ตอน 4 ตัวแทนของจวนโม่
"ห่ะ ท่านมหากวีเอก ข้าไม่กล้าๆ "ชายสูงวัยแซ่หลิ่วรีบปล่อยตัวชิงเหนียน โค้งตัวคำนับแด่โม่หยางเค่อคนนี้
"ข้าก็นึกว่าผู้ใดสร้างเื่ที่แท้ก็ศิษย์ข้าผู้นี้" โม่หยางเค่อเคยเปิดสำนักกวีให้ผู้คนมาเรียนรู้ทว่าเขาเคยรับศิษย์วิปลาสสูงวัย สติฟั่นเฟือน จิตใจโเี้ลงไหลถลำลึกดิ่งในกลอนที่น่าอนาถ แต่ละบทกลอนที่เขาบรรจงเขียนล้วนเกี่ยวกับการสังหารคนโม่หยางเค่อ ไม่อาจถ่ายทอดศิลปะอันดีงามให้คนเช่นนี้ได้ จึงขับไล่เขาออกไปตัดขาดสะบั้นการคำนับศิษย์ แม้โม่หยางเค่อ อายุยังน้อย แต่ความสามารถในด้านกวีนั้นเทียบกับระดับชั้นครูปรมาจารย์าุโ จึงถูกยกยอว่าเป็มหากวีเอกแห่งใต้หล้า
"ข้าขอถามคำเดียว สตรีนางนี้เกี่ยวพันอะไรกับเ้าเหตุใดถึงได้สร้างความวุ่นวายขนาดนี้" โม่หยางเค่อพูดด้วยความใจเย็น
"ข้าก็แค่ซื้อนางกลับไปเป็ทาสในเรือน"ชายแซ่หลิ่วตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้ตายสายตายังไม่กล้ามองที่จะสบกับหยางเค่อตรงๆ
"หืม... นางช่างต้องตาข้านัก ขัดเกลานางอีกหน่อยคงเป็ยอดสตรีคู่ข้าได้ไม่ยาก" หยางเค่อเหลือบหางตามองนางจากด้านซ้ายพลางคิดในใจไปด้วย
"อะแฮร่..." หรงชิงเหนียนยิ้มเขินๆพร้อมโบกมือทักทายโม่หยางเค่อเบาๆ ประหนึ่งอยากจะกล่าวว่า หวัดดีหนุ่มหล่อช่วยตรูที
"เอาล่ะ ข้าเองก็กำลังมองหาทาสสาวไปรับใช้ที่จวนโม่หวังว่าเ้าจะไม่ขัดข้องหากข้า้าไถ่ตัวทาสสาวเ้าปัญหาผู้นี้"โม่หยางเค่อพูดด้วยโทนเสียงทุ้มขึ้นมาหน่อย เพื่อกดดันคนแซ่หลิ่วให้ยินยอม
"ห่ะๆๆ ว่าไงนะ ว่าฉันเป็ตัวเ้าปัญหางั้นเหรอเ้าบ้าเอ๊ย!! ฉันก็หลงคิดว่าจะดีกว่าคนอื่น ที่ไหนได้สติไม่สมประกอบพอกัน"ชิงเหนียนยอมไม่ได้ที่หยางเค่อต่อว่าให้เธอเช่นนั้น มันหยาบคายสิ้นดีดาราเซเลปแบบเธอไม่มีท่าทีอดกลั้น คิดยังไงก็แสดงออกมาอย่างนั้นยิ่งมีคนมาพูดจาสาดเสียดูถูกยิ่งยอมไม่ได้ กางแขนกรี้ดๆ วี้ดๆจนหยางเค่อต้องเดินเข้าประกบเอามืออุดปาก
