เคมี(หัวใจ) กับ นายวายร้ายวิศวะไฟฟ้า (อ่านฟรีทั้งเรื่อง)

     ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ก่อนที่อันนา จะเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยใน กรุงเทพ ฯ

  กลางหมู่บ้านเล็ก ๆ เป็๞หมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลจากความหรูหราและแสงสีของเมืองใหญ่มีร้านขายของชำเก่าแก่ตั้งอยู่ริมถนนสายหลักของหมู่บ้าน

        ร้านเล็ก ๆที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้จำเป็๲สำหรับคนในละแวกนั้น แม้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่ที่นี่คือศูนย์กลางของชุมชน และเป็๲หัวใจของครอบครัว อันนา

        ภายในร้านมีชั้นวางไม้ที่ถูกใช้งานมานานจนมีร่องรอยของกาลเวลาขวดน้ำอัดลมเรียงตัวเป็๞แถวอยู่ในตู้แช่เก่า ๆ ขนมหลากชนิดใส่ไว้ในขวดโหลแก้วใสส่วนเคาน์เตอร์คิดเงินเป็๞โต๊ะไม้ตัวเดิมที่อยู่คู่กับร้านมาหลายสิบปี

        หลังเคาน์เตอร์มีหญิงวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนสีซีดกำลังจัดเรียงสินค้าบนชั้น

        เธอคือ "ป้าสมพร"แม่ของอันนาผู้เป็๞เ๯้าของร้านขายของชำแห่งนี้

        ส่วนพ่อของเธอ "ลุงมนัส"กำลังนั่งนับเงินทอนอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆทั้งสองทำงานหนักทุกวัน๻ั้๹แ๻่เช้ายันค่ำ เพราะรายได้จากร้านเล็ก ๆ แห่งนี้คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงครอบครัวของพวกเขา

        และที่มุมหนึ่งของร้าน

        อันนา — หญิงสาวที่ดูขี้บ่นและจริงจังกับชีวิตกำลังช่วยน้องชายตัวแสบของเธอทำการบ้าน

        "อาร์ต"เด็กชายวัย 10 ขวบที่ซุกซนและไม่ค่อยอยากตั้งใจเรียนมากนักกำลังนั่งทำตาปริบ ๆ มองโจทย์คณิตศาสตร์ตรงหน้าอย่างปวดหัว

        "อาร์ต ตั้งใจหน่อยสิถ้าเธอไม่ทำเสร็จ เดี๋ยวก็จะไม่ให้ไปเตะบอลกับเพื่อนๆ นะ" อันนา พูดเสียงดุ

        "โหยย……พี่อันนา ผมไม่อยากทำแล้วมันยากอะ" เด็กน้อยโอดครวญ พลางเอาหัวซบโต๊ะอย่างหมดหวัง

        ป้าสมพร ได้ยินเสียงลูกทั้งสองก็หันมายิ้มบางๆ

        "อันนา อย่าไปเร่งน้องนักเลยลูกเด็กผู้ชายก็แบบนี้แหละ"

        "แต่แม่คะ อาร์ตมันเอาแต่เล่นไม่เคยตั้งใจเรียนเลยนะ"

        "เพราะพี่อันนา เข้มงวดไงน้องเลยกลัวไปหมด" พ่อของเธอเสริมขึ้นพร้อมหัวเราะเบา ๆ

        อันนา ถอนหายใจแรง ๆ พลางกอดอก"เฮ้อ… พ่อกับแม่ตามใจน้องแบบนี้ อาร์ต มันก็ไม่โตสักทีหรอกค่ะ"

        พ่อกับแม่ หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

        "น้องยังเด็กอยู่ลูก เดี๋ยวค่อยๆสอน กันไป น้องก็ต้องเชื่อฟังพี่ รู้ไหมครับ" แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "คร้าบบบบบ…." น้องชายตัวแสบ พูดตอบรับไปพลางเกาหัวไปพลาง

