12 ธันวาคม 2022
กองงานที่วางเต็มอยู่บนโต๊ะทำให้ไอรีนรู้สึกไม่พอใจหัวหน้าเป็อย่างมาก หมอนั่นตั้งใจจะแกล้งกันชัด ๆ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอทำโอทีมาทั้งอาทิตย์แล้ว จะปล่อยให้เธอผ่อนคลายก่อนวันหยุดก็ไม่ได้
“เอาเถอะ ถ้าฉันทำเื่ย้ายแผนกได้เมื่อไหร่นะ” เสียงบ่นดังขึ้นมาเป็ระยะ ๆ ในขณะที่เธอพยายามเคลียร์งานทั้งหมดให้ลดลงเท่าที่ตัวเองจะทำได้
กระทั่งเวลาผ่านไปได้สองชั่วโมง ร่างเล็กถึงจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเพราะอย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ได้เหลืองานค้างที่สลักสำคัญอะไร เธอรีบปิดคอมพิวเตอร์พร้อมกับลุกจากเก้าอี้ด้วยความเมื่อยล้า จากนั้นถึงจะจัดการเก็บข้าวของทุกอย่างลงในกระเป๋าและรีบเดินออกจากหน่วยข่าวกรองไป
มอเตอร์ไซค์สีขาวคันเล็กถูกดับเครื่องลงเมื่อไอรีนเลี้ยวมันเข้าไปจอดยังโรงจอดรถของอะพาร์ตเมนต์ มือบางรีบถอดหมวกกันน็อกสีครีมออกด้วยความรวดเร็วก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะรีบวิ่งเข้าตัวตึกไป
“ในที่สุดฉันก็จะถึงห้องอันแสนสุข จะได้นอนกลิ้งแล้ว”
เสียงใสเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความสุขอันเปี่ยมล้นแต่ทว่าหลังจากที่เปิดประตูเข้าไปข้างใน ดวงตากลมโตสีโกเมนก็ต้องกะพริบปริบ ๆ ไปมาอยู่หลายครั้ง เธอถึงกับต้องเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปดูป้ายหน้าห้องให้ชัดเจนว่าตนเองไม่ได้เข้าผิดห้องแต่ทุกอย่างก็… ชัดเจนดี
“…กระ กริ๊- มะ-ไม่ ๆ ๆ ๆ ๆ ฉันจะไม่กริ๊ด ฉันต้องตั้งสติให้ได้ก่อน”
มือบางสั่นเทาด้วยความใ พลันดวงตาสีโกเมนก็พยายามสำรวจร่างสูงของคนแปลกหน้าที่กำลังนอนกองอยู่บนพื้นห้องราวกับคนไม่ได้สติ แล้วไหนจะชุดแปลกประหลาดที่หมอนั่นสวมอีก
เธอมองอย่างพินิจพิจารณาก่อนที่จะเหลือบมองไปทางประตูระเบียงก็พบว่ามันถูกล็อกไว้อย่างแ่า เป็ไปไม่ได้แน่ ๆ ที่หมอนั่นจะเข้ามาได้ แต่ก็ไม่แน่เพราะบางทีอาจจะมีรายการวาไรตี้ที่ชอบแกล้งคนกำลังแอบติดตั้งกล้องอยู่มุมใดมุมหนึ่งในห้องพักของเธอ
“ไม่สิ ที่นี่ต้องได้รับการยินยอมจากผู้เช่าเท่านั้นถึงจะเข้ามาถ่ายทำได้ แล้วแบบนี้เขาเข้ามาได้ยังไงเนี่ย”
ราวกับว่าคำถามที่ถูกเอ่ยออกมานั้นช่วยปลุกคนที่กำลังนอนอยู่บนพื้นห้องได้เป็อย่างดี ไอรีนสังเกตเห็นว่าแขนของคนแปลกหน้าเริ่มขยับช้า ๆ เธอจึงค่อย ๆ เดินถอยหลังไปติดประตูห้องโดยอัตโนมัติพร้อมกับเตรียมตัวหยิบปืนพกประจำตำแหน่งออกมา ในตอนนี้ความหวาดหวั่นยังประเดประดังเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน ไม่มีทางที่จะทำให้เธอใจเย็นลงได้เลยแม้แต่น้อย
