" มา ๆ เ้าหนูข้าทำของอร่อย ๆ ไว้ให้เ้าเยอะเลย "
เถ้าแก่หลี่พาเขาไปที่ห้องอาหารของเขา ภายในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้หรูแถมบนโต๊ะยังเต็มไปด้วยอาหารมากมายทำให้เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะลงมือจัดการกับพวกมันทันที
" ทำไมท่านถึงรู้งั้นรึว่าพวกเขาจะไม่รับข้า "
หมิงซื่อถามขึ้นพลางใช้มือจับไปที่น่องขนาดใหญ่และกัดมันลง เถ้าแก่หลี่นั่งมองไปที่หมิงซื่ออย่างเอ็นดูก่อนจะค่อย ๆ เปิดปากพูดขึ้น
" เจ้ายังเป็นเด็กน้อย สำนักกระบี่สวรรค์โง่เง่าอะไรนั่น มันก็เป็นเพียงแค่สำนักอวดดีเพียงเท่านั้น ถึงมันจะถูกเรียกว่าเป็นสำนักแข็งแกร่งที่สุดแต่ก็ใช่ว่าจะมีเพียงแค่พวกมันเท่านั้นที่เป็นสำนักที่แข็งแกร่ง ในทวีปเหมันต์นิรันดร์ แห่งนี้มีอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ทั้งหมดสามอาณาจักร ทุกอาณาจักรต่างมีสำนักที่แข็งแกร่ง "
" อาณาจักรต้าเหลียนแห่งนี้มีสำนักกระบี่สวรรค์ อาณาจักรหู่หลานมีสำนักไผ่สวรรค์ และอาณาจักรซู่เหลินมีสำนักเพลิงสวรรค์ "
" งั้นสำนักไหนแข็งแกร่งที่สุดงั้นรึขอรับ "
หมิงซื่อกล่าวถามด้วยความสงสัยเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนว่ามีอาณาจักรมากมายอยู่ในทวีปแห่งนี้
" หากพูดกันตามความแข็งแกร่งแน่นอนว่าต้องเป็นสำนักเพลิงสวรรค์แน่นอนอยู่แล้ว "
เถ้าแก่หลี่กล่าวขึ้นด้วยความภูมิใจ
" แต่ว่านั่นมันเป็นเมื่อห้าร้อยปีก่อน ตอนนี้สำนักเพลิงสวรรค์เป็นสำนักที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาสำนักทั้งสาม "
" ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะขอรับ "
" อืม...ดรื่องนี้เดี๋ยวเจ้าจะได้รู้เอง "
" เอาล่ะเจ้าหนู...ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าไม่มีที่จะไปแล้ว เช่นนั้นเข้าไปที่สำนักเพลิงสวรรค์เป็นยังไงที่แห่งนั้นเหมาะสมกับตัวเข้ามาก "
" ท่านคิดว่างั้นรึ "
หมิงซื่อมองไปที่เถ้าแก่หลี่ด้วยความสงสัยตัวเด็กหนุ่มเองก็ไม่ได้มีความคิดอะไรมากนักเขาออกมาจากบ้านเพื่อความแข็งแกร่งหากมีสำนักที่แข็งแกร่งเช่นเดียวกับสำนักกระบี่สวรรค์อยู่ทำไมตัวเขาถึงต้องปฏิเสธด้วยเล่า
" ด้วยสภาพแวดล้อมของที่นั่นแล้วด้วยตัวเจ้าแน่นอนว่าต้องก้าวหน้าได้อย่างไร้ขีดจำกัด "
" เช่นนั้นข้าจะไปที่นั่น ข้าหวังว่าข้าคงไม่ต้องเจอเหตุการณ์แบบที่เพิ่งเผชิญมา "
" ไม่ต้องห่วงที่นั่นน่ะ ตะไม่เหมือนกับที่ ๆ เจ้าเจอแน่นอน "
เถ้าแก่หลี่พูดด้วยความมั่นใจ
" เข่นนั้นสำนักเพลิงสวรรค์อยู่ที่ไหนงั้นรึขอรับ "
" เอานี่...แผนที่ของสำนักเพลิงสวรรค์ "
เถ้าแก่หลี่โยนกระดาษเก่า ๆ แผ่นหนึ่งให้หมิงซื่อเขารับมันด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวว่ามันจะขาดหากเขาจับมันแรงเกินไป
" เจ้าหนู...ข้าขอดูแหวนนั่นของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่ "
