"ครืดๆ"เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นในตอนเช้า นิชายื่นมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ดังก้องอยู่ในห้องและเขายังคงนอนอยู่บนที่นอนนุ่มๆและกอดหมอนข้างอยู่สุดโปรดของเ้าตอนอยู่ จนกระทั่งคุณแม่เปิดประตูเข้ามาปลุก
"นิชาลุกเลยนะ รู้ไหมว่านี่กี่โมงแล้ว" ผู้เป็แม่เดินเข้ามาปลุกเพราะตอนนี้เป็เวลา7:30แล้ว
"ง่วงอยู่เลยค่ะแม่" นิชาตอบผู้เป็ณแม่ไปทั้งๆที่ตายังคงปิดอยู่
"แต่ถ้ายังไม่ลุก จะไปทำงานสายเอานะลูก" เมื่อพูดประโยคนี้จบ ทันใดนั้นนิชาลุกพรวดขึ้นมาจากที่นอน รีบพุ่งไปอาบน้ำและแต่งตัว
"แม่ ห่อข้าวใส่กล่องให้หนูด้วยนะคะ คงไม่ทันนั่งทานข้าวกับแม่แล้ว สายมากแล้วค่ะ" นิชาบอกแม่ทันทีเมื่อดูนาฬิกาแล้วรู้ว่าถ้าช้ากว่านี้ไปทำงานสายแน่ๆเลย
"เห็นไหม แกไปกดปิดนาฬิกาปลุกแต่แกไม่ยอมตื่น"คนเป็แม่บ่นลูกไปด้วยแต่ในขณะที่บ่นก็จัดการห่อข้าวเช้าให้ลูกไปทานด้วย
นิชาเดินออกจากห้องนอนของตัวเองทำท่าเร่งรีบออกไปทำงาน เพราะเขาต้องเผื่อเวลาทุกครั้งเมื่ออกไปทำงาน ด้วยความที่ทางไปทำงานของเขานั้นต้องฝ่ารถติดไปทุกวัน แต่วันเขาเองตื่นสายก็ต้องเร่งกว่าเดิม
"แม่หนูไปทำงานแล้วนะคะ เจอกันตอนเย็นค่ะ"
.................................................................................................................................................................................
นิชาได้เดินทางฝ่ารถติดมาที่ทำงานในเวลา8:20 และอีก10นาทีถึงเวลาเข้างาน
เห้อออออ......เขาถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าเหลือเวลาทานข้าวอยู่10นาที เขารีบทานข้าวที่แม่ห่อให้แล้วรีบกินด้วยความหิว กินเสร็จเขาก็เข้าไปสแกนบัตรพนักงานและเข้าไปนั่งยังโต๊ะทำงานของเขา
"อ้าว นิชา" คนเป็เพื่อนเอ่ยทักเมื่อเห็นนิชามานั่งยังโต๊ะทำงาน
"วันนี้ฉันตื่นสายมากอะแก"เขาบ่นให้เพื่อนของเขาฟัง กรีนคือเพื่อนสนิทกับเขาั้แ่สมัยมัธยม มหาลัยก็เรียนด้วยกัน จบพร้อมกัน จนถึงวัยทำงานเขาและเพื่อนสนิทยังได้มาทำงานที่เดียวกันอีก555555 เขากับเพื่อนก็คือเจอกันตลอดเลยนั่นแหละ
"แต่แกยังมาทันนะ"
"ดีนะ ที่แม่ฉันยังเข้ามาปลุกอะ ไม่งั้นมาทำงานสายแน่ๆเลย"