ทุกอย่างคงดับสูญแล้วเป็แน่แท้ แม้กระทั่งชีวิตขององค์ชายสามที่เขาไม่เคยคิดภาคภูมิใจ และอีกไม่นานพวกฏแวมไพร์ก็คงจะยึดอำนาจขององค์จักรพรรดิได้ อีกไม่ช้าเซเนียจะถูกพวกมันปกครองและเหล่าประชาชนก็คงจะถูกเข่นฆ่ารวมไปถึงศึกนองเือันใหญ่หลวงจะต้องเกิดขึ้นเป็แน่
แต่อย่างไรแล้วเขาในตอนนี้ เดล เทอร์ลิงตัน องค์ชายสามแห่งเซเนียก็คงจะไม่สามารถปกป้องอาณาจักรได้อีกต่อไป ทว่าโลกแห่งความตายของเขาก็ไม่ได้ย่ำแย่เท่าที่คาดการณ์ไว้ ไร้ซึ่งความรู้สึกเ็ปดังคราวที่ผ่านมา แขนขาไม่หนักอึ้งแต่ก็ยังคงขยับได้เชื่องช้ายิ่งนัก เปลือกตาจึงค่อย ๆ เปิดออกเพื่อยลโฉมโลกใบใหม่
‘ขาว…’
คงไม่ต้องนิยามคำใดให้สิ้นเปลืองมากนัก เพราะทันทีที่เปลือกตาถูกเปิดออกทุกอย่างก็ล้วนขาวสว่างจ้าไปหมด ราวกับกำลังอยู่บน์ก็ไม่ปาน แต่เหตุใดถึงไม่มีเทพหรือเทพีองค์ใดออกมาต้อนรับ
“เหตุใด…แค่ก ๆ”
น้ำเสียงของชายหนุ่มแปลกหน้านั้นทำให้ไอรีนหรี่ตามองพลางพิจารณาว่าควรทำเช่นไรกับเหตุการณ์นี้ ท่าทางของเขาราวกับคนที่หลุดออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชหรืออาจจะหลุดมาจากกองถ่ายซีรีส์ย้อนยุคอะไรทำนองนั้น แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการมองอีกฝ่ายอย่างระแวงก่อนที่จะตัดสินใจรีบไปเทน้ำมาให้อีกฝ่ายดื่ม
“น้ำค่ะน้ำ”
มือบางยื่นแก้วน้ำให้อีกฝ่ายที่มีท่าทีมึนงงพลางสังเกตลักษณะท่าทางรวมถึงสีหน้าของเขาไปด้วย แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่ามันแปลกมากจนเกินไป ท่าทางของชายแปลกหน้าคนนี้ดูไม่เหมือนกับกำลังแสดงละครหน้ากล้อง สาบานกับประสบการณ์ในหน่วยข่าวกรองได้เลยว่าหมอนี่ไม่ใช่พวกนักแสดงแน่ ๆ
“เ้า… ที่นี่…”
คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจกับภาษาโบร่ำโบราณที่ออกจากปากของเขา เธอไม่เข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้เลยสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เพราะความเชื่อมโยงที่เป็ไปได้นั้นเท่ากับศูนย์
“อันย่า!”
“หา? ฉัน?”
ความประหลาดใจเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณเมื่อถูกอีกฝ่ายเรียกเธอด้วยชื่อที่ไม่คุ้นหู ไอรีนชี้ตัวเองเป็การถามย้ำอีกครั้งก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อไม่ได้รับการตอบรับ แต่กลับเห็นว่าร่างสูงในชุดโบราณราวกับพวกราชนิกุลกำลังค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาจ้องเธอจนห่างกันเพียงไม่กี่คืบ
“เ้าช่วยข้างั้นหรือ?”
