โซ่ร้ายล่ามรัก [E-BOOK] ลงตอน 3 ทุ่ม ของทุกวัน

ตอนที่ 5 กางเกงในลูกไม้สีแดงตัวจิ๋ว

ห้องนอนยังคงมืดสลัว มีเพียงแสงจากโคมข้างเตียงที่สาดลงเป็๲วงกลมสีเหลืองนวล โซ่นั่งก้มหน้ากุมศีรษะอยู่บนขอบเตียง ผ้าเช็ดตัวยังคงพันรอบเอวหลวม ๆ

น้ำที่หยดจากผมเปียกค่อย ๆ ซึมลงพื้นไม้เป็๲วงเล็ก ๆ เขานั่งอยู่อย่างนั้นนานแค่ไหนไม่รู้ จนกระทั่งเสียงประตูห้องน้ำเปิดออกเบา ๆ

แก้มเดินออกมา ตัวห่อผ้าเช็ดตัวสีครีม ผมเปียกชุ่มหยดน้ำลงไหล่

เธอไม่มองหน้าเขาเลยสักนิด ทำเหมือนโซ่เป็๲เพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบชุดนอนผ้าซาตินสีเทาอ่อนที่วางพับไว้ ใส่เสื้อก่อนแล้วค่อยสวมกางเกงขาสั้นอย่างไม่รีบร้อน

มือเล็กหยิบขวดครีมบำรุงผิวขึ้นมา บีบเนื้อครีมสีขาวข้นลงฝ่ามือแล้วนวดเบา ๆ ที่แขนและขา กลิ่นลาเวนเดอร์อ่อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง

โซ่เงยหน้ามองเธอตลอดเวลา ดวงตาที่เคยขี้เล่นตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความกลัว

เขาเห็นไหล่บางของแก้มที่เกร็งเล็กน้อย เห็นแผ่นหลังที่ตรงตึง เห็นมือที่ทาครีมช้า ๆ ราวกับตั้งใจยืดเวลาให้เขาได้เห็นว่าเธอกำลังเจ็บ แต่เธอก็ไม่พูดอะไรสักคำ

จนกระทั่งแก้มลุกขึ้น เดินไปที่เตียงแล้วยกผ้าห่มขึ้น

“ทำไมพี่ไม่ไปแต่งตัว จะนอนมั้ย”

เสียงเธอเรียบ แต่แฝงความเหนื่อยหน่ายชัดเจน แก้มหันมองเขาดวงตาคู่สวยนั้นแดงก่ำเล็กน้อย

โซ่ลุกขึ้นทันที เดินเข้าไปยืนข้างเธอ

“แก้ม… กูขอโทษ”

เขาพูดเสียงต่ำ ก่อนจะโอบกอดเธอจากด้านหลังแน่น มือใหญ่กอดรอบเอวบางของแก้ม แขนแข็งแรงโอบรอบตัวบางจนแก้มแทบหายใจไม่ออก หน้าผากเขาซบลงที่ไหล่เธอ กลิ่นสบู่จากตัวเขาผสมกับกลิ่นครีมลาเวนเดอร์ของเธอ

แก้มไม่ได้ผลักไส แต่ก็ไม่ได้กอดตอบ เธอแค่นิ่งยอมให้เขากอด เพราะเหนื่อยเกินกว่าจะดิ้นหรือทะเลาะต่อ

“พี่ก็ขอโทษแบบนี้ตลอด แต่ก็ยังไม่เลิกทำตัวแบบเดิม พี่ว่าแก้มควรทำยังไงดีล่ะพี่โซ่”

เสียงเธอแ๶่๥เบา แต่ทุกคำแทงลึกเข้าไปในอกโซ่

“กูก็บอกแล้วไงว่าเ๱ื่๵๹มันนานมาแล้ว กูพยายามบล็อกเชอรี่มันแล้วนะ แต่มันก็หาทางจนได้”

เขาพูดเสียงอ่อน ริมฝีปากแตะที่ต้นคอเธอเบา ๆ

“พอเถอะพี่โซ่ แก้มง่วงแล้ว พี่ก็ไปแต่งตัวเถอะ”