"เ้าพูดอะไรของเ้าน่ะ สงวนกริยาหน่อยได้หรือไม่ข้ากำลังช่วยเ้าอยู่นะ หากไม่อยากตายอย่างอนาถก็ให้เชื่อฟัง!"หยางเค่อมีสีหน้าจริงจัง ชายหนุ่มร่างใหญ่ สูง185 เข้ากำบังตัวเธอจนมิด พร้อมใช้มือเรียวๆ อุดริมฝีปาก สายตาจ้องหน้าอย่างอ่อนโยนประหนึ่งว่า เป็ห่วงเป็ใยเสียเหลือเกินท่าทีพวกนั้นทำเอาหรงชิงเหนียนตกอยู่ในภวังค์ทึ่ไม่อาจหลุดพ้น
"เชี่ย นี่มันความรู้สึกอะไรวะเนี่ยนี่ฉันกำลังตกหลุมรักอิตาบ้านั่นหรอ" ชิงเหนียนตัวแข็งทื่อ พึมพำในใจแก้มสองข้างแดงแฉ่เพราะความเขินอาย
"เ้าซื้อนางมาเท่าไหร่" หยางเค่อเดินเข้าใกล้ชายแซ่หลิ่ว
"นะ นะ หนึ่งพันตำลึงขอรับ"
"งั้นข้าซื้อนาง 3 พันตำลึง" หยางเค่อยื่นถุงเงินให้พวกเขา โดยไม่รีรอให้พวกเขาตอบรับชายเ้าสำราญหันหลังให้คนพวกนั้น เดินเข้าหาชิงเหนียน หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่เย็บปักอย่างสวยงามค่อยๆเช็ดรอยเปื้อนมอมแมมบนใบหน้า เผยใหญ่เห็นรูปโฉมที่ไม่ว่ากี่สตรีที่เขาพบเห็นมาก็ไม่อาจเทียบได้
"ห่ะ นี่นางงดงามขนาดนี้เชียวเหรอข้าไม่เคยเห็นทาสที่ไหนดิบดีได้ขนาดนี้ "หยางเค่อมองใบหน้าของนางทุกส่วนอย่างละเอียดลออ พลางฉุกคิดขึ้นมาในใจ
"ตุกตึก ตึกตึก นี่ใจข้ามัน"เสียงหัวใจของเขามันเต้นแรงขึ้นไม่เป็จังหวะหัวใจที่ห่อเหี่ยวพบเจอแต่เื่ร้ายๆตลอดทั้งเช้าของหยางเค่อ กลับพองโตได้ดีเมื่ออยู่ใกล้ชิงเหนียน เพราะชิงเหนียนคือพลังบวกและแรงบันดาลใจที่ดีของพ่อหนุ่มยอดกวี เขาจึงเกิดผูกใจ้าเก็บม้าดีดกะโหลกอย่างเธอไว้ข้างกาย แต่ด้วยฐานะที่แสนต่ำต้อยของหลานฮวาหากพาเข้าจวนในฐานะสตรีที่รักคงเป็ไปไม่ได้
"ต่อไปนี้ไม่ต้องหวาดกลัวอีกแล้ว กลับจวนโม่กับข้ากลายเป็คนสกุลโม่ ไม่ว่าไปที่ใดจะไม่มีใครกล้ารังแก"หยางเค่อพาชิงเหนียนในคราบร่างหลานฮวากลับจวนในฐานะทาสใกล้ตัวอย่างที่ควรจะเป็และเฝ้าแอบมองอยู่ห่างๆด้วยแววตาที่แสนหลงใหลเขาใช้แขนที่อบอุ่นโอบไหล่อีกข้างของเธอพาเดินไปจากที่นั่น
"อ๊าก ๆๆ ฉันอยากจะกรี้ดมาก นี่มันบทพระรองชัดๆแต่เชื่อไหม ฉันจะให้เขาเป็พระรองแค่ในบทละครเท่านั้นส่วนในชีวิตจริงฉันจะให้เขาเป็พระเอกของฉัน ฮ่า ฮ่า" ชิงเหนียนเขินหนักมาก แม้ในใจมีคำพูดเป็ล้านคำแต่สีหน้ากลับไม่ออกอาการ เก็บงำมันได้ดีชิงเหนียนผ่านการแสดงละครมานับพันเื่ก็จริงแต่พอได้มาเจอของจริงอย่างจังก็ไม่ชินอยู่ดีตกหลุมรักวีรบุรุษผู้เลอโฉมอย่างโม่หยางเค่อเต็มๆ
