ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        ผู้อำนวยการซุนมองหน้าจางไคที่กำลังเดือดดาลอย่างเอือมระอา

        “จางไคคุณควรดีใจที่มีพ่อที่ดี”

        มิเช่นนั้นปากแบบนี้คงได้กลายเป็นศัตรูกับใครหลายคน ไม่แน่สักวันอาจจะถูกคนเอากระสอบมาคลุมหัวแล้วลากไปซ้อมที่ไหนสักที่ก็เป็นได้

        หลังจากวางโทรศัพท์สวีหว่านหนิงก็กลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี

        “เรื่องจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าสำเร็จแล้วเหรอ”สวีเม่าหนิงถาม

        สวีหว่านหนิงพยักหน้าแล้วยิ้มกว้างก่อนจะหันไปมองสวีเม่าหราน “พี่ใหญ่ฉันสามารถจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของผลไม้กระป๋องที่ปักกิ่งในนามบุคคลได้หรือเปล่า”

        เรื่องสวีหว่านหนิงอยากจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าสวีเม่าหรานรู้มานานแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงเตรียมงานไว้ล่วงหน้าเพื่อความสะดวกและราบรื่นตอนปฏิบัติงานจริง

        “ได้สิเรื่องเอกสารพี่ช่วยเดินเรื่องแทนน้องได้ แต่ทางด้านมณฑลเฮย น้องคงต้องทำเองขั้นตอนต่างๆ พี่จะกลับไปเขียนมาให้คืนนี้ น้องทำตามขั้นตอนที่พี่เขียนไว้ก็พอ”

        “ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่พี่ใหญ่ดีที่สุดเลย”

        สวีหว่านหนิงเพิ่งพูดจบก็รับรู้ถึงสายตาหลายคู่ที่กำลังมองมาอย่างไม่พอใจ

        เธอรีบเสริมทันทีว่า“แน่นอนค่ะว่า พี่รอง พี่สาม พี่สี่ พี่ห้าก็ดีมากเหมือนกัน ลุงใหญ่ ลุงรองและคุณพ่อก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่!”

        “แล้วฉันล่ะ?”สวีเม่าหนิงมองหน้าสวีหว่านหนิงอย่างเฝ้าคอยเขาเหมือนลูกหมาตัวใหญ่ที่กำลังรอให้เจ้าของมาลูบหัวปลอบใจไม่มีผิด

        สวีหว่านหนิงยื่นมือไปขยี้ศีรษะเกรียนๆของสวีเม่าหนิง “นายเป็นน้องชายที่ดี เป็นน้องชายที่ดีที่สุดในโลก”

        แววตาของสวีเม่าหนิงฉายความเคอะเขินเล็กน้อย“ก็...ก็พอใช้ได้!”

        เที่ยงวันต่อมาณ ภัตตาคารเฉวียนฝู

        สถานที่นัดพบยังคงเป็นห้องส่วนตัวห้องเดียวกันกับเมื่อวานสวีหว่านหนิงอ่านเอกสารสัญญาสองชุดที่วางอยู่ตรงหน้าเธออย่างละเอียด

        เธอตั้งใจอ่านมากไม่ปล่อยให้รายละเอียดเล็กน้อยหลุดลอยไปสักนิด

        เธอไม่ได้ไม่เชื่อใจผู้อำนวยการจางกับเถ้าแก่ซุนแต่เธอไม่อยากให้มีความขัดแย้งเกิดขึ้นในอนาคตและทำให้เสียความรู้สึกกันทั้งสามฝ่าย

        ผู้อำนวยการจางกับเถ้าแก่ซุนเห็นสวีหว่านหนิงอ่านสัญญาอย่างตั้งใจก็ไม่ได้ทำสีหน้าไม่พอใจแต่อย่างใด

        สัญญามีทั้งหมดสามฉบับแบ่งให้กับทั้งสามฝ่ายคนละฉบับ

        หลังสวีหว่านหนิงลงนามบนสัญญาเสร็จเรียบร้อยเถ้าแก่ซุนก็เอาเงินสองร้อยหยวนที่เตรียมไว้แล้วให้กับเธอ

        “เถ้าแก่ซุนนี่คืออะไรคะ”

        “ผมมีเรื่องอยากขอร้องหวังว่าคุณจะช่วยสอนพ่อครัวของภัตตาคารเฉวียนฝูทำขนมฝูหลิงทีครับ”

        “ไม่มีปัญหาค่ะ”สวีหว่านหนิงตอบรับอย่างไม่อิดออด “แต่มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วดังนั้นเงินนี้เถ้าแก่ซุนเก็บไว้เถอะค่ะ”

