ผมตอบรับน้ำเสียงนิ่งทว่าในอกและเป้ากางเกงสั่นระริกด้วยความยินดีกระสัน
"เอกขับรถระวังๆ นะคะ... เดี๋ยวแก้มกับคุณพ่อจะช่วยเฝ้าบ้านและทำความสะอาดบ้านรอเอกกลับมาค่ะ..." แก้มเอ่ยคำสั่นเบาพรายหวิวไหว
เอกรีบเลี้ยวพวงมาลัยหักรถย้อนกลับมุ่งหน้าสู่บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังเก่าในทันที ท่ามกลางเสียงพายุลมฝนฤดูร้อนระลอกใหม่ที่พัดกระหน่ำสาดเม็ดฝนลงมากระทบหลังคารถและบานกระจกเสียงดังสนั่นะเืปืนปวน... ผมและแก้มสะใภ้คนสวยต่างสบประสานสายตกันในเงากระจกมองหลังทันควันทันที แววตาของสะใภ้ที่เหลือบสบตานั้นวาววับเป็ประกายความเสน่หาราคะและความระทึกตราบาปปมความรักต้องห้ามรอบใหม่ที่จะตื่นขึ้นมาแผดเผาเราสองคนอีกครั้งในบ้านเดี่ยวส่วนตัวไร้ผู้คนค่ำคืนนี้อย่างรุนแรงปนเปกระสันอยากและระทึกใจกระชั้นชิดที่สุด!
3K