ชายชราจ้องไปที่แหวนสีดำที่หมิงซื่อสวมมันไว้ที่นิ้วชี้ข้างขวาด้วยความสนใจ หมิงซื่อไม่เข้าใจชายชราแต่ก็ให้เขาดูด้วยความยินดี
" มันเป็นแหวนที่ท่านพ่อมอบให้ข้าเมื่อตอนห้าขวบหน่ะขอรับ "
" อืมมม เช่นนี้เอง "
ชายชราหมุนแหวนไปบนฝ่ามือด้วยความสนใจก่อนจะคืนมันให้เด็กหนุ่ม เขารับมันมาและสวมมันไว้ที่เดิม หลังผ่านไปสักพักหมิงซื่อก็กินอาหารทั้งหมดเสร็จสิ้นชายชราจึงบอกให้เขาไปพักผ่อนเพื่อเดินทางในวันพรุ่งนี้
หมิงซื่อเดินไปที่ห้องใหม่ที่เขาได้รับมาด้วยความยินดี ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ห้องนี้มันราวกับสวรรค์ มีเตียงหนานุ่ม โต๊ะเก้าอี้ภายในดูหรูหรา และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกมีครบหมด เขาแทบลืมห้องแรกที่ตัวเองนอนไปเลย
" อ่าร์~~สบายจัง "
เด็กหนุ่มกระโดดลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าเพราะกินอาหารเยอะเกินไปด้วยความสบายของเตียงนี่มันจึงทำให้เขาหลับด้วยความเร็ว
ภายในห้องแห่งหนึ่งที่ประดับไปด้วยดวงไฟหรูหราและชายชราคนหนึ่งที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง เถ้าแก่หลี่ที่กำลังครุ่นคิดอยู่พลันรู้สึกตัวเพราะมีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหลังของเขา ชายชราหันกลับไปมองผู้มาเยือน คนนั้นเป็นหญิงสาวหน้าตางดงามใบหน้าที่เรียวเล็กได้รูปพร้อมกับเรือนร่างที่ทำให้ชายทุกคนบ้าคลั่ง ดวงตาสดใสของนางจ้องไปที่ชายชราด้วยความเคราพปนสงสัย
" เขาคนนั้นมีอะไรให้ท่านสนใจ ถึงขนาดต้องเชิญเขาไปที่สำนักเพลิงสวรรค์ด้วยเจ้าคะ "
เสียงสวรรค์ของนางกล่าวออกมาถามชายชราตรงหน้า เถ้าแก่หลี่เพียงมองไปที่หญิงสาวก่อนจะหันกลับไปที่หน้าต่างเช่นเดิมและมองไปในที่ไกลแสนไกล
" เจ้าเห็นอะไรในตัวเขาบ้างล่ะ "
ชายชรากล่าว
" เรียนท่านอาจารย์ข้าไม่สามารถเห็นอะไรในตัวเขาได้เลยเจ้าค่ะ "
หญิงสาวตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
" อืม เช่นนั้นก็ไม่เป็นไรแต่...กับคนที่ครอบครองแหวนวงนั้นได้น่ะ ไม่ใช่คนธรรมดาหรอกนะ "
" แหวนงั้นรึ "
หญิงสาวมองไปที่ชายชราด้วยความสับสน
" ฮ่า...มันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้วน่ะ เพราะเรื่องนั้นข้าถึงได้ตัดสินใจที่จะออกมา "
" เจ้ากลับไปได้แล้ว...ไม่ต้องห่วงเรื่องของข้ามากนักเดี๋ยวเสร็จเรื่องแล้วข้าจะกลับไป ระหว่างนั้นดูแลเด็กคนนั้นให้ดี พรสวรรค์ของเขาจะทำให้สำนักเพลิงสวรรค์กลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง "
หลังกล่าวเสร็จหญิงสาวก็พยักหน้าก่อนจะกล่าวลาชายชราและจากไป
" เห้อ...เกือบร้อยปีแล้วสินะ...ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอแหวนวงนั้นในรูปแบบนี้ "
ชายชรากล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องก่อนที่ไฟทั้งหมดจะดับลง
โปรดติดตามตอนต่อไป
261
