“ ไม่น่าเชื่่อคนดังแบบนาย จะไม่มีคนรับเข้าทีม ” บาโรลท์เอ่ย ขณะนั่งรออาหารมาเสริฟภายในกิลด์นักผจญภัย
“ ก็ไม่ไช่เื่เเปลก เพราะเขาดันเลือกอาชีพหมอแถมตอนนี้เขายังอยู่ในระดับต่ำ ซึ่งน้ำยาฟื้นฟูเืและมานามันให้ผลที่ดีกว่าฮีลลิ่งระดับต่ำอยู่แล้ว ทำให้อาชีพหมอดูไร้ประโยชน์ไปเลย มีแต่พวกเราที่ไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อน้ำยาฟื้นฟูเื " ลอเรียลตอบข้อสงสัยเพื่อนจอมทึ่มของเธอ เพราะพวกเธอนั้นเป็คนต่างเมืองทำให้ไม่มีที่พัก ต้องใช้เงินที่มีไปกับการเสียค่าที่พักแถมยังต้องเสียเงินฟื้นฟูเืให้กับบาโรลท์จอมบ้าเื
“ แล้วทำไมคนอื่นๆ ไม่ทำแบบเขาหล่ะ หาทักษะเวทย์โจมตีติดตัวมาด้วย ” บาโรลท์เอ่ยแย้ง
“ นายคิดว่าทุกคนจะมีพลังเวทย์และมานาล้นแบบเขาหรอ ที่เขาทำได้เพราะมีทั้งพลังเวทย์และมานามากกว่าคนทั่วไปหลายสิบเท่า จะมีสักกี่คนที่ใช้ทักษะเวทย์ได้อย่างต่อเนื่องแบบเขาโดยไม่เหนื่อย เอาง่ายๆนะ นายเคยเห็นหรือได้ยินลูกแก้วคัดสรรค์แตกไหมหละ " ลอเรียลอธิบาย ทีเเรกบาโรลท์จะเอ่ยถามต่อ แต่เอมอสนั้นกลับมาพอดี
“ สั่งอาหารก่อนสิ ถ้านายไม่ติดธุระอะไรพวกเราจะได้ไปลุยกันต่อ ” ลอเรียลเอ่ย เอมอสพยักหน้าก่อนจะนั่งลงข้างๆบาโรลท์
“ นั่นนายจะกินหมดหรอ ? ” เอมอสเอ่ยอย่างใเมื่อเห็นจานข้าวของบาโรลท์ที่มีขนาด 1 คนโอบวางอยู่ตรงหน้าเขา
“ สบายมากพวก! มีมาอีกสิบฉันก็ซัดเรียบ " บาโรลท์ตบอกดูเขาจะภูมิใจเื่การกินจุไม่น้อย
“ แล้วนี่นายไปไหนมา ” ลอเรียลเอ่ยถาม
“ ไปที่บ้านฉันมา ขากลับแวะซื้อของนิดหน่อย ” เอมอสตอบ
“ พ่อแม่ของนายหล่ะ พวกท่านทำอาชีพอะไร ” บาโรลท์ถาม
“ พวกท่านเสียแล้ว ”
บาโรลท์ได้ยินดังนั้นเขาก็ตัาไปทั้งแถบรู้สึกตัวได้ว่าไม่น่าพูดเื่นี้ออกไป ลอเรียลเองก็หน้าเสียเพราะเธอพอจะได้ยินข่าวลือมาว่า อาเร็น อากัสไทน์ ผู้เป็พ่อนั้นพลาดท่าถูกมอนสเตอร์ลอบทำร้ายจนเสียชีวิต และหลายปีก่อน เซรีน่า อากัสไทน์ ผู้เป็แม่ก็มีชะตากรรมเดียวกัน ลอเรียลลากบาโรลท์ที่มีสีหน้าสำนึกผิดมากระซิบอธิบายเื่ของพ่อและแม่เอมอส
“ ฉันขอโทษนะ เอมอส ” บาโรลท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด หลังจากได้ยินเื่จากลอเรียล
“ ไม่เป็ไรไม่ต้องคิดมาก ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามานั่งคิดถึงเื่พวกนั้น " เอมอสเอ่ยและยิ้มออกมาเป็ครั้งแรก เพราะเขาไม่ชอบสถานการณ์ที่กระอักกระอ่วนในตอนนี้ อีกอย่างบาโรลท์ที่กำลังนั่งหน้าจ๋อยอยู่นั้นเขาเป็คนที่ซื่อๆตรงๆ ซึ่งเขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดี
หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มทำความรู้จักและสอบถามเื่ราวต่างๆ ยิ่งเพิ่มความสนิทสนมและเข้าใจกันมากขึ้น เพื่อให้ทีมของพวกเขานั้นเข้าขากันและมีประสิทธิภาพมากขึ้น พอพูดคุยกันได้อยู่นาน เอมอสก็รู้ว่าทั้งสองคนนั้นไม่ใช่คนในอาณาจักรเซฟีรอส แต่เป็นักผจญภัยจากอาณาจักร ดาร์คสโตน ที่อยู่ห่างไกลออกไปลิบลับ ซึ่งอาณาจักรดาร์คสโตนนั้นมีน้อยคนที่จะเป็นักผจญภัย เพราะภายในอาณาจักรของดาร์คสโตนขึ้นชื่อเื่ ความโหดหินอันตรายของดันเจี้ยนและภารกิจ ทำให้คนที่คิดจะเป็นักผจญภัยต้องออกเร่ร่อนไปหาประสบการณ์ต่างอาณาจักร เพื่อให้พร้อมต่อดันเจี้ยนและภารกิจภายในอาณาจักรของตัวเอง
“ อันนี้น่าจะเหมาะ นายว่าไง ” ลอเรียลชี้ไปยังภารกิจที่ติดอยู่บนบอร์ดพลางถามเอมอส
“ น่าสนใจ เพราะดันเจี้ยนที่แล้วดูง่ายไปหน่อย ” เอมอสพยักหน้าเห็นด้วย เพราะภารกิจนี้ยากขึ้นมาอีกระดับ เป็ภาระกิจระดับ E ซึ่งพวกเขาสามารถรับได้เพราะลอเรียลและบาโรลท์นั้นอยู่ระดับ E ทั้งคู่
“ ลุยกันเลย ! ” บาโรลท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กลับมาร่าเริงดั่งปกติได้แล้ว
“ พวกเราต้องไปเตรียมสเบียงกันก่อน เพราะต้องใช้เวลาเดินเท้าเกือบ 1 วัน แต่ถ้ามีรถม้าหรือทักษะอัญเชิญสัตว์ขี่ก็เดินทางไม่ถึง 6 ชั่วโมง " ลอเรียลกล่าว
“ ไม่ต้องห่วงเื่นั้น ฉันซื้อรถม้ามาแล้ว ” เอมอสเอ่ย พลางหยิบของในกระเป๋าขึ้นมาโชว์
ก็พบว่าเป็อุปกรณ์เวทมนต์ระดับต่ำ มันคือรถม้าที่ถูกร่ายเวทย์ย่อส่วนระดับสูงเอาไว้ ข้อเสียของอุปกรณ์เวทมนต์นี้คือ ถ้าเสียหายหรือพังจะสูญเสียแบบถาวรแถมราคายังสูงพอสมควร แตกต่างจากทักษะอันเชิญ ซึ่งถ้าสัตว์อันเชิญาเ็หรือถูกสังหารจนตายแค่รอเวลาสัตว์อันเชิญคืนชีพก็สามารถเรียกใช้ได้อีกครั้ง แต่ราคาของทั้งสองอย่างนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“ ถ้างั้นพวกเรามาหารกัน " บาโรลท์เอ่ย คราวนี้ลอเรียลเองก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะมันจะเป็การเอาเปรียบเกินไปถ้าพวกเขาไม่ช่วยอะไรเลยทั้งที่เอมอสเป็คนออกเงิน แต่พวกเขากลับนั่งบนรถม้าสบายๆ
“ ไม่เป็ไร เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอก ” เอมอสเอ่ยหยอกล้อ เขาเริ่มที่จะเปิดใจยอมรับทั้งสองคนขึ้นมาบ้างแล้ว
บาโรลท์ที่ได้ยินคำนั้นก็เงียบไป เขาไม่ชินที่เอมอสพูดยาวๆขนาดนี้ ความหมายของบาโรลท์คือไม่ใช่แค่ประโยคคำพูดจะสั้นหรือยาว แต่คำพูดเมื่อครู่นี้มันมีอารมณ์ร่วมต่อบทสนทนามากกว่าตอนแรกที่เจอกัน