แก้มพูดจบก็ค่อย ๆ ดันตัวเขาออก ใบหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว

โซ่ผละออกช้า ๆ หอมแก้มเธอฟอดใหญ่หนึ่งที ริมฝีปากอุ่น ๆ กดลงบนแก้มนานกว่าปกติ ก่อนจะลุกไปหยิบกางเกงบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดตัวเก่ามาใส่

เขาเดินกลับมาที่เตียง นอนลงข้าง ๆ แล้วดึงแขนแก้มมากอดจากด้านหลังแน่น อกกว้างแนบกับแผ่นหลังบาง แขนใหญ่โอบรอบเอวเธอไว้เหมือนกลัวเธอจะหายไปในความมืด

ทั้งคู่หลับตาลงพร้อมกัน ไม่มีใครพูดอะไรอีก คืนนั้นเงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่กดทับหัวใจของทั้งสองคน

เช้าวันต่อมา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ แก้มตื่นก่อนใคร เธอลุกจากเตียงอย่างแ๶่๥เบา มองโซ่ที่นอนหลับสนิท ร่างกายกำยำของเขาคลุมด้วยผ้าห่มบาง ๆ

เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินลงบันไดไปชั้นล่าง ชงกาแฟร้อนสองแก้ว วางไว้ที่โต๊ะอาหาร กาแฟดำเข้มข้นที่โซ่ชอบ ใส่น้ำตาลแค่ครึ่งช้อนเหมือนที่เขาดื่มทุกวัน กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน

วันนี้เธอแต่งตัวสบาย ๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงยีนส์ขาสั้น ผมมัดหางม้าต่ำ วันนี้เธอตั้งใจจะไปตลาดวันเสาร์ที่มีถนนคนเดิน เพื่อซื้อของใช้และของกินนิดหน่อย โดยมีโซ่ไปส่งเหมือนทุกครั้ง

เสียงน้ำฝักบัวดังจากชั้นบนบอกว่าโซ่กำลังอาบน้ำอยู่ แก้มยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ มองออกไปที่ทุ่งนาที่เริ่มสว่าง ใจยังคงหนักอึ้งจากเมื่อคืน

ไม่นาน โซ่ก็เดินลงมาในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่โชว์กล้ามแขนและอกชัดเจน กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบสีดำ ผมยังเปียกหยดน้ำเล็กน้อย

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เขาชอบฉีดโชยออกมา โซ่ยังคงหล่อเซ็กซี่แบบที่แก้มเคยหลงตอนคบกันใหม่ ๆ เขายิ้มให้เธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หอมกาแฟจัง”

โซ่พูดก่อนที่จะรับแก้วจากมือแก้ม ดื่มรวดเดียวเกือบหมด

แก้มยิ้มตอบบาง ๆ “วันนี้แก้มจะไปตลาดนะ พี่ไปส่งหน่อย”

โซ่พยักหน้า “ได้เลย ๰่๥๹เช้ากูว่างพอดี” เขาดื่มกาแฟหมดแก้ว

หลังจากนั้นทั้งคู่เดินออกไปที่รถกระบะสีดำยกสูงที่จอดอยู่หน้าบ้าน แสงเช้าสาดลงบนตัวรถจนสะท้อนแสงวาว

“ถ้าซื้อของเสร็จก็โทรเรียก เดี๋ยวกูจะไปรับ”

โซ่พูดขณะเปิดประตูฝั่งคนขับให้เธอก่อน

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแก้มกลับเอง พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปกลับหลายรอบ”

แก้มพูดเรียบ ๆ แล้วพลันร้องออกมา

“เอ้า ลืมมือถือ เดี๋ยวแก้มไปเอาก่อน”

เธอรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน

โซ่ยิ้มบาง ๆ แล้วขึ้นไปนั่งรอในรถ เขาเปิดวิทยุฟังเพลงลูกทุ่งเบา ๆ

ทันใดนั้น

สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างสีแดงสดที่อยู่ข้างเบาะฝั่งผู้โดยสาร เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาดู

