งานถูกจัดขึ้นบนคอนโดหรูใจกลางเมืองเป็ห้องชุดขนาดกว้างขวาง แขกในงานมีประมาณ 7-10 คน ซึ่งเป็เพื่อนสนิทของเ้าของงานเท่านั้นพลอยไพลินอยู่ในชุดเกาะอกหนังสีขาวโชว์เนินอกอิ่ม กางเกงขายาวสีดำแนบไปกับเรือนร่างผมยาวถูกรวบตึงมัดสูง ใบหน้าเนียนถูกแต่งแต้มให้มีความโฉบเฉี่ยวเน้นดวงตาให้มีความคม สองมือคอยชงเหล้าส่งให้กับลูกค้าที่จ้างเธอมา
“ชื่ออะไร” เสียงทุ้มของเ้าของงานเอ่ยถามขึ้นขณะที่ใบหน้าคมหันมาทางพลอยไพลินทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังคุยกับเธออยู่
“อะไรนะคะ” เป็เพราะเสียงเพลงดังทำให้เธอไม่ได้ยินที่ชายหนุ่มพูด จึงขยับใบหน้าเรียวเข้าไปใกล้ ร่างสูงผงะไปแต่ก็กลับมาเป็ปกติโดยเร็ว“ชื่ออะไร”
“พลอยไพลินค่ะ หรือเรียกว่าลินก็ได้ค่ะ”เธอะโตอบออกไปแข่งกับเสียงเพลง ชายหนุ่มดูไม่มีท่าทีคุกคามเธอเหมือนลูกค้าคนอื่นๆ ที่เคยจอมา ทำให้เธอไม่รู้สึกเกร็ง
“ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้” วายุถามเสียงเรียบตาคมมองไปด้านหน้าเหมือนไม่ได้สนใจในคำตอบ
“สำหรับลินมีงานอะไรให้ทำก็ทำค่ะจะล้างจาน เสิร์ฟอาหาร เดินแบบหรือมาชงเหล้า ขอแค่ไม่ผิดกฎหมายและไม่ทำให้คนอื่นเดือนร้อนก็พอค่ะ”เสียงและวาวตาแสดงความภาคภูมิใจในตัวเองไร้การแสแสร้ง
“เคยอยากรวยทางลัดมั้ย”ชายหนุ่มถามขึ้นอีกครึ่ง เป็คำถามเดียวกับที่ลีโอนาร์ทเคยถามเธอ แต่ต่างกันที่น้ำเสียงและแววตาของคนถาม
“เคยอยากรวยค่ะ แต่ไม่เคยอยากรวยทางลัด”มือบางยื่นแก้วเหล้าส่งให้
เธอแอบสังเกตุชายหนุ่มเขาเป็ผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี คิ้วหนา จมูกโด่ง ผิวสีน้ำผึ้ง
“เรียนจบหรือยัง”
“ใกล้จบแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังฝึกงานอยู่ลินเรียนสาขาออกแบบอัญมณีค่ะ...สักครู่นะคะ”
“ไม่ต้องลุก” ร่างสูงกระตุกแขนเธอเบาๆ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะลุกไปโซฟาตัวอื่นเพื่อชงเหล้าแทนเพื่อนของเธอที่ไปห้องน้ำ“เออ...ค่ะ”
“มึงจะหวงน้องไว้กินคนเดียวไงไอ้วายุ” เซนเพื่อนสนิดไม่กี่คนของวายุถามขึ้นเมื่อััได้ว่าเพื่อนของตนเองดูสนใจพลอยไพลินเป็พิเศษ
“อย่ายุ่ง”
“ระวังโดนข้อหาพากผู้เยาว์นะโว้ย”
“ลินเกิน 18 แล้วนะคะ อุ๊บ” พลอยไพลินรีบตะครุบปากตัวเองทันทีเมื่อนึกได้ว่าเผลอตัวพูดอะไรออกไปเขาคงไม่คิดว่าเธอพูดเปิดทางให้เขานะ
วายุกระตุกยิ้มที่มุมปากเสหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ
“เออ...ลินขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”เธอควรหนีจากสถานการณ์ที่กระอักกระอวนตรงหน้า
“กูถามมึงจริง ๆ ชอบน้องเขาหรอวะ กูไม่เคยเห็นมึงเป็แบบนี้”เซนคาดคั้นด้วยความสงสัยหลังจากพลอยไพลินเดินออกไปแล้ว
“กูก็แค่สนใจ”
“ไม่ใช่แค่สนใจแล้วมั้งมึงลงทุนจัดปาร์ตี้วันเกิดปลอม ๆ นี้ขึ้นมาเลยนะ กูถามจริง ๆ เถอะ มึงรู้จักน้องเขาั้แ่เมื่อไหร่”
“ก็ไม่นานเท่าไหร่”
ใช่! เขาเจอพลอยไพลินยังไม่ถึงสัปดาห์ด้วยซ้ำในงานโชว์เครื่องเพชรที่เขาจำเป็ต้องไปแทนแม่ของเขา พลอยไพลินเป็ผู้หญิงสวยและมีเสน่ห์ครั้งแรกที่เธอเดินขึ้นมาบนเวที เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลยเรียกได้ว่าเจอกันครั้งแรก เขาประทับใจมาก ยิ่งสืบประวัติเธอ ก็ยิ่งน่าสนใจ เธอเป็ผู้หญิงเก่งชอบอะไรก็ทำจนสำเร็จ หาเลี้ยงชีพด้วยลำแข้งของตัวเองวันนี้ได้ลองพูดคุยกับเธอมันทำให้เขามีความสุขแปลก ๆ
“กูจัดการให้เอามั้ยมึงจะได้ไม่เปลืองแรงมาก” เซนเสนอไอเดียที่เขาชอบทำเป็ประจำและผลลัพธ์ก็ออกมาดีด้วย
“มึงไม่ต้องยุ่งไอเซน” วายุรีบปฏิเสธเพราะรู้วิธีการของเพื่อนตัวเอง
“ไอวายุมันว่ามึงอย่าเสือกอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เจมส์หัวเราะร่วนอย่างสมน้ำหน้า
“ชิ!ไอเราอุส่าหวังดีอยากช่วยเพื่อนให้มีเมียเร็วๆ”
“ไอห่านี่ ดูพูด” วายุหันซ้ายหันขวากลัวพลอยไพลินมาได้ยิน
“ไอวายุมึงก็อย่าร้อนตัวดิวะ ไอเซนก็เลิกพูดแกล้งมันสักที”เจมส์ทนไม่ไหวพูดห้ามสงบศึกฝีปากนี้
“เออ...จะเอาอะไรเพิ่มมั้ยคะ ลินจะไปดูกับแกล้มเพิ่ม”เสียงหวานเอ่ยขึ้นเมื่อมาถึงโต๊ะ
“ไม่เอาครับน้องลิน” เซนตอบด้วยแววตาเป็ประกาย
เวลาล่วงเข้ามาจะ 5 ทุ่มแล้ว พลอยไพลินสังเกตได้ถึงความผิดปกติของตัวเองใบหน้าเล็กเห่อแดงด้วยความร้อนจากอุณหภูมิที่สูงขึ้น เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว
โดนวางยา!
