พวกนางทั้งสาม เดินออกมาจากตลาดมืดจันทรา เข้ามาที่ตรอก ซอกซอย คดเคี้ยว ทางเก่าที่เข้ามา ก็มีผู้ชายแปลกหน้าที่ปกปิดหน้าตา สามคนยืนขวางทางอยู่ ดูยังไงก็ไม่ได้มาดีชัดๆ ในมือพวกเขาถือดาบคนละเล่ม ไม่ให้พวกนางเดินต่อไปได้ ดูยังไงๆก็ไม่เป็มิตรแน่นอน พวกเขาน่าจะเป็โจรที่มาดักปล้นคนแถวนี้แน่
"นี่เ้าสามคน มาขวางทางพวกข้าทำไม"
เลียงลี่ถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
"พวกข้าอยากได้ ของที่เ้าถืออยู่นะสิ ส่งมาเดี่ยวนี้ ถ้ายังไม่อยากตาย "
'' จะให้ได้อย่างไร นี่มันของๆ นายน้อย นายน้อยข้าซื้อมา ''
เลียงลี่รีบกอดอุปกรณ์ในมือไว้แน่น
'' ก็พวกข้าจะเอาอะ จะทำไม นี่ไอ่หนุ่มน้อยถ้ายังไม่อยากตายก็ส่งมา''
พวกมันกระโจนเข้ามายื้อแย่ง อุปกรณ์ที่เลียงลี่ถืออยู่ เลียงลี่จับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ฟางเหม่ยหลิง เห็นเช่นนั้นก็ยกเท้าถีบมันคนหนึ่ง แรงถีบทำให้มันเสกระแทกใส่เพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆกันโดยไม่ทันระวังจนล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่ โจรอีกคนเห็นเช่นนั้นจะเข้ามาเอาดาบฟันพวกนาง เหมียนมี่ ใช้หม้อทองแดงที่เพิ่งซื้อมาจากตลาดมืด ฟาดไปที่หัวมัน จนมันล้มลงและเอามาจับที่หัวด้วยความเจ็บ
"ไปเร็ว วิ่งเร็วเข้า "
ฟางเหม่ยหลิง เลียงลี่ เหมียนมี่ พากันวิ่ง เข้าตรอกซอกซอยที่ลดเลี้ยว พวกมันพอลุกขึ้นได้ก็วิ่งตามมา และะโตามหลังพวกนางมาติดๆ
"ไอ้ตัวแสบ พวกแกจะหนีไปไหน "
"แฮ็ก แฮ็ก คุณหนูเ้าคะ มันตามมาติดๆเลย ทำไงดีเ้าคะ"
เลียงลี่ถามด้วยความเหนื่อยหอบ
"แฮ็ก แฮ็ก ข้ากำคิดอยู่ "
ฟางเหม่ยหลิงเธอวิ่งไปด้วยหอบไปด้วยเช่นกัน และก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกนางวิ่งมาทาง ตรอกซอยไหน เพราะมันคดเคี้ยว มีหลายตรอก หลายซอย สงสัยจะวิ่งมาผิดทางไม่ใช่ทางที่เธอเข้ามาแน่
ระหว่างนั้นพวกโจรที่คิดจะขโมยอุปกรณ์ปรุงยา ก็ตามมาติดๆ เธอไม่รู้จะทำอย่างไร จึงก้มลงคว้าหินก้อนใหญ่ที่พื้นก่อนจะปาไปที่โจรที่วิ่งนำมาคนแรก หินก้อนนั้น กระแทกเข้าที่หน้าผากมันอย่างจัง
''โอ้ยยยยยย ''
มันหยุดและเอามือจับตรงที่โดนก้อนหินปา มีเืติดมาที่มือของมันนั่นทำให้มันยิ่งเกิดความโกรธมากยิ่งขึ้น
"พวกแกสามคนตายแน่ ฉันจะฆ่าพวกแกซะ"
โจรคนนั้นพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว ตอนนี้พวกมันหน้าตาแดงก่ำ ด้วยโทสะ ก่อนจะวิ่งตามมาอีกครั้ง คราวนี้มันวิ่งด้วยความเร็วอย่างที่สุด ในที่สุดพวกมันก็วิ่งตามมาทัน โจรคนหนึ่ง คว้าแขนเลียงลี่ไว้ได้ ก่อนจะยกดาบขึ้นหมายฟันมาที่เลียงลี่ เธอเห็นเช่นนั้น ก็ยกเท้าขึ้นเตะข้อพับขาของมัน มันโดนเตะแบบไม่ทันตั้งตัว ก็เข่าทรุดลงไป