        เธอหันไปมองผู้อำนวยการจาง“ทางผู้อำนวยการจางอยากส่งคนมาไหมคะ ฉันจะสอนพวกเขาทำเค้กรังผึ้ง”

        “ได้อย่างนั้นก็เยี่ยมเลยครับผมจะกลับโรงงานไปจัดหาคนมาเรียนกับคุณ”

        ด้วยเหตุนี้สวีหว่านหนิงจึงใช้เวลาครึ่งบ่ายสอนพนักงานของโรงงานอาหารลี่หมิ่นทำเค้กรังผึ้งและสอนพ่อครัวของภัตตาคารเฉวียนฝูทำขนมฝูหลิง

        เธอกลับออกจากภัตตาคารอีกทีฟ้าก็มืดแล้ว

        เถ้าแก่ซุนเดินมาส่งเธอที่หน้าร้าน“ฟ้ามืดแล้ว ผมจัดหารถไปส่งคุณที่บ้านดีกว่า”

        สวีหว่านหนิงกำลังจะตอบตกลงแต่สายตากลับเหลือบไปเห็นคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล เธอจึงบอกปัดไปว่า

        “ขอบคุณในความหวังดีของเถ้าแก่ซุนนะคะแต่มีคนมารับฉันแล้วละค่ะ”

        เถ้าแก่ซุนหัวเราะ“ได้ครับ เดินทางระมัดระวังด้วย ครั้งหน้าถ้ามีสูตรอะไรอีกแวะมาหาผมที่ภัตตาคารเฉวียนฝูได้เลยนะครับ”

        หลังจากบอกลาเถ้าแก่ซุนสวีหว่านหนิงก็เดินตรงไปหาหลินอัน

        หลินอันเอาเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่มาห่มตัวเธอเสียงทุ้มลึกของเขาเจือความเป็นห่วง “ปักกิ่งตอนกลางคืนลมแรงมาก ระวังจะเป็นหวัด”

        สวีหว่านหนิงกระชับเสื้อให้แน่นแล้วเหลือบตามองซีกหน้าด้านข้างคมคายของชายหนุ่ม “คุณมาได้ยังไง”

        “ดึกแล้วไม่ปลอดภัย”

        สวีหว่านหนิงยกมุมปาก“ไปเถอะ เราควรกลับกันได้แล้ว”

        ระหว่างกลับโรงพยาบาลสวีหว่านหนิงบอกการตัดสินใจของตัวเองกับหลินอัน

        “ฉันจะเดินทางกลับหมู่บ้านต้าเจียงวันพรุ่งนี้”

        ฝีเท้าของหลินอันดูเสียจังหวะอย่างเห็นได้ชัดเขาหลุบตาลงแล้วถามเสียงเบาว่า “กะทันหันขนาดนี้เลยหรือ”

        “หากนับเวลาที่ใช้ในการเดินทางไปกลับฉันจากมาเกือบยี่สิบวันแล้ว โรงงานสาขาย่อยเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นานฉันไม่อยู่นานขนาดนี้ไม่รู้ว่าจะดำเนินงานตามปกติได้หรือเปล่าอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เจอต้าชุนกับเยาเม่ยนานแล้ว ฉันคิดถึงพวกเขา”

        ไม่มีหนูน้อยสองคนคอยเรียกหาแม่ทั้งวันสวีหว่านหนิงรู้สึกเหมือนชีวิตขาดสีสันที่สำคัญที่สุด ทำให้เธอกระสับกระส่ายไปหมด

        หลินอันเงียบไปสักพักถึงตอบกลับมาว่าเข้าใจ

        ตระกูลสวีรู้ว่าสวีหว่านหนิงกำลังจะกลับมณฑลเฮยปฏิกิริยาของพวกเขาเหมือนกันหมดคือตกใจและอาลัยอาวรณ์

        แต่พวกเขารู้ดีว่าการตัดสินใจของสวีหว่านหนิงเป็นสิ่งที่ถูกต้องจึงไม่มีใครเอ่ยปากห้ามทั้งยังช่วยเธอเก็บสัมภาระอีกด้วย

        “นี่คือของขวัญที่มีคนเอามาให้ตอนตรุษจีนพวกเรายังไม่เคยแกะเลย เอากลับไปให้คนอื่นก็ได้ หรือจะเก็บไว้กินเองก็ดี”