ณ จวนสกุลโม่
"หยางเค่อ ลูกกลับมาแล้วหรือ เร็วเข้ารีบไปยกน้ำชาขอโทษท่านพ่อของเ้าในห้องโถง" ฮูหยินใหญ่พยายามหลีกเลี่ยงมิให้เกิดคลื่นใต้น้ำใจจวนรีบเข้ามากล่าวจัดแจงผู้เป็บุตรให้ยอมอ่อนข้อต่อบิดา
"ท่านแม่ อย่ากังวลไปเลย... ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดหากท่านพ่อจะโกรธเคืองที่ข้าเป็นักวี ข้าเองก็คงเปลี่ยนไม่ได้" หยางเค่อพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนให้ผู้เป็มารดาเกิดความสบายใจ
"เอ๊ะ... นั่นผู้ใดกัน"ฮูหยินใหญ่สังเกตเห็นชิงเหนียนลูบผมคลุมหน้าหลบอยู่ข้างแผ่นหลังหยางเค่อ
"อ้อ นี่นางเป็ทาสที่ข้าไถ่ถอนมาจากศิษย์วิปลาสท่านแม่อย่าได้ใส่ใจเลย ลูกก็แค่ช่วยคนเท่านั้น"
"ไอ๊หย๊า หยางเค่อ ลูกข้าช่างจิตใจดีดั่งพระสัมมาเสด็จมาโปรดจริงๆ " ฮูหยินใหญ่ปลื้มใจโอบกอดหยางเค่ออย่างอบอุ่น
"เด็กๆ พานางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำความสะอาดเนื้อตัวให้นางดูเป็ผู้เป็คนขึ้นหน่อย"เสียงคำสั่งของฮูหยินใหญ่เรียกสาวใช้
"เ้าค่ะฮูหยิน " สาวใช้พาชิงเหนียนไป ถึงอย่างนั้นหยางเค่อก็ยังไม่อาจละสายตาจากนาง
"อะแฮ่ม... โม่หยางเค่อ ท่าทีอะไรของเ้าน่ะอย่าคิดมีใจให้นางเชียวนะ สตรีที่คู่ควรกับเ้า ไม่ว่าเมียเอก เมียรอง หรืออนุแม่ไม่อนุญาตให้เลือกสาวใช้ในเรือนมาปรนนิบัติเด็ดขาด "หยางเค่อถูกมารดาพูดดักคอ กฏจวนเขาย่อมรู้ดีแต่จะทำไงได้ล่ะในเมื่อคนมันมีใจไปแล้ว
ณ ห้องโถงใหญ่ จวนโม่
"เห๊อะ! มาแล้วเหรอ ไอ้ลูกไม่เอาไหน"นายท่านสกุลโม่ไม่มีทางลดฐิถิลงได้ ยังคงกล่าวแซะเขาอยู่ตลอด
"ท่านพี่ ยังไงหยางเค่อก็คือลูกของเราเหตุใดท่านถึงได้มีใจเกลียดชังลูกนัก หรือเพราะลูกมิได้เป็ดั่งใจท่านหวังถึงได้เอาแต่พูดจาทำร้ายน้ำใจลูก" ฮูหยินทนไม่ไหวกล่าวติติงสามีต่อหน้าลูก
ผ๊วะ! "ฮูหยินเ้าใจกล้าเกินไปแล้ว ข้าเป็ใหญ่ในจวน อย่าคิดสั่งสอนข้า"สามีบ้าอำนาจตบฮูหยินใหญ่อย่างแรงจนหน้าสั่นหยางเค่อแม้จะเป็ชายแต่แสนปวดใจนักที่ไม่อาจปกป้องมารดาจากการทุบตีได้
