บทที่ 5 สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเถื่อน
ราวกับมีสายน้ำเย็นเยือกสาดซัดเข้ามา ปลายนิ้วของเซี่ยจื่ออวี้รู้สึกเย็นเฉียบ
“เธอเป็เด็กกำพร้าอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหรอ?” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วโน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างกอดซิงซิง
เด็กน้อยร้องไห้อย่างหนักจนหายใจไม่ทัน สะอึกสะอื้นไม่พูดอะไรออกมา
ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ร่างกายเล็ก ๆ สั่นเทา นิ้วกำชายเสื้อของเซี่ยจื่ออวี้ไว้แน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็สีขาว
“ขอโทษ” เซี่ยจื่ออวี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอย่างปวดใจ เขายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ “ขอโทษ อย่าร้องนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่้าเธอ”
เขาแค่คิดไม่ถึงว่าเ้าก้อนแป้งน้อยที่สวยเหมือนหยกแกะสลักจะเป็เด็กกำพร้า
เขาเองก็โตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหมือนกัน
ทั้งถูกทารุณกรรม เอาไปค้าขายเหมือนสินค้า ต้องคอยวิ่งหนี ถูกทุบตีจนเืตกยางออกอยู่บ่อยครั้ง…
จนกระทั่งได้พบกับพ่อ
“สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลานเทียนเหรอ?” มือทั้งสองข้างของเขากอดเ้าก้อนแป้งน้อยไว้ ลูบหัวเธอพลางถามเสียงเบา
ซิงซิงน้อยที่ได้ยินว่าพี่ชายไม่ได้จะทิ้งตัวเองน้ำตาก็หยุดไหล
แต่เพราะเมื่อครู่ร้องไห้หนักเกินไปจึงยังสะอื้นอยู่
“ใช่ ใช่ค่ะ...”
เซี่ยจื่ออวี้กระชับมือ
นี่เป็สถานที่ที่เขาฝันอยากจะทำลายให้สิ้นซาก
ตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถที่จะทำได้
แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะยืมพลังของพ่อหรือพวกพี่ชาย
ครอบครัวของพวกเขาแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ได้นับว่าเป็ครอบครัวอะไร
ซิงซิงดูเหมือนจะอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้เป็อย่างดี แต่เขารู้ว่าสภาพของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้เป็อย่างไร
ซิงซิงน่ารักขนาดนี้ ถูกเลี้ยงดูมาให้เชื่อฟังผู้อื่นเหมือนเป็นางฟ้าตัวน้อย
อยู่ที่นั่นต้องได้รับการดูแลเป็พิเศษแน่นอน
เกรงว่าคงทำไปเพื่อเตรียมตัวไว้รอใครสักคน
มือของเซี่ยจื่ออวี้ตบที่หลังของซิงซิงเบา ๆ ช่วยให้เธอใจเย็นลง เขาหลุบตาโดยไม่ได้พูดอะไรอีก
ตำรวจก็รีบตามมาเช่นกัน “เด็กน้อยคนนี้แข็งแรงมากทีเดียว ดีเลย นายอุ้มเธอกลับไปส่งที่สถานีตำรวจเถอะ ฉันจะไปขับรถมา”
“ไม่ต้องแล้ว” เซี่ยจื่ออวี้อุ้มซิงซิงขึ้นมา เงยหน้าหันไปมอง “เธอเป็เด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลานเทียน ฉันจะส่งเธอกลับไปเอง”
ซิงซิงได้ยินคำพูดนี้ดวงตาก็เบิกกว้าง มือเล็กกำคอเสื้อของเซี่ยจื่ออวี้ไว้แน่น เบะปากกำลังจะร้องไห้อีกครั้ง
ขณะเดียวกันเซี่ยจื่ออวี้เข้าใกล้หูของซิงซิงแล้วกระซิบเสียงเบา
“ซิงซิงเด็กดี อย่าร้องนะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน”
ตำรวจขมวดคิ้ว “เ้าหนุ่ม...”
พูดยังไม่ทันจบเซี่ยจื่ออวี้ก็เรียกรถคันหนึ่งมา และอุ้มเ้าก้อนแป้งน้อยที่กำลังสะอื้นไห้เข้าไปนั่ง
“สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลานเทียน” เซี่ยจื่ออวี้บอกคนขับ
คนขับเหยียบคันเร่งออกรถ ในขณะที่ซิงซิงน้อยยังคงสะอึกสะอื้นเสียงเบา
“พี่ชาย...ไม่้าซิงซิงแล้ว...”