' ทำไมฉันมีลางสังหรณ์ว่า จะได้ตัวปวดหัวขึ้นมาอีกคน ' ลอเรียลคิดในใจ เธอรู้สึกว่าเอมอสเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จากเดิมที่เคยพูดน้อยอย่างกับคนเป็ใบ้ ต้องถามคำถึงจะตอบคำ และสัญชาติญาณของเธอยังบอกอีกว่าเธอจะต้องพบเจอเื่ราวที่จะทำให้เธอปวดมากกว่าเดิมหลายเท่า
หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางกันโดยรถม้า ส่วนคนบังคับรถม้าเป็บาโรลท์ที่อาสาอย่างตื่นเต้น การเดินทางครั้งนี้สะดวกสบายกว่าการเดินเท้าหลายเท่า เพราะภายในรถม้านั้นกว้างขวางและมีที่นั่งและที่นอนไว้เสร็จสรรพ แถมยังมีอุปกรณ์ทำครัวให้พร้อมเพรียงเรียกได้ว่าเป็บ้านขนาดย่อมๆได้เลย
“ ฉันคิดว่ามันมากเกินไป เอมอส ” ลอเรียลเอ่ยอย่างเกรงใจ
ทีแรกเธอคิดว่าเอมอสจะซื้อรถม้าระดับต่ำมา แต่กลายเป็ว่าเป็รถม้าระดับสูง ที่มีทุกอย่างไว้ให้พร้อมสำหรับการเดินทางระยะไกล แต่ยังไม่สูงที่สุดระดับสูงสุดจะสามารถป้อนข้อมูลให้ตัวรถม้าได้และมันจะพาไปยังจุดหมายโดยอัตโนมัติ และยังมีระบบย่อส่วนอัตโนมัติเมื่อรถม้าถูกโจมตีทำให้ตัดปัญหาเื่ที่รถม้าจะพังลงไป ซึ่งแค่รถม้าที่พวกเธอนั่งอยู่ก็มีราคาเกือบๆ 1 หมื่นเหรียญทองเข้าไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงรถม้าระดับสูงที่มีราคามากกว่านี้หลายเท่า
“ ไม่ต้องสนใจหรอกน่า ถ้าจะให้ฉันต้องเดินทั้งไปและกลับ ฉันขอผ่านดีกว่า ” เอมอสนอนเหยียดแข้งเหยียดขาอย่างสบายใจ ที่เขาตัดสินใจยอมทุ่มเงินซื้อเพราะว่า เขาไปดูทักษะอัญเชิญสัตว์ขี่มาแล้วซึ่งมันเป็ระดับสูงเกินไป อีกนานกว่าพวกเขาจะสามารถใช้ทักษะพวกนี้ได้ เขาไม่มีทางที่จะยอมเดินเท้าไปมาระหว่างทำภารกิจหรือลงดันเจี้ยนอย่างแน่นอน
“ จริงสิ ทำไมพวกเธอดูมีความชำนาญในการต่อสู้มากกว่านักผจญภัยระดับเดียวกันในอาณาจักรของฉันเสียอีก ” เอมอสเอ่ยถาม เพราะจากที่สังเกตุ ทั้งคู่ดูมีพื้นฐานและดูชำนาญในการต่อสู้เป็อย่างมาก
“ อาณาจักรพวกเราแตกต่างจากนาย พวกเราสามารถเรียนรู้พื้นฐานในการต่อสู้และทักษะเวทย์ระดับต่ำได้ั้แ่เด็ก แตกต่างจากพวกนายที่สามารถเรียนรู้ได้ตอนอายุ 20ปี ” ลอเรียลตอบ เอมอสพยักหน้าเป็เชิงเข้าใจ ก่อนจะลุกออกไปด้านหน้าคนขับ เพื่อชมทิวทัศน์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะตัวเขาไม่เคยออกมานอกอาณาจักรที่ไกลบ้านขนาดนี้มาก่อน
“ ไปพักก่อนไหม ” เอมอสเอ่ยถามบาโรลท์
“ ไม่เป็ไร อีกไม่ไกลก็จะถึงอยู่แล้ว ว่าเเต่นายจะไม่ให้พวกฉันช่วยออกค่ารถม้าจริงๆหรอ ” บาโรลท์กล่าว
“ ถ้างั้นฉันมีเื่อยากให้นายทำ ” เอมอสเอ่ยขอ ทำให้บาโรลท์นั้นดูกระตือรือร้นที่จะตอบแทนเอมอสเป็อย่างมาก