“วันนี้ลินขอกลับก่อนนะคะ”เมื่อรู้สึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายตัวเองแล้ว เธอรีบขอตัวก่อนที่เธอจะไม่มีสติร่างเล็กลุกหยิบกระเป๋ารีบวิ่งออกไปจากห้องทันที
วายุสังเกตอาการแปลก ๆของหญิงสาวมาสักพักแล้ว แน่ใจว่าเธอโดนวางยาก็ตอนที่เธอรีบร้อนออกไป
“ไอเซนฝีมือมึงใช่มั้ย” วายุกระชากคอเสื้อเซนขึ้นมาถามเสียงเพลงในงานหยุดลงทันที
“เฮ้ย!ไอวายุมึงใจเย็น ๆ ก่อน” เจมส์พยายามจับทั้งสองแยกออกจากกัน
“กูใส่ไปนิดเดียว ไม่นานก็หาย มึงรีบตามไปเลย”
“มึงแม่ง” หมัดหลุด ๆกระแทกไปที่คางสากก่อนจะรีบวิ่งตามพลอยไพลินออกไป
ด้านพลอยไพลินวิ่งพ้นออกมาจากห้องไม่นานก็ชนกับร่างสูงใหญ่ลงไปกองบนพื้นพรม
“โอ๊ย! ทะ...ท่าน...ท่านรอง...หรือคะ”เธอเริ่มคุมสติไม่ได้แล้ว เห็นเงาเรือนรางตรงหน้าเป็ลีโอนาร์ท
ลีโอนาร์ทก้มลงมองสังเกตเห็นอาการผิดปกติของหญิงสาวแต่ยังไม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไรจึงค่อย ๆ นั่ง ลงสังเกตใกล้ๆ ก่อนจะลองช้อนร่างเล็กอุ้มไว้แนบอกโดยที่หญิงสาวไม่มีอาการปัดป้องอย่างที่ควรจะเป็
“คุณเป็ใคร ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้” วายุกลัวพลอยไพลินได้รับอันตรายจากฤทธิ์ยาจึงรีบวิ่งมาและเห็นว่าเธอกำลังโดนชายแปลกหน้าอุ้ม
“ผมเป็เ้านายเธอ แล้วคุณละเป็ใคร ถึงมาออกคำสั่งให้ผมปล่อยเธอ”ลีโอนาร์ทเลิกคิ้วถามขึ้นอย่างเป็ต่อเพราะเขามั่นใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่เคยรู้จักพลอยไพลินมาก่อนแน่นอนเพราะดูจากอายุแล้วไม่มีทางเป็เพื่อนกันอย่างแน่นอนและตามประวัติที่เขาให้คนสืบมาเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน
“ผมจะเชื่อคุณได้ไงว่าคุณเป็เ้านายของเธอ”แม้ใจในจะเชื่อไปครึ่งหนึ่งแล้วเนื่องจากสายตาและคำพูดที่ดูไม่เกรงกลัวอะไรเลยและรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวชายตรงหน้ามันไม่ธรรมดา
“ผม ลีโอนาร์ท แบรนเดอร์ รองประธานบริษัทแบรนเดอร์จิวเวลลี่ ถ้าคุณรู้จักพลอยไพลินจริงคุณก็น่าจะรู้ว่าเธอกำลังฝึกงานอยู่บริษัทผม”
“ถึงคุณเป็เ้านาย คุณก็ไม่มีสิทธิ์เอาเธอไปยิ่งตอนนี้...ตอนนี้”
“ยิ่งตอนนี้เธอโดนวางยา? ผมจะยังไม่เอาเื่คุณแต่อย่าให้มีครั้งหน้า” ลีโอนาร์ทพูดแทรกเสียงเย็นก่อนจะเดินอุ้มหญิงสาวผ่านหน้าเข้าลิฟต์ทันที
วายุข่มอารมณ์ กำมือแน่นสถานะตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะไปแย่งชิงพลอยไพลินออกมาได้ไม่สามารถที่จะปกป้องเธอได้...
579