แม้เธอจะยังเด็กแต่ก็ไม่ได้โง่
แม้ว่าเธอจะชอบพี่ชาย แต่ดูเหมือนพี่ชายจะไม่ชอบตัวเองเลย ทั้งยังคิดจะส่งเธอกลับไปด้วย
มือเล็กที่กำแน่นอย่างเสียใจค่อย ๆ คลายออก
เด็กน้อยก้มหน้า น้ำตาไหลแหมะลงมา
“ซิงซิงเป็เด็กไม่ดีใช่ไหมคะ...เพราะแบบนั้นพ่อกับแม่เลยไม่้าซิงซิง พี่ชายก็ไม่้าเหมือนกัน...”
แม้ว่าคุณป้าผู้อำนวยการจะดีกับเธอมาก แต่เด็กน้อยไม่ชอบที่นั่น
เด็กคนอื่นที่นั่นตัวผอมเล็ก อีกทั้งสายตาที่มองเธอก็ทำให้อึดอัดเป็พิเศษ
พวกคุณป้าก็ไม่อนุญาตให้เธอพูดคุยกับเด็กคนอื่น
บางครั้งเธอก็รู้สึกกลัวอยู่บ้าง
ไม่ง่ายกว่าจะหาพี่ชายเจอ เธออยากให้พี่ชายพาตัวเองกลับบ้านจริง ๆ…
“ไม่ใช่” เซี่ยจื่ออวี้ขมวดคิ้ว หัวใจปวดหนึบด้วยความเ็ป
“ไม่ใช่เลย ซิงซิงเป็เด็กที่น่ารักที่สุดในโลก พี่ชายชอบมาก ๆ เลยนะ”
เขาช่วยซิงซิงเช็ดน้ำตา มองเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างที่ชุ่มชื้นราวกับท้องฟ้า
“ฉันจะส่งเธอกลับไปเพราะพวกเขาต้องตามหาเธอแน่ ตอนนี้ฉันยังไม่มีพลังพอจะต่อกรกับพวกเขา ฉันยังเป็นักเรียนอยู่ ยังไม่มีคุณสมบัติจะพาเธอกลับบ้าน”
“แต่เชื่อฉันนะซิงซิง ฉันจะไปรับเธอออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าให้เร็วที่สุดแน่นอน”
เสียงของเด็กหนุ่มแหบและอ่อนโยน ทำให้ซิงซิงเงียบลง
หัวเล็ก ๆ ยังไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเซี่ยจื่ออวี้ แต่เธอเข้าใจสองประโยคสุดท้าย
“พี่ชายจะมารับซิงซิงไปเหรอคะ?”
“ใช่ ภายในสามวัน” เซี่ยจื่ออวี้พยักหน้า
เขาไม่ใช่คนดีอะไรแน่นอน แต่เขาเป็คนพูดจริงทำจริง
แววตาของซิงซิงพลันสว่างไสวขึ้น ออกแรงพยักหน้า “ได้ค่ะ! เกี่ยวก้อยสัญญา!”
เด็กน้อยยื่นนิ้วก้อยส่งไปตรงหน้าของเซี่ยจื่ออวี้
เซี่ยจื่ออวี้หรี่ตามองเธอพลางเม้มปาก ก่อนปลายนิ้วยาวจะเกี่ยวก้อยด้วย
......
หน้าประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลานเทียน
เซี่ยจื่ออวี้เพิ่งอุ้มซิงซิงลงจากรถ ก็มีคนมากมายวิ่งมาทางประตูแล้ว
“ซิงซิงของฉัน! เธอไปไหนมา!”
ผู้อำนวยการหลี่ที่นำหน้ามารีบมองดูอย่างร้อนใจเป็พิเศษ
หญิงวัยกลางคนคนนี้มีใบหน้าดูเมตตา แต่ทันทีที่เซี่ยจื่ออวี้เห็นเธอก็กำมือแน่น
อยากจะเชือดคอผู้หญิงคนนี้ซะจริง และมองดูเธอล้มลงไปบนพื้นโดยที่นอนตายตาไม่หลับ
แต่เขาก็หลุบตาลงอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งซิงซิงกลับไป
พวกเขาจะไม่ทำร้ายซิงซิงไปชั่วคราว และเขาจะมาพาซิงซิงออกไปให้เร็วที่สุดแน่นอน…
ผู้อำนวยการหลี่คิดจะอุ้มซิงซิง แต่เด็กน้อยกลับกอดคอเซี่ยจื่ออวี้ไว้แน่น
ปากเล็กเม้มแน่น ไม่ได้ร้องไห้แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ
ผู้อำนวยการหลี่ยิ้มอย่างยินดี “ขอบคุณพ่อหนุ่มมากนะ ซิงซิงของพวกเราถูกตามใจเกินไปเลยวิ่งวุ่นไปทั่วน่ะจ้ะ”
“เอาละซิงซิงบอกลาพี่ชายสิ พวกเราต้องกลับบ้านแล้วนะ”
จนถึงตอนนี้ซิงซิงน้อยก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