“ ไม่ว่าเื่อะไรฉันก็จะทำให้นายเอง ” บาโรลท์ตบอกอย่างมั่นใจ
“ ลดขนาดข้าวจานั์ของนายได้ไหม ” เอมอสเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จนลอเรียลที่อยู่ด้านในรถได้ยิน ถึงกับหัวเราะลั่นออกมา
“ ฉันยอมตายเสียดีกว่า ” บาโรลท์นั้นรู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกเอมอสแกล้งอยู่จึงบ่นเป็หมีกินผึ้ง
“ ฮ่าๆ ” เอมอสหัวเราะออกมาเบาๆ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาก่อน
พวกเขาเดินทางกันต่ออีกไม่นานนักก็มาถึงจุดหมายปลายทาง
“ อยู่หลังฉันไว้ เอมอส ” บาโรลท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง คราบความเป็คนไม่เอาไหนหายไปจากบาโรลท์ทันที เมื่อพวกเขาก้าวเท้าลงมาในดันเจี้ยน
“ มีอะไรหรือเปล่า ” เอมอสเอ่ยถาม เมื่อเห็นบาโรลท์และลอเรียลมีท่าทางที่เปลี่ยนไป
“ ดันเจี้ยนนี้เป็รังของพวก ก็อบลิน ” บาโรลท์ตอบ
“ ดันเจี้ยนก็อบลินแตกต่างจากดันเจี้ยนปกติ นายคงรู้อยู่แล้วบางดันเจี้ยนจะมีมอนสเตอร์ที่มีตัวหัวหน้าคอยควบคุมอยู่ ซึ่งดันเจี้ยนนี้เป็รังของพวกก็อบลิน ตามปกติของเผ่าพันธ์ก็อบลินจะมีหัวหน้าอยู่เสมอ สังเกตุได้จากพวกมันมีระเบียบไม่สะเปะสะปะไม่เหมือนดันเจี้ยนก่อนหน้านี้ " ลอเรียลอธิบาย
เอมอสลองสังเกตุท่าทางของก็อบลิน พวกมันมีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์หน้าตาแปลกประหลาดตัวสีเขียว ฟันอันแหลมคมยื่นงอกออกมานอกปาก แต่ละตัวถืออาวุธที่แตกต่างกันออกไป พวกมันเดินเรียงและวนไปวนมาราวกับกำลังตรวจตราตามจุดต่างๆอย่างเป็ระเบียบ
“ ถ้าบุกเข้าไปซึ่งๆหน้า โดยไม่มีแบบแผนพวกเราตายแน่ ” ลอเรียลกล่าว ในตอนนี้พวกเขาถอยไม่ได้อีกแล้ว เมื่อใดก็ตามที่ก้าวเท้าเข้ามาในดันเจี้ยนทางเข้าจะถูกปิดตาย และไม่สามารถออกไปได้อีกจนกว่าจะเคลียร์ดันเจี้ยนได้สำเร็จ
“ ล่อพวกมันมา ” เอมอสเสนอแผนของเขา
“ ยังไง ” เธอคิดไม่ออกว่าจะล่อพวกมันออกมาได้ยังไง เพราะการโจมตีของเธอเพียงนัดเดียวก็สังหารมันได้ แต่จะเป็การลากพวกมันให้มาพร้อมกันทีเดียวทั้งหมดแทน ซึ่งพวกเขาจะรับมือกับพวกมันได้ไม่หมด และบาโรลท์นั้นก็ตัวใหญ่เกินกว่าที่จะซ่อนตัว ถ้าจะให้โยนหินหรือทำอะไรเพื่อล่อพวกมันออกมาก็คงจะยาก
“ ไฟร์บอล ” เอมอสเอ่ย ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นก็พุ่งออกไปโดนหัวของก็อบลินที่ยืนอยู่เพียงตัวเดียว ลอเรียลและบาโรลท์นั้นพยายามห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วทำได้เพียงแค่รอลุ้น
ตุ้บ !