และเป็โชคดีของพวกนางที่มันเป็โจรธรรมดาไม่มีวรยุทธ์ ไม่งั้นพวกนางอาจไม่รอดมาถึงตอนนี้ เลียงลี่สบัดมือจนหลุด โจรอีกคนก็วิ่งเข้าใส่ฟางเหม่ยหลิงเงื้อดาบขึ้นสุดแขน คราวนี้เธอคงหลบไม่พ้นแน่ๆ แต่เหมียนมี่ ก็ยกเท้าถีบที่ท้องของมัน มันไม่ล้ม แต่ถอยหลังเพราะแรงถีบไปสองสามเก้า
พวกนางพากันวิ่งต่อไปอย่างทุลักทุเล เพราะเริ่มเหนื่อย จากการหนีตาย พวกมันก็ยังตามมาไม่ลดละ จนตามมาทัน ฟางเหม่ยหลิงคนใหม่เธอรู้สึกเสียใจที่ดันลืมแส้ไว้ที่โรงเตี๊ยม อย่างน้อยถ้ามีแส้ก็คงจะใช้ป้องกันตัวได้บ้าง
"ย๊ากกกก ตายสะเถอะ แก"
มันง้างดาบ หมายฟันคนตรงหน้า
เธอได้แต่หลับตาปี๋ ได้แต่คิดในใจ
'คนสวยตายแน่แล้ว ฉันอุตส่าห์ได้มาเกิดใหม่ ยังต้องมาตายอีก'
ก่อนที่โจรคนนั้นจะได้ฟันดาบลงมาที่ เธอ จู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเ็ป พร้อมกลิ่นคาวเืคละคลุ้ง เธอลืมตาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เธอเห็นคือ แขนของโจรที่จะฟันเธอนั้น ขาดกระเด็ด ร่างลอยไปกระแทกกับพื้น จนนอนแน่นิ่ง เืท่วมตัว ส่วนโจร อีกสองคนพอเห็นเพื่อนนอนจมกองเืเช่นนั้น ก็โมโห วิ่งเข้ามาหาบุรุษที่ฆ่าเพื่อนตน แต่ก็มีชายอีกคนเข้ามาขวางข้างหน้าไว้ ก่อนจัดการฆ่าโจรสองคนนั้นด้วยฝ่ามือซัดเข้าตรงหน้าอก ตายอย่างง่ายดาย เขาเดินเข้าไปตรวจชีพจรโจรพวกนั้นดู ก่อนเดินเข้ามากระซิบกับชายสวมหน้ากากที่ยืนอยู่
" จัดการเรียบร้อย ขอรับ องค์ชาย "
บุรุษสองคนที่มาช่วย นางไว้นั้น ต่างแต่งกายด้วยชุดดำ ปิดบังหน้าตา
"คุณชายน้อย ท่านได้รับาเ็ตรงไหนหรือไม่"
เขาเดินเข้ามาถามด้วยความอ่อนโยน
"ข้าไม่เป็ไร ขอบใจท่านมากที่ช่วยเหลือ ถ้าไม่ได้พวกท่านข้าคงไม่รอด ข้าติดหนี้บุญคุณท่าน ข้าอยากจะตอบแทนท่าน ว่าแต่พวกท่านชื่ออะไรหรือขอรับ และพวกท่านอยู่ที่ไหน ข้าจะได้ส่งของไปขอบคุณได้ถูก"
ฟางเหม่ยหลิงกล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ
" คุณชายน้อย ปลอดภัยข้าก็ดีใจ ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก และไม่ต้องตอบแทนอะไรด้วย ข้ายินดีช่วยเสมอ "
เขาพูดแล้วส่งยิ้มให้
ถึงแม้เธอจะมองไม่เห็นปาก แต่ก็มองออกว่าเขาส่งยิ้มให้ เพราะดวงตาฉายแววออกมาแบบนั้นและดูเหมือนเขาจะไม่อยากบอกชื่อและที่อยู่กับเธอ เธอเองก็ไม่คิดที่จะเซ้าซี้ถาม
" ถ้างั้นข้าต้องขอตัวก่อน นี่ก็ใกล้จะสว่างแล้ว ถ้ามีบุญวาสนาต่อกัน ข้าคงได้ตอบแทนบุญคุณท่าน"
เธอเห็นว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้วและฟ้าก็ใกล้จะสว่าง เธอจึงขอตัวกลับ และแยกตัวจากบุรุษชุดดำทั้งสอง เธอและสาวใช้ทั้งสองเดินออกไปยังจุดที่คิดว่าน่าจะเป็ทางออกอีกครั้ง
6K
