แวมไพร์พี่เลี้ยงเด็ก (มี E-Book)

        เจียวจูเดินมาถึงร้านซาลาเปาสกุลหง นางเห็นน้องชายห้าคนจับกลุ่มกันนั่งก้มหน้าเงียบกันตามลำพัง อีกด้านก็เป็นผู้ใหญ่ซึ่งน่าจะเป็นบิดามารดาของเด็กชายอีกสามคน ยืนก่นด่า ชี้หน้าเด็กชายทั้งห้าอยู่ไม่หยุดปาก

        ส่วนชาวบ้านหลายคนที่มาเกาะกลุ่มมุงดูอยู่ บ้างก็ตำหนิกลุ่มเด็กชายจากหอหงไถทำรุนแรงเกินไปและพวกเขาก็มีจำนวนมากกว่าอีกฝ่าย ส่วนอีกกลุ่มก็ทำเพียงรอชมเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เพียงแค่ช่วยระวังไม่ให้มีการทำร้ายเด็กเพิ่มเติมกันเท่านั้น

        พอเจียวจ้านเห็นเป็นเจียวจูมากับน้องสาวในหอหงไถอีกสองคน เขาก็รู้สึกหวั่นใจเช่นกัน แต่เมื่อเช้าก่อนจะเข้าเมืองตนก็ได้ยินพี่สาวหลิงหลิงชักชวนท่านยายเฉินให้ออกไปหาหน่อไม้ช่วงบ่ายแล้ว ยังคิดอยู่ว่าท่านยายกับฉู่หลิงอาจจะไม่อยู่ในหอหงไถ

        “พี่เจียวจู พวกเราขอโทษที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เราไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนจริงๆ นะขอรับ” เว่ยหลงรีบวิ่งมากอดร่างเล็กของเจียวจูเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว

        เจียวจู หวังหยวนกับเด็กหญิงอีกสองคนถึงกับต้องอึ้งตะลึงอยู่อีกพักใหญ่เมื่อเห็นสภาพข้าวของที่ล้มกระจัดกระจายภายในร้านซาลาเปา บนพื้นยังมีกระทะกับซาลาเปาสีขาวที่ตกเกลื่อนกลาดอยู่อีกเป็นจำนวนมาก

        “ท่านลุง ท่านป้า ข้าเป็นพี่สาวของเด็กชายเหล่านี้เองเจ้าค่ะ” เจียวจูโค้งตัวคำนับกลุ่มผู้ใหญ่ด้วยท่าทางสุภาพ พร้อมกับเสี่ยวผิงและเฉาหวาที่ตามมาด้วย

        “มากันแล้วรึ! ไหนล่ะผู้ใหญ่ทางเจ้าได้ยินว่ามีท่านยายคนหนึ่งดูแลพวกเจ้าอยู่ไม่ใช่หรือ เด็กอย่างพวกเจ้ามาแล้วจะได้เรื่องอะไร” หงเหวินบิดาของหงเป่าซานสะบัดน้ำเสียงใส่ท่าทางหงุดหงิดไม่สบอารมณ์

        “ท่านยายกับพี่สาวคนโตของเราไม่อยู่ที่หอหงไถยามที่ท่านอาหวังไปตามเจ้าค่ะ ข้าเห็นว่ากว่าจะมาถึงก็คงจะเย็นมากแล้ว หากมัวแต่รอหรือไปตามพวกเขาก็คงจะไม่ทันการเลยตัดสินใจมาด้วยตัวเองเจ้าค่ะ ขออภัยด้วย”

        “ไม่ต้องพูดให้มากความ เจ้าดูเอาเถิดน้องชายของพวกเจ้าทำข้าวของในร้านข้าเสียหายหมดแล้ว ยังมีค่าหมอค่ายาที่ต้องจ่ายให้ท่านหมออีก พวกเจ้าเตรียมเงินมาจ่ายเท่าไรเล่า?" หงเหวินตะเบ็งเสียงข่มขู่

        “ข้านำเงินติดตัวมาด้วยเจ้าค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะพอหรือไม่” เด็กสาวรีบเปิดหีบไม้ที่พกติดตัวให้ทุกคนได้เห็น ภายในหีบมีเงินเหรียญอยู่มากพอสมควรแต่ดูแล้วก็ไม่น่าจะเพียงพอกับความเสียหายตรงหน้าอย่างแน่นอน

        ก่อนมาที่นี่ท่านอาหวังหยวนบอกกับนางแล้วว่าทหารภายในเมืองสั่งให้มาตกลงจ่ายค่าเสียหายกันจึงจะจบเรื่อง เจียวจูผู้ไม่รู้เรื่องอะไรก็คิดแต่ว่าตนต้องจ่ายเงินเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะมากมายถึงเพียงนี้

        “พี่เจียวจูข้ายังมีเงินที่เหลือจากการขายซาลาเปาอีก แต่เราก็ซื้อของกลับไปส่วนหนึ่งแล้วเหลืออยู่เท่านี้ขอรับ” เจียวจ้านรีบส่งเงินทั้งหมดไปให้พี่สาว

        “ข้ามีติดตัวอีกเล็กน้อย ข้าให้ยืมก่อน” หวังหยวนควักเงินที่ติดตัวอยู่จำนวนหนึ่งออกมาสมทบอีกแรง

        “ทั้งหมดมี 4 ตำลึงกับ 120 อีแปะเจ้าค่ะ” เจียวจู เจียวจ้านและหวังหยวนช่วยกันนับและสรุปออกมา

        จังหวะนี้ท่านหมอชราก็เดินออกมาด้านนอก ชายชราถึงกับต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นความพังพินาศด้านนอก ตนเข้าไปด้านในเพียงไม่นานไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องราวใหญ่โตอะไรไปถึงเพียงนี้

        “ท่านหมอ ท่านคิดค่ารักษาเท่าใดขอรับ เดี๋ยวเราจะให้เด็กพวกนั้นจ่ายให้” หงเหวินชี้มือไปที่เจียวจู

        “เด็กสามคนมีร่องรอยฟกช้ำกับแผลถลอกนิดหน่อย ข้าคิดค่ายากับค่ารักษาคนละ 800 อีแปะก็พอ สามคนก็ 2 ตำลึงกับ 400 อีแปะ ส่วนภรรยาเจ้านางบาดเจ็บที่แขน ข้าทำแผลให้แล้วอีกเดี๋ยวจะส่งยาทามาให้ทีหลัง ค่ารักษานางคนเดียวข้าคิด 1 ตำลึงก็แล้วกัน นางคงต้องทายาอีกหลายวัน”

        ได้ยินว่าค่าหมอ เป็นเงิน 3 ตำลึงเศษ บนตัวเจียวจูมีเงิน 4 ตำลึงเศษ นั่นก็เกือบจะหมดอยู่แล้ว ยังไม่นับข้าวของกับซาลาเปาที่เสียหายอีกจำนวนมากเจียวจูก็ถึงกับหน้าซีดเผือด 

        “พวกเจ้าเล่า บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ให้ท่านหมอดูก่อนดีหรือไม่” แม้จะมีเงินเหลือน้อยเจียวจูก็ยังหันมาถามน้องชายทั้งห้าคน

        “เหอะ! น้องชายเจ้าก่อเรื่องจนวุ่นวายไปหมดเช่นนี้พวกเขาจะเจ็บป่วยตรงไหนกัน เจ้ารีบจ่ายเงินให้ท่านหมอไปก่อน จะได้มาตกลงค่าเสียหายที่ร้านข้าพังหมดอีกรอบ”

        เห็นน้องชายทั้งห้าไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน เจียวจูก็จ่ายเงินค่ารักษาบาดแผลให้ท่านหมอชราจนครบและยังพาน้องๆ เข้าไปขอโทษบิดามารดาของเด็กอีกสองคนอีกรอบ พวกเขาสองครอบครัวไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดเพิ่มเติมเพราะรู้จักนิสัยของบุตรชายตนเองดี และกลับออกจากร้านซาลาเปาสกุลหงไปเงียบๆ

        “ข้าวของที่เสียหายทั้งหมดข้าคิด 20 ตำลึงเงิน เห็นว่าพวกเจ้ายังเด็กหรอกนะข้าจะไม่เอาเงินค่าทำขวัญที่ทำให้บุตรชายและภรรยาของข้าต้องตกใจอีก” หงเหวินเรียกร้องขึ้นมาทันที

        “ยี่สิบตำลึง! ท่านจะข่มเหงกันเกินไปหรือไม่ พวกเขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าขายซาลาเปาจะได้สักกี่มากน้อยกันเชียว!” หวังหยวนโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงแทนเด็กๆ

        “เถ้าแก่ พวกเรามีเงินไม่ถึงยี่สิบตำลึงหรอกเจ้าค่ะ ข้าขอติดค้างเอาไว้ก่อนได้หรือไม่ พวกเรายังต้องเข้ามาขายซาลาเปาในเมืองทุกวัน ข้าจะผ่อนจ่ายให้ท่านจนกว่าจะครบในภายหลังเจ้าค่ะ” เจียวจูพยายามต่อรอง

        “ไม่ได้ หากปล่อยพวกเจ้ากลับไปแล้วข้ายังจะมีหวังได้เงินคืนอีกหรือ หากเจ้าหลบหนีไม่ยอมออกจากหอหงไถข้าก็เข้าไปตามไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเด็กจากหอหงไถมีเจ้าหน้าที่ทางการคอยดูแลอยู่หรอกหรือ เจ้าก็ไปขอความช่วยเหลือจากทางการสิ ไม่เช่นนั้นวันนี้ก็เตรียมไปนอนในตะรางเถิด!" หงเหวินไม่ยินยอมเด็ดขาด