เมื่อลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นกระทบเข้ากับหัวของก็อบลิน มันเพียงหัวโยกและได้รับาเ็เพียงเล็กน้อย มันมองหาต้นตอของที่มา ก็พบกับทางกลุ่มของเอมอสที่ยืนอยู่ปากทางเข้าดันเจี้ยน โชคดีที่ก็อบลินไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นก็อบลินตัวอื่นๆจึงไม่สนใจ พวกมันเพียงแค่ไปยืนแทนที่จุดเฝ้าระวังที่ไม่มีก็อบลินคอยดูแล โดยไม่ได้เอะใจที่เพื่อนของมันหายไป
ฉึก !
ลอเรียลยิงลูกธนูออกไปอย่างรุนแรง มันปักเข้ากลางศรีษะของก็อบลินอย่างแม่นยำ
“ ก็อบลินมีร่างกายที่ทนทานต่อเวทย์ ทักษะไฟร์บอลของฉันอยู่ ระดับ 1 ทำได้แค่เกาๆให้พวกมันหายคัน และอีกอย่างถ้ามันตายนอกอาณาเขตของมัน ก็อบลินตัวอื่นๆจะไม่สนใจ แต่ถ้าตายในอาณาเขตที่มันเฝ้าอยู่นั่นอีกเื่ ” เอมอสกล่าว
เขาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเคยอ่านเจอข้อมูลของ ก็อบลิน ในตำราสารบัญมอนสเตอร์ ซึ่งตอนนั้นเขาเพียงอ่านมันผ่านๆไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก
“ ไฟร์บอล ” เอมอสที่เห็นว่าได้ผลจึงใช้วิธีเดิมต่อ
พวกเขาใช้วิธีเดิมซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้อยู่นาน จนบาโรลท์ที่นั่งเซ็งทำอะไรไม่ได้เริ่มจะเบื่อจึงเอ่ยออกมา
“ นายไม่เหนื่อยบ้างหรือไง เอมอส ” บาโรลท์ถาม เพราะเขาเห็นเอมอสใช้ไฟร์บอลระดับต่ำอยู่เป็ร้อยครั้ง แต่เขากลับไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อยเลยผิดกลับลอเรียลที่เริ่มล้าจากการรั้งสายธนู
“ ไม่เลย ” เอมอสส่ายหัว พลางร่ายทักษะเวทย์ต่อ ในที่สุดก็ไม่มีก็อบลินมายืนเฝ้าจุดเดิมอีกต่อไป
“ ตานายบาโรลท์แล้ว นั่งกินแรงเพื่อนมานานแล้วนี่ ” ลอเรียลเอ่ย พลางทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง
“ ฮีลลิ่ง ” เอมอสร่ายเวทย์ใส่ลอเรียล
“ ขอบใ- เอ๊ะ ! ” ลอเรียลที่กำลังกล่าวขอบคุณ กลับใเมื่อเห็นว่าร่างกายที่เคยอ่อนล้าของเธอนั้นดีขึ้นเป็อย่างมาก แม้มันจะไม่ได้หายเป็ปลิดทิ้งแต่ก็ดีกว่าตอนแรกขึ้นมาก
แต่แล้วทันใดนั้น เสียงร้องโวยวายของบาโรลท์ ที่เข้าไปสอดส่องพวกก็อบลินที่วิ่งกลับมาด้วยใบหน้าแตกตื่น
“ เจอห้องสมบัติ ! ”
– --------------------
ขอโทษที่หายไป 3 วันนะครับ พอดีไปทำใจมาเพราะพึ่งรู้ว่าไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหนคนที่ผมรักก็ไม่วันกลับมา ผมทำตัวเองทั้งนั้นเธฮไม่ผิดอะไร ผมมารู้ตัวเองในวันที่สายไป ไม่ต้องห่วงนะครับเื่นี้ผมแต่งจบแน่นอน ผมจะทำมันให้สำเร็จต่อให้วันนั้นเขาไม่กลับมาก็ตาม ผมจะทำให้เขาละครอบของเขาได้เห็นว่าสิ่งที่ผมกำลังจะทำมันไม่ใช่แค่ลมปาก
่นี้จะยังไม่บู๊สะใจมากนะครับ ทนๆกันหน่อยน้าเดี้ยวตอนหลังสะใจกันทุกคนแน่นอนครับ
118K