กางเกงในลูกไม้สีแดงตัวจิ๋ว

หัวใจโซ่หล่นวูบ เขาจำได้ทันที เพราะหลังจากเย็ดกันกับผู้หญิงเสร็จในคืนที่เขาอ้างว่าไปงานแต่งเพื่อน เธอบอกว่ากางเกงในเลอะน้ำเงี่ยนจนใส่ไม่ได้เลยถอดทิ้งไว้ แล้วก็กลับบ้านโดยไม่ใส่กางเกงใน เขาคิดว่าเธอคงหยิบไปแล้ว แต่ไม่ใช่ มันยังอยู่ตรงนี้!

“เหี้ยเอ้ย”

เขาสบถเบา ๆ หัวใจเต้นตึกตัก รีบหยิบกางเกงในลูกไม้ชิ้นนั้นยัดลงช่องเก็บของข้างเบาะทันที เพราะจังหวะนั้นเองแก้มก็เดินกลับมาพอดี

โซ่รีบจัดท่านั่งให้ปกติ

“มาแล้วเหรอ”

แก้มขึ้นมานั่ง มองหน้าโซ่ที่ดูตื่น ๆ

“พี่โซ่เป็๲อะไร ทำหน้าแปลก ๆ”

“ไม่มีอะไร กูแค่ยังง่วง ๆ อยู่”

เขาตอบแล้วรีบสตาร์ทรถ ขับออกจากบ้านทันทีโดยไม่รอให้เธอถามต่อ แต่หัวใจของเขายังเต้นตึกตักในอก

ใช้เวลาไม่นาน รถก็จอดลงที่หน้าตลาดวันเสาร์ที่คึกคักไปด้วยผู้คน

ถนนคนเดินปิด๻ั้๹แ๻่เช้าถึงบ่าย มีร่มสีสันสดใสเรียงราย ร้านขายของมือสอง เสื้อผ้า อาหารพื้นบ้าน ของกินเล่นเต็มสองข้างทาง กลิ่นหมูย่าง ลูกชิ้นปิ้ง ส้มตำไทยลอยคละคลุ้ง เสียงแม่ค้า๻ะโ๠๲เรียกลูกค้า เสียงเพลงลูกทุ่งจากลำโพงเก่า ๆ ดังก้องไปทั่ว

แก้มลงจากรถไป โซ่ก็ลดกระจกลงทันที

“อย่าลืมโทรมา กูจะมารับเองเข้าใจมั้ยแก้ม”

“เข้าใจ พี่ไปได้แล้ว”

แก้มพูดแล้วมองหน้าเขานิดหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินเข้าตลาด

โซ่มองตามหลังเธอจนลับตาก่อนที่จะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วรีบขับรถออกไปด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงจากกางเกงในสีแดงชิ้นนั้น

ด้านของแก้มหลังจากที่เข้ามาในตลาด เธอเดินดูของไปเรื่อย ๆ หยิบจับของจุกจิก ของใช้ในบ้านบ้าง ของกินเล่นบ้าง เธอเดินมาถึงร้านขายเสื้อผ้าที่มีชุดเดรสสวย ๆ วางแขวนเต็มหน้าร้าน เธอกำลังยกมือขึ้นลูบเนื้อผ้าพลิ้ว ๆ อยู่

“แก้ม”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง แก้มหันขวับแล้วยิ้มกว้างทันที

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดข้าราชการสีขาวสะอาดตา เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมเข้มแบบผู้ชายไทยเชื้อสายจีน ผมสั้นเสมอหู ตัดทรงเรียบร้อย หน้าตาหล่อเหลาจนหลายคนหันมอง เขายิ้มมุมปากจนตาหยี

“พี่ภีม”

แก้มเรียกชื่อเขาเสียงตื่นเต้น

ภีม หรือ ภีมภัทร นายอำเภอคนใหม่ของอำเภอนี้ เขากับแก้มรู้จักกัน๻ั้๹แ๻่เด็ก ๆ เพราะบ้านอยู่หมู่บ้านใกล้กัน

