ในบ้านแฝด ชั้นสอง ราวสี่ทุ่ม
"พี่กิต... พี่คิดดีแล้วเหรอ ที่จะให้ผมช่วยพี่ในคืนนี้...." จันเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก "ที่จริง.. ผมเองน่ะ ก็ไม่ใช่คนกลัวอะไรเท่าไรหรอกนะ แต่ผู้ชายคนที่มีตาราวกับไฟลุกคนนั้นน่ะ ถ้าเขาเกิดโผล่ขึ้นมาในคืนนี้ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะช็อกจนวิ่งหนีพี่ไปเลยรึเปล่าน่ะสิ...?"
"จัน..." ผมส่งยิ้มปลอบใจเขา "ผู้ชายคนนั้นเขาจะไม่โผล่มาในคืนนี้หรอก เชื่อพี่เถอะ และที่พี่ขอร้องให้จันมาช่วยพี่สำรวจบ้านในคืนนี้เลย ก็เพราะพี่สังหรณ์ใจว่า ในอีกไม่กี่วันนี้อาจจะมีเื่ไม่ดีอะไรสักอย่าง เกิดขึ้นมาก็ได้ ประจวบเหมาะกับที่พี่เพิ่งรู้ว่า มะลิไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัด ก็เลยได้ตัดสินใจชวนจันเลยไง พี่น่ะปรึกษาคนโน้นคนนี้ดูแล้ว ก็เห็นว่าที่บ้านนี้มันต้องมีอาถรรพ์อะไรแอบซ่อนอยู่แน่ๆ ถ้าเราค้นหามันเจอ ก็อาจจะทำให้เราได้ป้องกัน หรือแก้อาถรรพ์อะไรพวกนี้ซะก่อนที่มันจะนำความเดือดร้อนแบบที่แก้ไม่ได้ มาให้เรานะจัน..."
จันมองหน้าผม ราวกับว่าจะตัดสินใจได้อย่างยากลำบาก
แล้วไอริณก็เดินเข้าไปตบต้นแขนของจันเบาๆ "อย่าขี้ปอดไปก่อนสิจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย พี่เป็ผู้หญิงแท้ๆยังไม่รู้สึกกลัวอะไรเลยเห็นไม๊ล่ะ ?"
คำพูดของไอริณ ทำให้จันตาโตเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างทึ่งๆแล้วเขาก็กระพริบตาปริบๆ ราวกับจะตัดสินใจได้แล้ว
"จะว่าไปพี่เป็ผู้หญิง แต่กลับกล้าขนาดนี้... แล้วผมที่เป็ผู้ชายแท้ๆ.." แล้วเขาก็ส่ายหัวราวกับเบื่อหน่ายตัวเอง " เฮ้อ... เอาล่ะ ผมจะไปลุยกับพี่ด้วยล่ะกัน งั้นผมขอไปเปลี่ยนเอาชุดนอนออกก่อนนะครับ.." แล้วเขาก็เดินเข้าห้องไปเปลี่ยนชุด
พอจันตัดสินใจได้แล้ว ผมก็แทบจะซ่อนความดีใจไว้ในสีหน้าแทบไม่อยู่ สามคน ยังไงก็อุ่นใจกว่าสองคน แม้ไอริณจะเป็ผู้หญิงเก่งกล้า แต่ลึกๆก็เหมือนผมจะรู้สึกไม่มีความมั่นใจเท่ากับมีผู้ชายอีกสักคนมาเป็เพื่อนร่วมเป็ร่วมตายด้วยกัน...
ดูเหมือนไอริณจะรู้ว่าผมคิดอะไร เธอหันมาชำเลืองมองผมด้วยรอยยิ้มเ้าเลห์ "ใจชื้นขึ้นล่ะสิ ที่มีเพื่อนผู้ชายเพิ่มขึ้น" เธอพูดเสียงเบาๆพอให้ผมได้ยิน
"แหมเธอนี่... อย่ามารู้ทันกันทุกเื่จะได้ไหม ?" ผมทำเป็พูดเสียงเข้ม "พี่เองก็ยังไม่รู้ว่า เดี๋ยวเราจะไปพบกับอะไรที่แปลกประหลาดหรือน่ากลัวกันหรือเปล่า ส่วนน้องริณเองก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนักไม่ใช่หรือ ถ้ามีพี่เมฆอยู่ด้วยพี่อาจจะใจชื้นขึ้นกว่านี้ก็ได้นะ..."