เป็ครั้งแรกที่ผู้อำนวยการหลี่เห็นซิงซิงไม่เชื่อฟัง สีหน้าจึงมืดครึ้มลงเล็กน้อย
เซี่ยจื่ออวี้เห็นการเปลี่ยนท่าทีของผู้อำนวยการหลี่ก็จับมือซิงซิงอย่างอ่อนโยน
เขาดึงมือเด็กน้อยออกจากคอของตัวเอง หลังจากนั้นก็พูดเสียงเบาข้างหูเธอประโยคหนึ่ง
ผลคือซิงซิงยอมเชื่อฟังแล้ว
เธอถูกผู้อำนวยการหลี่อุ้มไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่ผู้อำนวยการหลี่จะอุ้มเธอเดินกลับไป
ซิงซิงออกแรงหันหัวไปมองเซี่ยจื่ออวี้ที่ยืนอยู่หน้าประตู
พี่ชายจะไม่โกหกเธอแน่นอน ก่อนหน้านี้พี่ชายบอกว่าถ้านับเลขถึงสามสิบแล้วจะชนะเขาก็ชนะจริง ๆ มาตอนนี้พี่ชายบอกว่าทุกวันให้นับเลขถึงหนึ่งร้อย ถ้านับถึงสามร้อยพี่ชายจะมารับซิงซิง
ซิงซิงจะนับเลขอย่างเชื่อฟังแน่นอน
ในกลุ่มคน ซิงซิงถูกอุ้มกลับไปที่ห้องพิเศษของตัวเอง
ประตูห้องปิดลง ซิงซิงกำลังเตรียมจะพูดขอโทษคุณป้าผู้อำนวยการ
แต่ทันใดนั้นจู่ ๆ ร่างกายก็เข้าสู่สภาวะไร้แรงโน้มถ่วง!
เธอถูกโยนลงไปบนเตียงอย่างแรง!
แม้ว่าเตียงจะนุ่มมาก แต่ซิงซิงน้อยก็ยังใกลัวมากอยู่ดี!
แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยเห็นคุณป้าผู้อำนวยการเป็แบบนี้มาก่อน
แขนขาทั้งสี่ของเธอปัดป่ายคิดจะลุกขึ้นจากเตียง แต่กลับถูกมือใหญ่ของผู้อำนวยการกดหน้าอกไว้
ผู้อำนวยการหลี่ที่แต่ไหนแต่ไรมักจะยิ้มแย้มเสมอมีสีหน้าไร้ความรู้สึก ก้มหน้ามองลงมาที่เด็กน้อย
“ซิงซิงโตแล้วสินะถึงได้ดื้อและมีความคิดแบบนี้”
“ดังนั้นอีกไม่นานก็คงต้องส่งเธอไปหาผู้อุปถัมภ์ได้แล้วแหละ”
ด้านหลังผู้อำนวยการหลี่มีแสงสว่าง ใบหน้าอ่อนโยนของผู้อำนวยการหลี่เปลี่ยนไปเป็เ็าดุร้าย
ทันใดนั้นก็ราวกับมีภาพของสัตว์ประหลาดที่จับเด็กกินในนิยายซ้อนทับกับภาพของเธอ
“ฮือแง แง...” ซิงซิงใกลัวจนใบหน้าเล็กขาวซีด อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
แต่เพียงแค่วินาทีต่อมาก็ถูกผู้อำนวยการหลี่ปิดปากไว้
“หุบปาก!” เสียงของผู้อำนวยการหลี่เ็า “เป็เด็กดีหน่อย”
เดิมทีซิงซิงก็ร้องไห้จนหายใจไม่ทันอยู่แล้ว มาตอนนี้ถูกปิดปากไว้แน่น มือเล็กจึงพยายามดิ้นรน้าดึงมือใหญ่ที่ปิดปากไว้ออก
แต่มดตัวน้อยจะสู้ช้างตัวใหญ่ได้อย่างไร
เด็กน้อยใจนตัวกระตุกแขนขาทั้งสี่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง รูม่านตาสีดำขลับเริ่มเลื่อนลอย ผู้อำนวยการหลี่จึงเพิ่งปล่อยมือ
ซิงซิงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั้งยังไอออกมาไม่หยุด ใบหน้าเล็กซีดเผือดจนเปลี่ยนไปเป็สีแดง ร่างเล็กขดจนกลายเป็ก้อน
“ขอ ขอโทษค่ะ...คุณป้า ผู้อำนวยการ...”
สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของเด็กน้อยทำให้เธอเริ่มขอโทษโดยไม่รู้ตัว
ผู้อำนวยการหลี่ก้มมองลงมาพลางพยักหน้าอย่างพอใจ
“ซิงซิงของฉันเป็เด็กดีว่าง่าย”
พูดจบเธอก็ก้าวเท้าเดินออกไป
......
ที่นอกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เซี่ยจื่ออวี้กดต่อสายโทรศัพท์
“พี่ช่วยผมทีครับ”
2K