"55555ดูซีรี่ส์ดึหเหรอยะเพื่อน" กรีนเอ่ยแซวเพื่อนตัวเองไป
"นิดหน่อยเอง"555555เพื่อนรู้ทันด้วยว่ะ ว่าเราดูซีรี่ส์ดึกเกินไป มันรู้ทุกเื่เกี่ยวกับเราจริงๆเพื่อนคนนี้ สมแล้วกับที่เป็เพื่อนสนิทกัน
"ทำงานกันเถอะแก ถ้าหัวหน้ามาเห็นว่าเรายังนั่งคุยกันไม่ทำงานนะ โดนด่าแน่"กรีนพูดปนขำ เพราะั้แ่เข้ามายังนั่งคุยกันไม่หยุด เมื่อนิชาเห็นกรีนพูดเช่นนั้นก็ได้กลับไปตั้งอกตั้งใจทำงานให้แล้วเสร็จก่อนที่หัวหน้าจะเข้ามาตรวจงาน
ขณะนี้เวลา17:30 ถึงเวลาเลิกงานของพนักงานทุกคนแล้ว
"โอ๊ยยยยยย ปวดหลังมาก" กรีนได้บ่นอาการปวดหลังของเขาออกมา
"เลิกงานสักทีโว๊ยยย จะรีบกลับบ้านไปอาบน้ำ กินข้าวและดูซีรี่ส์ต่อดีกว่าาา วู้วววว" เมื่อเหนื่อยล้าจากการทำงานเมื่อกลับถึงบ้านเขาจะรีบทำธุระส่วนตัวเพื่อที่จะได้ดูซีรี่ส์คลายเครียดกันหน่อย
"ฉันกลับก่อนนะแก"เขาเอ่ยบอกเพื่อนเมื่อถึงเวลาเลิกงานแล้ว
"โอเคแก ขับรถกลับดีๆนะ เจอกัน "
"เหมือนกันนะแก ขับรถดีๆจ้า"
ในที่สุดดดดด......ฉันจะได้กลับบ้านไปดูซีรี่ส์คลายเครียดแล้ว พระเอกสุดหล่อจ๋า รอแป๊บนะจ๊ะฉันจะรีบกลับบ้านไปดูเลย555555 เข้ากัวเราะออกมาเพื่อรู้สึกว่าตัวเองจะคลั่งรักพระเอกซีรี่ส์เอาเข้ามากๆแล้ว
เมื่อถึงบ้านแม่ก็จัดโต๊ะ มีกับข้าวเป็ของโปรดของนิาเต็มไปหมด
"แม่จ๋าาา หนูมาแล้ว
"เสียงมาก่อนตัวเลย ไอ้ดื้อ มาๆทานข้าวก่อนลูก"
"แม่ หนูว่าหนูเจอเนื้อคู่แล้ว"
"พูดอะไรเนี่ย ไปเจอเนื้อคู่ที่ไหนของแกอีก ไอ้เด็กแสบ"
"เจอเมื่อคืนเลยแม่ หล่อมากกกกกก"เขาได้ชมความหล่อของพระเอกซีรี่ส์ขวัญใจเขาให้แม่ฟัง
"อย่าบอกนะ ว่าพระเอกซีรี่ส์ของแกอีกอะ" แม่รู้ดีว่านิชาเขามักจะชอบดูซีรี่ส์แล้วอยากได้เขาเป็แฟน
"5555555 แม่รู้ทันหนูตลอดเลยอะ"
"มีอะไรบ้างที่แม่ไม่รู้เกี่ยวกับแก ไอ้แสบของแม่" เขาพูดปนหัวเราะไปด้วย
"ก็จริงแม่รู้ทุกเื่ของหนูเื่ หนูยกให้แม่เป็คนรู้ใจอันดับ1ของหนูเลยน๊าาา"นิชาพูดและทำท่าออดอ้อนแม่ไปด้วย
"แน่นอน รีบกินเลย ไหนจะรีบไปดูซีรี่ส์ไง"เขารู้ดีว่าลูกมักจะดูซีรี่ส์หลังจากเลิกงาน
"จริงด้วยแม่" เขารีบกินข้าว ฮือออรอแป๊บนะพระเอกของฉันเดี๋ยวจะดูแล้วกินข้าวให้อิ่มแป๊บ
เจอกันตอนหน้านะคะ
180