“ดะ…เดี๋ยวก่อน ออกไป๊!” ไม่ว่าเปล่า เธอถือวิสาสะดันร่างอีกฝ่ายอย่างเต็มแรงหมายจะให้เขาถอยออกไปเพื่อเว้นระยะห่าง เข้ามาจ้องกันใกล้เสียขนาดนั้นใครจะไปตั้งตัวได้ทัน
“เป็อะไรไปอันย่า เท่าที่ข้ารู้เ้าไม่ได้มีพละกำลังดั่งช้างสารเช่นนี้ เ้าทำตัวแปลกยิ่งนัก”
อา…ช้างสารงั้นเหรอ ตัวเธอผู้บอบบางที่สุดและยังเป็น้องเล็กสุดในหน่วยข่าวกรองน่ะนะ แรงช้างสาร…
“พูดอีกทีสิ แม่จะส่งกลับบ้านเกิดซะเลย”
“พูดอันใดของเ้า ข้าฟังไม่รู้ความ แล้วเหตุใดเ้า- แอ่งอัว-”
ไอรีน ควินเทรลล์ไม่มีความสามารถที่จะอดทนได้อีกต่อไป เธอหยิบแอปเปิลลูกเล็กยัดเข้าปากคนแปลกหน้าด้วยความรวดเร็วพลางมองเขาราวกับจะแสกนทั้งร่าง
สายตาที่จ้องมองมานั้น ทำให้เดลรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ดวงตาคู่นั้นถึงจะเป็สีโกเมนดังเช่นอันย่า เกรแฮม คู่หมายของเขาแต่เหตุใดเขาถึงไม่รู้สึกว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าคืออันย่า ชายหนุ่มจึงรีบหยิบแอปเปิลลูกนั้นออกจากปากด้วยความรวดเร็วพลางเริ่มเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา
“เ้ากำลังลงเรือไปอาศัยอยู่อาณาจักรอื่นไม่ใช่หรือ แต่เหตุใดเ้าถึงมายืนอยู่ตรงหน้าข้าได้?” เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยพลางกอดอกมองหญิงสาวตรงหน้า
“ก็เพราะฉันไม่ใช่อันย่ายังไงล่ะคะแล้วอีกอย่างฉันเป็เ้าของห้อง คุณนั่นแหละเข้ามาได้ยังไง ไม่รู้เหรอว่าคุณมีสิทธิ์โดนจับข้อหาบุกรุก!”
สิ่งที่นางพูดออกมายาวเหยียดนั้น เขาจับใจความได้เพียงว่า ‘ไม่ใช่อันย่า’ ก็เท่านั้นเพราะนอกเหนือจากนั้นแล้วล้วนเป็คำพูดที่ไม่ค่อยคุ้นหูจึงต้องพยายามทำความเข้าใจอย่างหนัก
“เช่นนั้นเ้าคือใคร?”
เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะดูท่าทางแล้วคงจะอีกยาวไกลแน่ ๆ และหากว่ายังคุยกันไม่รู้เื่ เธอคงจะต้องโทรเรียกเอรอสให้มาจัดการกับอีตาคร่ำครึนี่เสียหน่อย
“ฉันชื่อไอรีนค่ะ เป็เ้าของห้องนี้ อ่าไม่สิ” กลอกตาไปมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“ห้องนี้คือห้องที่ฉันเช่าแต่ช่างมันเถอะค่ะ คุณแค่ตอบฉันมาว่าคุณเข้ามาได้ยังไง?”
“ข้าไม่รู้ อยู่ ๆ ข้าก็ตื่นมาที่นี่เอง”
ดวงตากลมโตหรี่มองชายตรงหน้าด้วยท่าทีระแวดระวัง อย่าบอกนะว่าหมอนี่ทะลุมิติมา เื่นั้นน่ะมีแต่ในนิยายและล้วนเป็เื่เหลวไหลทั้งเพและเธอก็จะไม่เชื่อหรอกจนกว่าจะหาทางพิสูจน์หรือไม่สามารถมีข้อมาโต้แย้งได้
To be continue...
993