"เช๊อะ... ดูกันไปเถ๊อะ ว่าไอริณคนนี้จะปกป้องพี่กิตคนดีของน้องได้หรือเปล่า ?" ไอริณสะบัดหน้ากอดอก ทำตาประหลับประเหลือกขึ้นมาหน่อยหนึ่ง จนผมแทบจะอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
แล้วเธอก็หันหน้ากลับมา "พี่เมฆน่ะ าเ็เพราะโดนแมวตะปปขนาดนั้น ก็ต้องปล่อยให้เขาไปหาหยูกหายาทาก่อน แล้วพอพรุ่งนี้เขาก็อาจจะเดินปร๋อออกมาหาเราั้แ่เรายังไม่ตื่นกันก็ได้..."
"เบ๊ย..." ผมร้อง "คนนะไม่ใช่เทวดา เขาจะหายเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ พี่เองยังไม่อยากจะเชื่อที่พี่เมฆเขาพูด ก่อนที่จะแยกกับเราไปเมื่อสักครู่นี้เลยนะว่า พรุ่งนี้เขาจะรีบออกมาหาเราได้ไม่เกินเที่ยงวันน่ะ พี่ว่าอาการาเ็ของเขา อย่างน้อยก็คงต้องนอนระบมไปสักสามสี่วันได้ล่ะมั้ง ?"
"อ๊าว..." เธอร้องกลับมา "มันก็ไม่แน่หรอกนะ อย่าลืมนะว่า เขาก็เป็จอมอาคมคนหนึ่ง อะไรมันก็อาจจะเป็ไปได้ทั้งนั้นล่ะคร้าาา..."
"เครๆ... แล้วตกลง หลังการสำรวจคืนนี้ เธอจะนอนกับพี่ที่บ้านนี้เลยเหรอ ?"
"ก็จะเป็ไรไปล่ะ ริณก็ี้เีขับรถกลับไปที่บ้านที่ซื้อไว้ที่นครปฐมโน่น แต่ริณหมายถึงนอนห้องพี่กิตนะไม่ใช่นอนกับพี่กิต !" เธอพูดแล้วก็ทำตาดุ
ครับๆ โทษครับ กระผมพูดไม่เคลียร์เอง" ผมว่าแล้วก็แกล้งยกมือไหว้ไอริณอย่างขำๆ
พอดีตอนนั้น จันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดทะมัดทะเเมงออกมาพอดี เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดทหาร กางเกงลายพรางทหาร กับรองเท้าคอมแบ็ตที่ผมไม่ค่อยได้เห็นเขาเอามาใช้บ่อยนัก
ไอริณร้อง ว๊าว... แล้วผมก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ "เป็งานเป็การไปหน่อยหรือเปล่า เราแค่จะไปสำรวจรอบบ้านกันเท่านั้นเองนะจัน ?"
"เตรียมพร้อมสู้ศึกไว้ก่อนเป็ดีกว่า ผมว่านะ..." จันพูดเขินๆ "ใครจะรู้ว่าเราจะไปเจอกับอะไรกันแน่ บางทีในบ้านนี้อาจจะมีประตูมิติอะไรสักอย่าง ซ่อนอยู่เหมือนในหนังฝรั่งบางเื่ที่ผมเคยดูมา ก็ได้นะครับพี่"
ไอริณหันมาพยักหน้าให้ผม "เขาพูดมีเหตุผล... บางทีอาจจะแจ็กพ็อต เหมือนอย่างที่เขาว่าขึ้นมาก็ได้นะ"
ส่วนผมพอฟังทั้งสองคนพูดแล้ว ก็ได้แต่เลิกคิ้วอย่างทึ่งๆ
ขณะนั้น เป็เวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว การค้นหาปริศนาที่ซ่อนเร้นอยู่ในบ้านแฝดของพวกเรา ก็ได้เริ่มต้นขึ้นทันที...!
(โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)
1K
