เสวียนเยว่ที่กลับมาจากการสืบข้าราชการลับกับองครักษ์คู่ใจได้กลับมาที่จวนอ๋องแห่งนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว หากแต่ทั้งคู่ยังคงไม่เปิดเผยเื่ราวนี้ต่อผู้ใด เนื่องจากภารกิจที่ต้องเฝ้าติดตามนั้นยังมีปัญหาในหลายๆ ด้านที่ยังไม่ลงตัว อีกทั้งอาการาเ็ของเขาก็ไม่สู้จะหายดีสักเท่าไร เช่นนั้นแล้ว เสวียนเยว่จึงไม่อาจวางใจให้ผู้ใดได้ล่วงรู้ถึงอาการาเ็นี้ที่ตัวเขาได้รับ
ด้วยเหตุนี้ แม้จะเป็ถึงเ้าของจวน แต่การเข้าออกจวนอ๋องของเสวียนเยว่นั้นกลับต้องลักลอบเข้าออกประหนึ่งว่าตนนั้นเป็โจรราตรีก็ไม่ปาน
โดยเื่ที่เขาพาจื่อเว่ยกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดของมารดานางนั้น มีความจริงอยู่เพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ซึ่งก็คือ เขาส่งนางกลับบ้านเกิดมารดาจริง หากแต่เป็เหล่าทหารของเขาที่ไปส่ง อีกทั้งยังปล่อยให้จื่อเว่ยใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นด้วยความยากลำบากเนิ่นนานแรมเดือนอีกด้วย
ทั้งนี้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเสวียนเยว่ก็เพียงเพื่อกีดกันนางออกจากจวนอ๋องใน่ที่เขาไม่อยู่ เพื่อไม่ให้นางและบิดาสกุลจางของนางนั้นได้ติดต่อกันใน่เวลานี้ อีกทั้งยังเพื่อป้องกันไม่ให้จื่อเว่ยได้มีโอกาสไประรานเยี่ยนหลีได้อีกด้วย ซึ่งในการระรานนี้ถ้าหากว่าตัวเขาไม่อยู่ เสวียนเยว่ก็เป็กังวลว่าพระชายาตัวน้อยของเขาอาจมีเหตุร้ายเกิดขึ้นถึงแก่ชีวิตก็เป็ได้ เช่นนั้นแล้ว ป้องกันไว้ย่อมต้องดีกว่ามาเฝ้าคอยหาหนทางในการแก้ไข
ก่อนหน้านี้ เสวียนเยว่ได้รับรายงานว่าเยี่ยนหลีได้น้อยใจและได้เรียกร้องความสนใจจากเขาด้วยการแสร้งดื่มยาพิษชนิดอ่อนๆ ลงไปเพื่อให้ตนเองมีอาการเจ็บไข้ขึ้นมา หากแต่ภายหลังที่เขาได้สืบดูนั้น ยาพิษชนิดดังกล่าวมีฤทธิ์ที่ร้ายแรงและไม่สามารถที่จะเจือจางได้แต่อย่างใด อีกทั้งพิษชนิดนี้ยังหาไม่ได้ง่ายๆ อีกด้วย ซึ่งเขามั่นใจว่าเยี่ยนหลีไม่มีทางที่จะได้มันมาด้วยตัวนางเองอย่างแน่นอน
ถ้าหากว่าเยี่ยนหลีมีอันตรายใดเกิดขึ้นถึงแก่ชีวิต ผลประโยชน์ทั้งหมดย่อมต้องตกลงสู่หน้าตักของสกุลจางอย่างแน่นอน เช่นนั้นแล้ว ในระหว่างนี้เสวียนเยว่จึงตั้งใจที่จะดูแลเยี่ยนหลีผู้เป็ชายาอย่างใกล้ชิด อีกทั้งยังต้องคอยสืบหาสาเหตุของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนแต่งงานของเขาอีกด้วย