        “ฉันแลกตั๋วน้ำตาลกับเพื่อนร่วมงานมานิดหน่อยแล้วเอาไปซื้อน้ำตาลทรายแดงมาให้ มันคือของดี อย่าลืมเอากลับไปด้วยล่ะ”

        “ดีที่หลายวันก่อนฉันเริ่มเตรียมตั๋วแลกของเอาไว้แล้วเอ้า นี่คือตั๋วที่ใช้ได้ทั่วประเทศ เก็บไว้ให้ดีล่ะ”

        แม่สวีและป้าสะใภ้อีกสองคนเหมือนกำลังแข่งกันยัดของใส่กระเป๋าเดินทางของสวีหว่านหนิง

        สวีหว่านหนิงจะยิ้มก็ไม่ใช่ร้องไห้ก็ไม่เชิง

        “แม่คะป้าสะใภ้ใหญ่ ป้าสะใภ้รอง ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ของมากมายขนาดนี้จริงๆ ค่ะฉันมาคนเดียว ของเยอะเกินไปคงขนไม่ไหว”

        “ให้พี่ชายของลูกไปส่งสิที่ทำงานเขามีรถประจำตำแหน่งให้”

        “ตอนมาพี่รองก็อ้อมไปรับฉันถึงที่มณฑลเฮยแล้วฉันรบกวนเขามากแล้วจริงๆ จะให้เขาเสียงานเสียการเพื่อฉันบ่อยๆ คงไม่งามค่ะ”

        “ยังมีพี่ใหญ่กับพี่สามของหลาน...”

        “ป้าสะใภ้ใหญ่คะ!”สวีหว่านหนิงรีบจับมือป้าสะใภ้ใหญ่ไว้ แล้วเอ่ยปากห้าม “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ! อย่าทำให้ฉันกดดันเกินไปเลยนะคะ”

        ได้ยินสวีหว่านหนิงพูดเช่นนี้แล้วป้าสะใภ้ใหญ่จึงต้องถอดใจ แต่ปากยังคงบ่นพึมพำ

        “จากปักกิ่งไปมณฑลเฮยระหว่างทางต้องเปลี่ยนรถไฟหลายขบวน ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างหลานจะไม่ปลอดภัยถ้าไม่อย่างนั้นให้เม่า...”

        สวีหว่านหนิงส่งยิ้มให้ป้าสะใภ้ใหญ่ป้าสะใภ้ใหญ่เงียบทันที

        “เรื่องตั๋วรถไฟให้เป็นหน้าที่พี่เองพี่จะซื้อให้” พี่สามอย่างสวีเม่าอิ๋งเอ่ยปาก

        “ขอบคุณค่ะพี่สาม!”

        สวีหว่านหนิงรีบพูดก่อนคนอื่นจะแย่งกันในขณะเดียวกันก็เพื่อให้จบเรื่องการจองตั๋วรถไฟ

        หลังจากนั้นเธอก็หยิบของที่ถูกยัดใส่ในกระเป๋าออกมาทีละอย่าง

        “ถ้าเรื่องจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าราบรื่นดีอีกไม่นานฉันก็จะกลับมาที่ปักกิ่งอีกครั้ง ฉันไม่เอาของพวกนี้ไปนะคะมันยุ่งยากเสียเปล่าๆ ส่วนตั๋วแลกของต่างๆ ฉันจะรับไว้ค่ะ”

        “เงินก็เอาไปด้วยนะลูก”แม่สวียัดม้วนธนบัตรใส่มือลูกสาว

        สวีหว่านหนิงรีบปฏิเสธทันที“แม่คะ ฉันมีเงินใช้ค่ะ หลินอันให้เงินเดือนทั้งหมดกับฉันทุกเดือน”

        “นี่คือน้ำใจของป้าสะใภ้ใหญ่และป้าสะใภ้รองของลูกรับไว้เถิด”

        สวีหว่านหนิงแค่กวาดตาดูแวบเดียวก็รู้ว่าม้วนธนบัตรนี้มีเงินอยู่อย่างน้อยสามร้อยหยวน

        แม้คนตระกูลสวีจะมีอาชีพการงานที่มั่นคงและได้เงินเดือนสูงกันหมดแต่พวกพี่ชายของเธอต่างก็มีครอบครัวหรือไม่ก็เตรียมตัวจะแต่งงานกันแล้วไม่แน่พี่สามกับพี่สี่อาจจะแต่งงานช่วงครึ่งปีหลังมีหลายเรื่องที่จำเป็นจะต้องใช้เงิน

        จะให้เธอรับเงินก้อนใหญ่จากพวกเขาอีกได้อย่างไร?