ลิขิตรัก ในกรงแค้น

        เช้าวันพุธของต้นเดือนแทนคุณเดินจูงมือนันทิชาเข้ามายังบริษัท เขาพาเธอมานั่งตากแอร์อยู่ในห้องทำงาน โดยหลอกให้หญิงสาวนั่งพิมพ์เอกสารหลอกๆ เพื่อที่เขาไม่ต้องตอบคำถามเวลาเธออยู่ว่างๆ แทนคุณหลุดยิ้มทุกครั้งที่เหลือบมองหญิงสาวที่ตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์งานไร้ความหมายพวกนั้น ใบหน้าสวยหวานจดจ้องอยู่ที่จอคอมอย่างตั้งใจ

        “ทำไมหรือคะ” ดวงตากลมโตวาดมาถามอย่างแปลกใจ เมื่อจับได้ว่าเขากำลังจับจ้องเธออยู่

        “คือ...” ชายหนุ่มอ้ำอึ้ง

        “คุณแทนมีอะไรจะให้ทิชาช่วยอีกไหมคะ”

        “ไม่มี แต่ว่าเย็นนี้คุณกลับไปเตรียมเสื้อผ้านะ สำหรับสองคืนที่เขาใหญ่”

        “เราจะไปเขาใหญ่กันหรือคะ” หญิงสาวเอียงศีรษะถาม ด้วยสีหน้าตื่นเต้น เรียวปากสวยยกขึ้นมองตรงมายังแทนคุณอย่างมีความหวัง

        “ใช่ ผมจะไปตรวจงานสาขาที่นั่น” หญิงสาวเผยดวงตาเป็นประกายส่งยิ้มอย่างอิ่มใจมาให้เขา ก่อนจะหันไปตั้งใจทำงานต่อ แทนคุณหมุนปากกาในมือพลางอมยิ้มที่มุมปาก คำว่าเราของนันทิชาเธอรวมถึงทีภพและพริมด้วย หากแต่คำว่าเราของแทนคุณ มีเพียงเขาและนันทิชาเท่านั้นที่จะเดินทางไปเขาใหญ่ในเย็นวันนี้

        นันทิชาเตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าตามคำสั่งของเจ้านาย โดยยกมาวางกองรวมกันบริเวณหน้าบ้านพร้อมยกขึ้นรถได้ทันที หากแต่เธอพยายามมองหารถของทีภพกลับไม่พบ

        “สงสัยจะเดินทางกันไปก่อนสินะ” หญิงสาวพึมพำ ก่อนที่แทนคุณจะขับรถเข้ามาแล้วลงมาช่วยยกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถ จากนั้นจึงเดินทางออกจากกรุงเทพฯ ทันที ตลอดการเดินทางทีภพโทรหาแทนคุณนับสายไม่ถ้วนหากแต่ชายหนุ่มปิดเสียงรบกวนเอาไว้ แสงสว่างวาบๆ รอดผ่านเข้ามากระทบตาก่อนที่แทนคุณจะหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจกดปิดเครื่องไปในที่สุด

        “ทิชา ผมขอมือถือคุณหน่อยสิ” แทนคุณหันไปหาหญิงสาวที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับธรรมชาติสองข้างทาง เขารู้ดีว่าทีภพต้องให้พริมโทรหานันทิชาในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน จึงทำการตัดไฟเสียแต่ต้นลม

        “ได้ค่ะ” หญิงสาวหยิบส่งให้อย่างว่าง่าย เพราะเธอไม่ได้สนใจคนข้างกายเท่ากับบรรยากาศรอบข้าง แทนคุณใช้โอกาสนี้กดปิดมือถือแล้ววางรวมไว้กับมือถือของเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มแสดงเด่นชัดขึ้นมา ก่อนจะลดกระจกด้านให้หญิงสาวได้ชื่นชมกับธรรมชาติอย่างเต็มที่

        “หืม สวยจัง ขอบคุณค่ะ” นันทิชาหันมาส่งยิ้มและขอบคุณเขาที่ใจดีลดกระจกให้เธอ

        “คุณชอบหรือ” แทนคุณถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลดสายตาต่ำลงพินิจดูมือเรียวเล็กที่วางอยู่ด้านข้าง เขาอยากกุมมือเรียวเล็กนั้นใจจะขาด ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปทีละน้อย คืบคลานไปอย่างช้าๆ อย่างระวัง

        “ทิชาอยากมาเขาใหญ่มากๆ เป็นความฝันตอนเรียนหนังสือเลยนะคะ แต่ว่าไม่มีเงินไม่มีเวลา” แทนคุณชักมือกลับทันที ก่อนที่นันทิชาจะหันหน้ามายิ้มกับเขา ท่าทีเงอะงะของชายหนุ่ม ทำให้เขาต้องฝืนทำทีเป็นยกมือขึ้นมากุมศีรษะแก้เก้อ

        “คุณแทนเป็นอะไรหรือคะ” นันทิชาเปลี่ยนสีหน้าแล้วถามอย่างเป็นห่วง

        “เอ่อ..คือ..” แทนคุณส่อสายตาเลิ่กลั่กไปมา พยายามหาคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง

        “เอ่อ ไม่มีอะไร ผมปวดหัวนิดหน่อย” เขาตอบไม่เต็มปากนัก

        “คุณแทนปวดหัวหรือคะ” นันทิชาจับมือแทนคุณออกจากศีรษะ แล้วผายมือไปวัดอุณหภูมิบนหน้าผากของเขา หัวใจของชายหนุ่มเหมือนมีนุ่นนุ่มๆ มาทาบกลางใจ มันเบาหวิว วาบหวามบอกไม่ถูก ความรู้สึกอิ่มเอิบซาบซ่าน เกิดขึ้นได้เพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่นันทิชาจะถอนมือออก

        “ตัวก็ไม่ร้อนนี่คะ ปวดหัวมากไหม”

        “คุณลองวัดใหม่สิ คุณวัดผิดหรือเปล่า แต่ผมปวดหัวจริงๆ นะ” ชายหนุ่มถือโอกาสจับมือหญิงสาวขึ้นมาทาบบนหน้าผากของตัวเอง ก่อนจะดื่มด่ำกับความรู้สึกวาบหวามอย่างชื่นใจ แล้วปล่อยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

        “คุณแทนยิ้มอะไรคะ ปล่อยมือทิชาได้แล้วค่ะ ทิชาเมื่อย”

        “แค๊กๆ” แทนคุณไม่ละความพยายาม เขาเค้นเสียงไอออกมาอีกสองสามที เพื่อเรียกร้องความสนใจก่อนจะจำใจปล่อยมือหญิงสาวออกช้าๆ