ในคืนนั้นองค์รัชทายาทถูกซุ่มโจมตีโดยคนขององค์ชายสามนั้นไม่ผิดแน่ และพระชายาของเขายังถูกลอบทำร้ายในเวลาไล่เลี่ยกันภายหลังจากที่เขาจำต้องทิ้งนางไว้ในคืนเข้าหอเพียงลำพังเพื่อที่จะออกไปช่วยเหลือองค์รัชทายาทให้รอดพ้นจากเหตุการณ์ที่ถูกลอบทำร้าย
ทุกอย่างช่างดูเหมาะสมและลงตัวในเื่ของระยะเวลาและสถานที่เป็อย่างมาก และเพื่อชดเชยความผิดที่เขาได้ละเลยนางในครั้งนั้น เสวียนเยว่ก็คิดทบทวนไว้ในใจแล้วว่า นับจากนี้ตนจะต้องชดเชยให้แก่นางในฐานะของพระชายาให้มาก เพราะถึงจะอย่างไร บิดาของนางก็มีคุณงามความดีอยู่ไม่น้อยที่ได้คอยช่วยเหลือฝ่าาในการดูแลบ้านเมืองมาเนิ่นนาน
เช่นนั้นแล้ว การดูแลนาง ก็ไม่นับว่าเป็เื่ยุ่งยากวุ่นวายอันใด อีกทั้งยังทำให้ฝ่าาเลิกล้มความคิดที่จะสรรหาหญิงงามจากทั่วทุกสารทิศมาไว้ในจวนของเขาอีกต่อไป
ตำแหน่งพระชายาของเยี่ยนหลีนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็จะต้องไม่ตกไปเป็ของจื่อเว่ยโดยเด็ดขาด เช่นนั้นแล้ว แม้จะไม่ได้มีความรักให้แก่เยี่ยนหลี แต่เสวียนเยว่ก็ยินดีที่จะต้องปกป้องนางและตำแหน่งของนางเอาไว้อย่างถึงที่สุด
อย่างน้อยก็เพื่อรอให้แผนการของเขาทั้งหมดนั้นสำเร็จลุล่วงไปเสียก่อน และเมื่อนั้นค่อยมากำจัดเหล่าสตรีที่น่าปวดหัวเหล่านี้ออกจากจวนอ๋องของเขาไปในภายหลังก็ยังไม่นับว่าสายจนเกินไปแต่อย่างใด
คนภายนอกอาจจะมองว่าเสวียนเยว๋อ๋องนั้นรักและลุ่มหลงในตัวพระชายารองเป็อย่างมาก ขนาดเดินทางมาไกลถึงชายแดน ยังอุตส่าห์รั้งนำตัวพระชายารองมาอยู่ใกล้ๆ เมื่อเสวียนเยว่ที่ได้ยินข่าวลือที่หนาหูเช่นนั้นจากลู่หานองครักษ์ข้างกายที่ได้นำมารายงานก็แทบจะเก็บอาการโมโหนี้ไว้ไม่อยู่ ด้วยว่าเสวียนเยว่นั้นเบื่อหน่ายในมารยาสตรีเป็ที่สุด และตัวจื่อเว่ยเองก็นับได้ว่าเป็หนึ่งในนั้นเช่นกัน
เสวียนเยว่ ที่เฝ้าแอบมองเยี่ยนหลีมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปกับตนเองในใจแล้วว่า นับต่อจากนี้ตัวเขาจะยอมเปลืองตัวเพื่อเข้าไปใกล้ชิดกับพระชายาผู้นี้ให้มากขึ้นอีกสักหน่อยก็แล้วกัน หาไม่แล้วคงไม่มีทางที่จะลอบจับผิดในตัวนางได้
หากเมื่อใดที่แน่ใจแล้วว่าเยี่ยนหลีนั้นมีเจตนาร้ายต่อตัวเขา เสวียนเยว่ก็พร้อมที่จะทำให้นางนั้นต้องได้รับบทลงโทษที่ชั่วชีวิตนี้นางจะไม่มีทางลืมมันได้ลงเลยทีเดียว และถ้าหากว่าแท้จริงแล้วนางเป็เพียงกระต่ายตัวน้อยตาใสขี้โมโหตัวหนึ่งเพียงเท่านั้น อีกทั้งยังไม่มีพิษสงใดที่ร้ายแรง เขาก็พร้อมที่จะเปิดใจรักและรับดูแลนางเป็อย่างดี
เช่นนั้นแล้ว คืนเข้าหอที่มีเหตุให้ล่าช้ามาเนิ่นนานจนป่านนี้ บัดนี้เห็นทีว่าจะต้องให้นางได้ชดใช้ให้สาสมกับตำแหน่งพระชายาเสียที
.jpg)
98