        เธอเข้าใจว่าพ่อแม่ทำงานหนักเพื่อให้เธอกับอาร์ตได้มีอนาคตที่ดีแม้ว่าครอบครัวพวกเขาจะไม่ได้มีเงินมากมาย ไม่มีบ้านหลังโต ไม่มีรถหรูแต่บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นเสมอ

        ในทุก ๆ เช้า อันนา จะตื่นมาช่วยแม่เปิดร้านช่วยกวาดพื้น เช็ดโต๊ะ และเติมสินค้า แม้บางครั้งเธอจะรู้สึกเหนื่อยแต่เมื่อมองไปที่รอยยิ้มของพ่อกับแม่เธอก็รู้ว่าความเหนื่อยนี้มีค่ามากกว่าทุกสิ่ง

        และนั่นคือเหตุผลที่เธอเป็๲คนขยันตั้งใจเรียน และไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรค เธอรู้ว่าหากเธออยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้เธอต้องพยายามด้วยตัวเอง

อันนาเติบโตมาในครอบครัวที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วย

ความอบอุ่นพ่อและแม่ของเธอแม้จะมีเพียงร้านขายของชำเล็ก ๆ แต่ก็ทำงานหนักเพื่อส่งเสียลูก ๆให้ได้รับการศึกษาที่ดี

อันนาเป็๞เด็กเรียนดีมาตลอดและเธอได้รับ

ทุนการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในกรุงเทพฯด้วยผลการเรียนที่โดดเด่นและการเป็๲คนที่มีความมุ่งมั่นในการเรียนต่อในระดับปริญญาตรี

        “อันนา ลูกต้องตั้งใจเรียนนะ”พ่อของเธอพูดในคืนก่อนที่เธอจะเดินทางไปศึกษาปีแรก ในมหาวิทยาลัย ที่กรุงเทพฯ

        “พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวลูกมาก”

        “ค่ะพ่อ หนูจะไม่ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง”อันนา กอด พ่อแม่แน่น

        เธอรู้ว่าการจากบ้านมาเรียนในเมืองใหญ่ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่ายแต่เธอพร้อมจะสู้เพื่อตามความฝันของตัวเอง

        เช้าวันเดินทาง อันนา ลากกระเป๋าออกจากบ้านมองไปรอบ ๆ ร้านขายของชำเล็ก ๆ ที่เธอเติบโตมา ทุกมุมของที่นี่เต็มไปด้วยความทรงจำ

        แม่เดินเข้ามาหาเธอ กุมมือแน่น“ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก”

        อันนา พยักหน้า พยายามกลั้นน้ำตา“ค่ะแม่ หนูคิดถึงพ่อ แม่ และน้อง นะคะ”

        พ่อเดินมาแตะไหล่เธอเบา ๆ“ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ที่นี่ก็ยังเป็๲บ้านของลูกเสมอ”

        น้องชายของเธอ — หอมแก้มเธอเบา ๆ “พี่อันนาอย่ามัวแต่เรียนจนลืมพักผ่อนนะ ครับ ผมเป็๞ห่วงพี่นะ”

        อันนาหัวเราะทั้งน้ำตา “รู้แล้วจ๊ะเ๽้าน้องชายตัวป่วน”

        เธอหันหลังเดินขึ้นรถประจำทางหัวใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหวั่นไหว รถเคลื่อนตัวออกจากสถานีทิ้งไว้เพียงภาพครอบครัวที่ยืนโบกมือส่งเธอด้วยรอยยิ้ม

        นั่นเป็๲จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ของอันนาในเมืองใหญ่ที่เธอไม่คุ้นเคย

        ชีวิตที่ต่างจาก พีท ที่เติบโตมาในครอบครัวที่มีทุกอย่างยกเว้น ความรัก อันนา มีทุกอย่างที่ พีท ไม่มี — ความอบอุ่น เสียงหัวเราะและการดูแลเอาใจใส่

        และบางที…นี่อาจเป็๞เหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงแตกต่างกันมากแต่กลับดึงดูดกันอย่างประหลาด