ในตอนเย็น
เสียงเพลงจังหวะเร้าใจ ดังก้องไปทั่วร้านเหล้าของโซ ผู้คนพูดคุย หัวเราะ และกระทบแก้วกันอย่างสนุกสนาน แต่ภายใต้บรรยากาศครึกครื้นนั้น กลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง
เป็หนึ่งกระดกเหล้าเข้าปากอีกแก้ว ดวงตาของเขาเหม่อมองแก้วในมืออย่างไร้จุดหมาย รสขมปร่าของแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอ แต่ก็ไม่อาจล้างความขมขื่นในใจออกไปได้
ยิ่งใกล้วันแต่งงานของคนรัก…ยิ่งเหมือนโลกของเขากำลังพังลงเรื่อย ๆ มีนตราบอกให้เขารอ...แต่เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ควรรอต่อไปไหม?
รอคนที่กำลังจะเดินเข้าพิธีวิวาห์กับชายอื่น รอในขณะที่เธอใช้ชีวิตเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตน…
“หึ!” เป็หนึ่งแค่นหัวเราะ ให้กับตัวเองอย่างสมเพช ก่อนจะยกแก้วขึ้นกระดกอีกรอบ
แต่แล้วมือของเขากลับเบาโหวง แก้วเหล้าร่วงกระทบโต๊ะ น้ำสีอำพันหกเลอะพื้นโต๊ะ เป็หนึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มจะเมาแล้ว
ห่วงเวลาเดียวกัน กรีนที่นั่งกับกลุ่มเพื่อนอยู่ไม่ไกล สายตาเหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ดื่มเหมือนคนอกหักอยู่ตรงมุมร้าน และเขาก็ต้องถอนหายใจออกมา เมื่อพบว่าคนนั้นคือเป็หนึ่ง
“หึ...ขยันเมาจริง ๆ”
เขานั่งมองอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องใส่ใจนัก แต่ยิ่งเห็นเป็หนึ่งนั่งนิ่ง ราวกับจมอยู่กับความเศร้า กรีนก็ยิ่งอดเป็ห่วงไม่ได้
จนกระทั่งตอนที่เป็หนึ่งลุกขึ้นเพื่อเดินออกจากร้าน ร่างสูงโงนเงนไปมาเหมือนจะล้ม กรีนจึงรีบผละออกจากโต๊ะเพื่อน แล้วเดินตามไปโดยอัตโนมัติ
“ให้ตายเถอะ…ทำไมต้องเป็ฉันที่ต้องมาลำบากกับคนเมาด้วยวะ”
เสียงบ่นเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อจู่ ๆ เป็หนึ่งล้มพับลงไปตรงหน้าประตูร้าน กรีนเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาเอาไว้
“เฮ้! เป็หนึ่ง! คุณไหวมั้ย?”
กรีนรู้จักชื่อของอีกฝ่าย เมื่อครั้งตอนเรียนทำขนมเมื่อเช้า แต่แทนที่จะตอบ เป็หนึ่งกลับครางอืออาเหมือนคนเมาหนัก
จนทำให้กรีนได้แต่ถอนลมหายใจแรง เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะกัดฟันพยุงร่างของอีกฝ่ายไปที่รถของตัวเอง
คืนนี้ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางเลือก นอกจากพาหมอนี่กลับบ้านตัวเองแล้วล่ะ...
....................................
1K