ภีมย้ายไปเรียนกรุงเทพ๻ั้๹แ๻่มัธยมปลาย หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนกระทั่งสองเดือนที่ผ่านมา ภีมถูกย้ายมาประจำที่นี่ แก้มได้ยินข่าวมานานแต่ยังไม่เคยเจอหน้า จนกระทั่งวันนี้

“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะแก้ม”

ภีมยิ้มกว้าง เดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ โชยมา

“โตเป็๲สาวสวยขนาดนี้แล้ว”

แก้มหัวเราะเขิน “พี่ภีมก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลยค่ะ”

ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่นาน นานพอที่ผู้คนเดินผ่านต้องเหลียวมองเพราะภาพทั้งคู่เหมือนฉากจากละคร ภีมถามถึงชีวิตแก้ม และเล่าให้เธอฟังว่าเพิ่งกลับมาได้สองเดือน

สุดท้ายทั้งคู่ก็ตกลงกันว่าแลกช่องทางการติดต่อไว้ จะได้มีโอกาสคุยกันอีกในอนาคต

หลังจากนั้น แก้มก็เดินออกจากตลาดเพื่อจะโทรให้โซ่มารับ แต่ภีมกลับเดินตามมาด้วย

“แล้วนี่แก้มจะกลับยังไง?” ภีมยืนบังแสงแดดให้เธอโดยไม่รู้ตัว

“แก้มจะให้พี่โซ่มารับค่ะ แก้มว่าจะไปที่โรงสี”

แต่ก่อนที่เธอจะกดโทร ภีมก็พูดขึ้นอย่างสุภาพ

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเองก็ได้ พอดีพี่จะเข้าไปหากำนันเหมือนกัน”

แก้มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอม เพราะเธอรู้ว่าโซ่กำลังยุ่งกับงานที่โรงสี และภีมก็ไม่ได้ดูเหมือนมีเจตนาไม่ดีอะไร

ทั้งคู่เดินไปที่รถยนต์ส่วนตัวของภีม เป็๲รถเก๋งสีดำเงาวับ จอดอยู่ที่ลานจอดรถหน้าตลาด ภีมเปิดประตูให้แก้มอย่างสุภาพบุรุษ ก่อนจะขับออกไปอย่างนุ่มนวล

อีกด้าน

ส่วนโซ่ที่โรงสีวันนี้วุ่นวายมาก ชาวบ้านเอาข้าวมาส่งเยอะจนลูกน้องวิ่งกันวุ่น เขาเดินตรวจเครื่องสีข้าว สั่งงานลูกน้องไปมา เสื้อเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขายุ่งกับงานมากจนไม่มีเวลาแม้แต่จะเช็ดเหงื่อที่ไหลลงข้างแก้ม จนกระทั่งเสียงรถยนต์หรูดังขึ้นหน้าโรงสี

รถเก๋งสีดำจอดลงตรงลาน โซ่ขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นแก้มเดินลงจากรถฝั่งผู้โดยสาร แล้วมีผู้ชายในชุดข้าราชการสีขาวเดินลงมาด้วย

“นั่นพี่แก้มไม่ใช่หรอพี่”

แม็ก ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น

“เออ”

โซ่ตอบเสียงเข้ม ท่าทางไม่พอใจชัดเจน

“เฮ้ยพี่ เขาลูบหัวพี่แก้มด้วย”

แม็กอุทานเบา ๆ เมื่อเห็นภีมยกมือขึ้นลูบหัวแก้มแบบสนิทสนม ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไป

“กูเห็นแล้ว มึงไม่ต้องพูดไอ้แม็ก”

โซ่พูดเสียงดุ ส่งสายตาคมกริบไปให้แม็กจนอีกฝ่ายรีบก้มหน้า

เขาไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปหาแก้มที่กำลังเดินยิ้ม ๆ เข้ามาในโรงสี สายตาของโซ่จ้องหน้าเธอแบบไม่พอใจสุดขีด ใบหน้าเรียบตึง คิ้วขมวดแน่น กรามเกร็ง

แก้มเห็นหน้าเขาแล้วยังยิ้มอยู่

“พี่โซ่ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”