"นายท่านเ้าคะ ทาสคนใหม่พร้อมรายงานตัวแล้ว"ในขณะที่ห้องโถงใหญ่กำลังดุเดือด สาวใช้ช่างมาในจังหวะที่ไม่รู้ถูกรู้ควรกล่าวแจ้งตัดบทมาจากหน้าประตู
"พาเข้ามา" เสียงคำสั่งของนายท่านจวนโม่ที่เขาพยายามระงับสติอารมณ์
ทว่าทันทีที่ชิงเหนียนเดินเข้ามา โม่หยางเค่อหัวใจหวั่นราวตกวูบลงเหวตกตะลึงในความงามของนางแทบจะโงหัวไม่ขึ้น
ฮูหยินใหญ่ที่ใช้มืออังแก้มลืมเลือนความเ็ปไปชั่วขณะเมื่อหรงชิงเหนียนดันมีรูปโฉมคล้ายคลึงกับโม่จิ่วเอ่อร์ คุณหนูรองบุตรสาวสุดที่รักของนายท่านสกุลโม่อย่างกะแกะ
"ฮะฮ่า! ์เอ๋ย์ ท่านช่างมีเมตตาเสียจริงอุตส่าห์ส่งนางมาเพื่อการนี้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่"อยู่ๆนายท่านสกุลโม่ก็ตบมือฟาดหน้าตัก หัวเราะออกมาอย่างพอใจสีหน้าสับเปลี่ยนจากหลังมือเป็หน้ามือ
"เ้ามีชื่อแซ่ว่าอะไรแม่นางน้อย"เสียงหนักๆของหนุ่มวัยกลางคนอย่างเขากล่าวเอื้อน
"ขะข้าชื่อว่าหรงชิงเหนียน มาจากฉงชิ่งจีนแผ่นดินใหญ่อันไกลโพ้น" ชิงเหนียนตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"ข้าไม่สนใจที่ไปที่มาของเ้า "
"ต่อไปนี้ จำเอาไว้ จะไม่มีใครรู้ตัวตนของเ้าห้ามปริปากพูดแม้แต่คำเดียว ไม่งั้นข้าจะเอาชีวิตเ้ามาแล้เนื้อให้หมากิน"นายท่านจวนโม่พูดซะน่ากลัว
"ท่านพ่อ หมายความว่ายังไง "หยางเค่อสุดงุนงง ตามอารมณ์บิดาไม่ทัน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายครั้งนี้ก็ดูเหมือนว่าจะสนใจนางเป็พิเศษ ปฏิเสธไม่ได้ที่เขาจะคิดถลำลึกไปไกลคิดว่าบิดาของตนมีใจ้าสตรีรุ่นหลัง แต่งเป็เมียเล็กเมียน้อยไว้ปรนเปรอยามค่ำคืน
"บังอาจ!! เด็กไม่รู้ความกล้าพูดกับข้าอย่างนี้ได้ยังไงกัน ในสายตาบุตรเช่นเ้าบิดาอย่างข้าคงชั่วช้าสามานย์มากเลยสินะ" นายท่านสกุลโม่โกรธจนตัวสั่นสั่งใช้กฎจวน ให้คนลากโม่หยางเค่อไปเฆี่ยนตี 20 หวาย
"ส่วนเ้า ข้าจะส่งเข้าวังเป็สนมขององค์ชายรองแทนโม่จิ่วเอ่อร์บุตรสาวของข้า ตามที่ฝ่าา้า" คำพูดของเขาถือเป็ใหญ่ในจวนพูดคำไหนย่อมต้องกระทำเช่นนั้นหยางเค่อเองถูกลากไปลงโทษมิทันได้อยู่ฟังเพื่อแย้งบิดา
611