        เจียวจูพยายามขอร้องและอ้อนวอนอยู่หลายประโยคแต่ก็ไม่เป็นผล ในที่สุดหวังหยวนจึงตัดสินใจเรียกเด็กๆ มาคุยด้วย

        “ข้าจะลองไปขอยืมเงินจากเถ้าแก่หลี่มาช่วยพวกเจ้า รอข้าอยู่ที่นี่สักพักก็แล้วกันนะ แล้วอย่าก่อเรื่องเพิ่มเติมข้าจะรีบกลับมา” หวังหยวนส่งสายตาตำหนิกลุ่มเด็กชายปราดหนึ่ง เขากำชับเอาไว้แล้วเชียวว่าให้เด็กๆ อดทน ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเลยเถิดมากมายไปใหญ่โต

        หวังหยวนกำชับคำกับเจียวจูและเจียวจ้านให้ดูแลน้องให้ดีอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วรีบแทรกตัวออกจากฝูงชนที่ยังยืนดูความครึกครื้นอยู่ที่หน้าร้านซาลาเปาสกุลหง

        “เอ้า!! นั่นเขาจะไปที่ใดกัน ยังไม่ทันจะตกลงกันให้รู้เรื่องเลย อย่างนี้ข้าไม่ยอมหรอกนะ ไป! ไปที่ศาลาว่าการเดี๋ยวนี้เลย เขาจากไปแล้วผู้ใดจะมารับผิดชอบค่าเสียหายให้ข้าเล่า!” หงเหวินไม่รู้ว่าหวังหยวนตั้งใจจะออกไปขอยืมเงิน ผู้ใหญ่คนเดียวในกลุ่มเด็กจากหอหงไถวิ่งหนีไปดื้อๆ เขาย่อมกลัวว่าตนเองจะเสียเปรียบ

        “ท่านอาหวังตั้งใจจะไปขอยืมเงินร้านขนมสกุลหลี่มาให้พวกเราเจ้าค่ะ เขาให้เรารออยู่ที่นี่ก่อน อีกเดี๋ยวเขาก็กลับมาเอง” เจียวจูรีบโบกไม้โบกมือ นางไม่อยากไปที่ศาลาว่าการ เด็กสาวรู้ดีว่าหากไปที่นั่นเจ้าหน้าที่ทางการก็จะไม่ช่วยเหลือตน และไม่แน่ว่าน้องๆ อาจถูกจับขังคุกไปจริงๆ

        “เถ้าแก่หลี่ร้านขนมสกุลหลี่หรือ? เขาไม่อยู่หรอก ได้ยินว่าพี่ชายของเวินฮูหยินป่วยหนักใกล้ตาย พอมีคนมาแจ้งข่าวพวกเขาสองสามีภรรยาก็เก็บเสื้อผ้าเดินทางไปเรือนพี่ชายที่อยู่อีกฟากของเมืองเมื่อชั่วยามก่อนแล้วกระมัง” หนึ่งในชาวบ้านที่มุงดูอยู่เอ่ยปากบอก

        เจียวจูกับเจียวจ้านถึงกับเข่าทรุดเมื่อได้ยินคำกล่าวเมื่อครู่ เวลานี้หวังหยวนยังไม่รู้และเขาก็จากไปแล้ว ท่านอาหวังจะตามสองสามีภรรยาไปยังอีกฟากของเมืองหรือเปล่าพวกเขาก็ยังไม่แน่ใจ ระหว่างนี้พวกตนจะทำเช่นไร

        “ไม่ได้การแล้ว หากยิ่งช้าข้าว่าเงินข้าก็จะยิ่งสูญ ทุกท่านช่วยเป็นพยานให้ข้าด้วย ข้าวของข้าเสียหายจริง ดูเอาเถิดซาลาเปาเหล่านี้ข้ายังเก็บมาอุ่นขายได้ ข้าจะพาพวกเขาไปที่ศาลาว่าการ!”

        ชาวบ้านหลายคนเบ้ปากใส่หงเหวิน ซาลาเปาเจ้าอุ่นมาทั้งวันก็ยังขายไม่ออก ยังมีหน้าจะเก็บเอาของเก่าไปขายในวันพรุ่งนี้อีกหรือ อันที่จริงซาลาเปาเหล่านั้นก็ควรโยนทิ้งไปเสียด้วยซ้ำ!

        “พี่เจียวจู พวกเราไม่อยากไปที่ศาลาว่าการ ข้าอยากกลับไปหาพี่สาวหลิงหลิง” 

        ห่าวซวน อี้ฝาน เว่ยหลง อู๋ฉี รวมทั้งเจียวจ้านน้ำตาคลอเบ้า ส่วนเสี่ยวผิงกับเฉาหวาก็เข้ามารวมกลุ่มกอดคอกับพี่น้องของพวกนางร่ำไห้ไปด้วยกัน